Σε περιμένω να ‘ρθεις και πάλι
27-01-2018

Πρόλαβε να γράψει ήδη ο Γιάννης Βαρβάκης, αλλά όχι μόνο κακό δεν είναι, αντίθετα ιδεατά πρέπει να γεμίσει η πρώτη σελίδα μόνο με φωτογραφίες και αναλύσεις Ζορό για αυτή την συγκλονιστική διαφήμιση.

Ελπίζοντας να μην αντιφάσκω πλήρως με τον εαυτό μου, που πριν λίγες μέρες έλεγα ότι το πρόβλημα στη χώρα με τον σκοταδισμό, την ακροδεξιά, τον φασισμό μέχρι τελικά και τους νεοναζί, ήταν πως αντίθετα τα παίρναμε για πάρα πολλά χρόνια στην πλάκα και τον χαβαλέ και εστιάζαμε στη γραφικότητα και δεν ταραζόμασταν και έλα μωρέ τώρα και λίγος περισσότερος χώρος ακόμη στη δημόσια συζήτηση και λίγος περισσότερος χώρος ακόμη στη ζωή μας,  κι έχοντας επίγνωση της τρέχουσας συγκυρίας και του γεγονότος ότι επίσης πριν λίγες μέρες ο Παναγιώτης Ψωμιάδης μοίραζε ελληνικές σημαίες στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκη, υπενθυμίζοντας επίσης ότι ο Παναγιώτης Ψωμιάδης δεν είναι μια ακόμη γραφική φιγούρα της βορειοελλαδίτικης δεξιάς, αλλά υπήρξε ένας πανίσχυρος περιφερειάρχης που εξέπεσε από το αξίωμά του και καταδικάστηκε για απιστία και παράβαση καθήκοντος, θέλω να πω τα εξής:

Λίγο – πολύ αυτό που απεικονίζει η διαφήμιση αυτό και είναι η υπαρκτή λαϊκή δεξιά στη χώρα μας, κι αν βγάλουμε και το επίθετο λαϊκή από εμπρός, παρόλους τους τόνους σοβαροφάνειας και αριστείας με τους οποίους έχει αποπειραθεί να ντυθεί για να παραστήσει ότι είναι κάτι άλλο, στον πυρήνα της κι εν πάση περιπτώσει στην μεγάλη πλειοψηφική της βάση, πολιτιστικά κι αισθητικά η δεξιά στην Ελλάδα δεν ήταν ο Χατζιδάκις και ο Χορν, πολιτιστικά κι αισθητικά η δεξιά στην Ελλάδα ήταν κυρίαρχα ό,τι συνόρευε με τον μητροπολίτη Καλαβρύτων κι Αιγιαλείας ή στην καλύτερη με πιο φωτισμένους μητροπολίτες, ό,τι συνόρευε με τον Φραγκούλη Φράγκο ή στην καλύτερη με περισσότερο δημοκράτες αξιωματικούς, ό,τι συνόρευε με το πάλαι πότε ακραίο κόμμα του Καρατζαφέρη μέχρι να πάρει μεταγραφή τα πρωτοπαλίκαρά του, δεν συνόρευε καν αλλά ήταν οι μακεδονάρχες Ψωμιάδης και Παπαγεωργόπουλος που αποδείχτηκαν κι οι δύο λαμόγια και καταδικάστηκαν ποινικά, κι όχι δεν είναι σκέτα πολιτικά όλα αυτά, κουβαλούσαν κι εξακολουθούν να κουβαλούν τη δική τους αισθητική και το δικό τους πολιτιστικό πρότυπο, αυτό το καρναβάλι που θα είχε όντως την πλάκα του, αν εμπεριείχε συνειδητά στοιχεία αυτοσαρκασμού, τα οποία όμως είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας, αυτό το καρναβάλι που θα είχε ίσως την πλάκα του στο βαθμό που παρέμενε μια παράλληλη πολιτιστική πραγματικότητα και στο βαθμό που δεν μετατρεπόταν σε πολιτική πραγματικότητα μισαλλόδοξη, οπισθοδρομική, καταπιεστική, υποκριτική, ρατσιστική, ακροδεξιά, φασίζουσα.