Ναι, καλά
05-06-2018

Εvery word [s]he writes is a lie, including “and” and “the.”

―Mary McCarthy

 

Τον παλιό καιρό, όταν οι πωλήσεις ενός περιοδικού έπεφταν, το περιοδικό έβαζε την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο εξώφυλλο και οι πωλήσεις ανέβαιναν πάλι. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι: και ο εκδότης, και οι αναγνώστες, και η Βουγιουκλάκη που συντηρούσε το μύθο της.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν μάλλον το μεγαλύτερο λάθος του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη μεταπολίτευση. Ο Μητσοτάκης τότε, με νωπό το παρελθόν της Αποστασίας, δεν είχε κανένα ηθικό ανάστημα στη Ελλάδα εκτός Κρήτης, και ο Καραμανλής, αντί να τον αφήσει να ξεθωριάσει στο πολιτικό περιθώριο με το κρητικό κόμμα των Νεοφιλελευθέρων, που είχε ιδρύσει ο Μητσοτάκης το Σεπτέμβριο 1977, τον επόμενο Μάιο τον κάλεσε στη Νέα Δημοκρατία. Ο Μητσοτάκης εγκατέλειψε πάραυτα αρχές και προσωπικό κόμμα, έγινε υπουργός της κυβέρνησης και στη συνέχεια έφτασε να αναρριχηθεί στην αρχηγία του κόμματος του Καραμανλή και να εκλεγεί πρωθυπουργός. Δεν επανεξελέγη. Η πολιτική κληρονομιά του είναι ένα κόμμα εξουσίας χωρισμένο σε φατρίες.

Στα χρόνια που ακολούθησαν την έκπτωσή του απο τη  αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, ο Μητσοτάκης όδευσε και πάλι προς το πολιτικό περιθώριο. Ένας άνθρωπος τον συντήρησε ως εικόνα στο προσκήνιο: ο Αλέξης Παπαχελάς, που τον καλούσε στις εκπομπές του όποτε είχε θέμα, και ενίοτε όποτε δεν είχε. Δημοσιογράφος και πολιτικός είχαν μια ιδιαίτερη σχέση που ξέφευγε από τα συνηθισμένα όρια. Ασφαλώς και δεν είναι τυχαίο ότι ο Μητσοτάκης επέλεξε τον Παπαχελά για να συνομιλήσει, και τηλεοπτικώς και εγγράφως, και εν ζωή και μετά θάνατον.

Τι μπορεί να πει ο Μητσοτάκης μετά θάνατον, και με πόση αξιοπιστία; Μάλλον μηδενική, όταν όλα τα πρόσωπα στα οποία αναφέρεται και θα μπορούσαν να διαφωνήσουν έχουν εκλείψει. Ο πολιτικός γνώριζε καλά τη δύναμη της εικόνας, και τη σημασία της καταγραμμένης αφήγησης όταν δεν διατίθενται άλλες για να την αντικρούσουν. Ο δημοσιογράφος που ανέλαβε να τον καταγράψει τον άφησε απερίσπαστο να δικαιώνει τον εαυτό του και τις επιλογές του και την πορεία του. Και αυτό ήταν ένα δείγμα του ανδρός Μητσοτάκη: ακόμα και στο τέλος της ζωής του, δεν μίλησε για τις δύσκολες αποφάσεις και τα λάθη του, δεν μπήκε στη θέση κανενός άλλου, δεν συνομίλησε με την Ιστορία παρά μόνον με τον εαυτό του και τον Παπαχελά.

1 σχόλιο:
  • Darko
    06-06-2018 20:40

    Στα 12τομα Αρχεία του ο Κωνσταντίνος Καραμανλής- τα οποία εν παρόδω από την υπερβολική αυτοπροστασία και τον ναρκισσισμό του κατέστησε εν πολλοίς ιστορικώς αδιάφορα- παραδέχεται κάπου προς το τέλος ότι ήταν λάθος του που «μάζεψε» (αν θυμάμαι καλά αυτό το περιφρονητικό ρήμα χρησιμοποιεί) στο κόμμα τον Μητσοτάκη.

    Ήταν για πολλούς μια ανεξήγητη απόφαση, δεδομένου ότι ο «Άρχων της Αποστασίας» πολιτεύτηκε στις εκλογές του 1977 καθυβρίζοντας σκαιότατα και σε καθημερινή βάση τον Καραμανλή και τη ΝΔ. Αλλά, ο «Μεγάλος» ήταν ανασφαλής έχοντας κατά νου τα σχέδια της διεύρυνσης της φθίνουσας ΝΔ με τρόπο που θα υπηρετούσαν το προσωπικό του χρονοδιάγραμμα, και φάνηκε αυτό αργότερα το 1981, όταν διέλυσε την χουντική Εθνική Παράταξη για να εξασφαλίσει τις αναγκαίες ψήφους για να μεταπηδήσει με ενισχυμένες αρμοδιότητες, που τις αποψίλωσε στην Αναθεώρηση του ΄85- ένα από τα καλά του Ανδρέα- στην Προεδρία της Δημοκρατίας.

    Ο εκλιπών (ο Κ.Μ) κατά την ταπεινή γνώμη μου υπήρξε μακράν ο πιο αδίστακτος και κυνικός Έλληνας πολιτικός μεταπολεμικά. Μπήκε κατά δήλωσή του στην Πολιτική με τα στρατιωτικά του ρούχα γιατί δεν είχε ούτε για κοστούμι και άφησε πίσω του (με όρους Σικελίας) μια πάμπλουτη Οικογένεια η οποία αποτελεί αυτοτελές οικοσύστημα. Φροντίζει τους ανθρώπους της κι εκείνοι της επιστρέφουν ισόβια υποταγή, αφοσίωση και πίστη.

    Πέρασε δια πυρός και σιδήρου από όλες τις μεγάλες υποθέσεις που συντάραξαν τη χώρα κι αν δεν κάηκε ατιμωτικά, νομίζω οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν περισσότερο ικανός από τους υπόλοιπους παρακμιακούς ανταγωνιστές του που καπνίζανε τα ρούχα τους από τις ίδιες συναλλαγές.

    Μονάχα εκείνο το παλαιό «Ποντίκι» των Κ. Παπαϊωάννου, Α. Στάγκου και Κ.Ι. Αγγελόπουλου δημοσίευε επίμονα και τεκμηριωμένα τις επίφοβες «επιδόσεις» του, χωρίς να του αφήσει περιθώρια- παρά τις κατά καιρούς απειλές του- να το σύρει σε δίκη.

    Αφήνω ασχολίαστη την στάση του Α. Παπαχελά, αν και τα είπατε όλα. Υπάρχει απλώς, λέω εγώ, μια στενοκέφαλη σχολή ακόμα και στις μέρες μας που διατείνεται πως η δημοσιογραφία είναι ένα σκληρό επάγγελμα από το οποίο δεν βγάζει κανείς χρήματα.

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*
*
*