O μπατίρης που βρυχάται
24-06-2019

Θυμάμαι συχνά το love and death του Γούντι Άλλεν, μια αμερικανιά πιστή στην στάση της Δύσης στο φαινόμενο της Ρώσικης λογοτεχνίας. Ωστόσο μένω σε μια σκηνή: ο πατέρας του (που τα έχει κάπως χαμένα) βγάζει από τον κόρφο του ένα κομμάτι «ρούσικης γης» και το προσφέρει, ακριβή κληρονομιά, στον υγιό του, τον Μπόρις Γκρουσένκο.

Με τα κομμάτια γης που ενθυλακώνουμε οι Βαλκάνιοι στον κόρφο μας, παράγοντας θρύλους και τραγούδια, καθώς ισορροπούσαμε μεταξύ θείας και ανθρώπινης δικαιοσύνης, πληρώθηκε πανάκριβα, τόσο η θαυμάσια πανελλήνια εκστρατεία όσο και η αδυναμία να μονοιάσουμε στα μέτρα της κάθε εποχής. Οι αμηράδες της Ανατολής και οι κράληδες της Δύσης, μας λιάνιζαν υπομονετικά, ώσπου ήρτε η Φραγκιά και μας διαμοίρασε. Έκτοτε, μας κρατάει, αρμονικά διαφωνούντες, να ανακαλούμε ο ένας την ταπείνωση του άλλου. Καθώς το μοίρασμα της Ανατολής δεν ολοκληρώθηκε ακόμη, παραμένουμε φοβικοί, ο καθείς και οι επιρροές του, ενώ μειώνεται ο πληθυσμός και μας ενώνει το ψωμί, το αλάτι και το Εντερλέζι.

Σε αυτόν τον εταιρισμό, οι Έλλενεν έχουν διατηρήσει την βαθύτερη χρονολογικά γλωσσική παράδοση.’Εχουμε τέτοια αναπάντεχη ομοιογένεια, ώστε οι λαογραφίες μας, μεταξύ τόσων γειτόνων, διατηρούν μια ομογνωμία, που ξεπερνάει τις διαλέκτους και τους «εθνικούς πόθους».

Σε κάτι τέτοια χασκογελάμε με τους Κουστουρίτσες, αλλά θητεύουμε στον Μπομπ Ουίλσον. Γι΄αυτό και η μόνη συζητηση που αναγνωρίζουμε ως δική μας, άλυωτη κι ανεγνώριστη, αλλά με όλα τα στίκερς πνευματικής ιδιοκτησίας,πάνω στο τησέρτι, (τέτοιο ντέρτι!) είναι  η πολιτικολογία.
Βασικό εξάρτημα της εργαλειοθήκης μας, δεν είναι η οδοντάγρα, ο εμβρυουλκός, ή κανένα τσιμπίδι για τα φρύδια, αλλά το τρυπητό.

Αυτό είναι ένα παμπάλαιο σκεύος για να στραγγίζει διάφορα είδη και μαγειρίες, αλλά δεν μας νοιάζουν αυτές. Το ανάποδο. Τρυπητό θέλουμε στα επιχειρήματα ώστε να δραπετεύουν οι απόψεις μας από τις τρυπίτσες.

Θυμάται η μια πλευρά τον Βέμπερ, τον Σαλβίνι, τον Όρμπαν και τον Κονδύλη και τον Γονατά, και αναρριγά, ως ταύρος εν χαμαιτυπείω.

Θυμάται η άλλη πλευρά τον Ποσάδαν, τους Τουπαμάρος, την Νικαράγουα και τον Πάμπλον και νομίζει πως του απηύθυνε τον λογον μοντέλα τετραπίθαμη με τρίδιπλο υαλουρονικό στα χείλη.

Στο μεταξύ, ανάθεμά με αν δε βλέπουν όλοι τους άκεφους σπασμούς μιας κοινωνίας που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της, αλλά ανέχεται να παραβλέπει την φορμόλη στο φρέσικο ψαράκι με το τσιπουράκι και το καταγάλανο αιγαίο της φρόνημα.

Είμαστε μπατίρηδες, και σέβομαι τις εξαιρέσεις. Τον Κανόνα ψάχνω, το μοτίβο και τις αρχές αυτού του νεομπατιρισμού και άκρη δεν βγάζω. Ολόκληρη φασαρία λόγου χάρη για το ΚΥΣΕΑ και κανένας δεν φιλοτιμείται να ερευνήσει από ποιους αποτελείται ο θεσμός.

Βέβαια, δεν πταίει η γενική ακεφιά των υποψηφίων. Είναι και οι γαμημένες οι συγκυρίες!

Πάρα πολύ στενοχωρέθηκα που δεν θα γενεί ντιμπέι. Πως θα ενημερωθεί ο λαός, με το ψηφοδέλτιο ήδη δαγκωτό στο στόμα; Μάλιστα, το δαγκώνει επειδή δεν έχει διαθέσιμα χέρια να το κρατάει. Η ποιότης της αναμετρήσεως ευτελίζεται. Οι γνωστοί στην πιάτσα έμαθαν και κρύβονται, ελπίζοντας πως θα τους θυμηθούν οι ψηφοφόροι την ώρα που θα περιεργάζονται τα ψηφοδέλτια -μια νόσος άγνωστος εισέτι εις την χώραν των Ρωμιών. Παντού, κυριαρχούν επίδοξοι αντιπρόσωποι που «κατεβαίνουν». Ξέρω κάτι βολικές κατηφόρες, βολικές για προπόνηση. Αλλά δεν σας τις μολογάω. Ξέρετε το γιατί.

Καταντήσαμε να ακούμε τα κύματα του Δουνάβεως μέσα από έναν αυλό που διαθέτουν ένας μάλλον νευρικός πρωτοπόρος, που δεν θέλει να ακούγεται πολύ, ένας τελείως αλλού γι αλλούς πρωθυπουργός που μόλις ονειρεύτηκε να περάσει νομοσχέδιο για την επέκταση των 120 δόσεων σε επιχειρηματίες και η κυρία Φώφη που έχει αφοσιωθεί στο χρωματολόγιο που της δίδουν για να επιλέξει ακόμη μια απόχρωση του γκρί.

Δηλαδή, γενικώς, χαζά και χαμένα. ‘Ασε που γέμισε ο τόπος αισιόδοξους που νομίζουν ότι ο Νικαεύς στρατηγός που έσερνε κάτι Κουμάνους στη Θράκη, κατάφερε να βρει εκλογικό τμήμα στην Πόλη, και να εγκαθιδρύσει Ρωμέικο καθεστώς, από Πασά-Μπαχτσέ έως Κιουτσούκ Τσεκμετζέ από Σταμπολήδες. Τον Κεμάλ στις αφίσσες του δεν τον βλέπουμε -ίσως να τον δελεάσουμε με κανένα Νομπέλ ειρήνης, απ΄αυτό που κρατάει με το ζόρι ο Τσίπρας.

Γι΄αυτό και θα με βρείτε να επιμένω πως όταν ένα κράτος είναι μπατίρικο, δεν ενεργοποιείται διπλωματικώς ποτέ και πουθενά και κοιτάει να φυτέψει κανέναν ηλίανθο στην γειτονιά του.

Εμείς θα βρυχώμεθα, αλλά με ρέγουλα, παρακαλώ, μη μας φύγει από τον κόρφο το κομμάτι γης που μας άφησαν οι πατέρες ημών.

Ετικέτες: πολιτική