Ο τρόμος
30-05-2019

«… η αντίθεσή του με την απερχόμενη κυβέρνηση ήταν αισθητικής, ηθικής και εν τέλει πολιτισμικής φύσεως. Δεν υπήρχαν περιθώρια πολιτικής κριτικής».

Θεωρώ ότι ακόμα είναι νωρίς για να μπορέσουμε να καταλάβουμε πλήρως την φρίκη και τον τρόμο που έφερε η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Τρόμαξε πάρα μα πάρα πολύ κόσμος. Κόσμος όχι απαραίτητα δεξιός, κόσμος όχι μόνο δεξιός, κόσμος που μπορεί ως τότε να θεωρούσε τον εαυτό του πολιτικά μέχρι και αντιδεξιό. Και εντελώς αντίθετα από ό,τι λέει εδώ ο Αρκάς ή ο «Αρκάς», πρόκειται για έναν τρόμο αμιγώς πολιτικό. Τα αισθητικά, τα ηθικά, τα πολιτισμικά είναι προκαλύμματα και μόνο. Προκαλύμματα που πιθανότατα κρύβουν την αλήθεια κι από τους ίδιους.

Ό,τι κι αν συνέβη από την 13η Ιουλίου του 2015 και μετά, μέχρι την 12η Ιουλίου 2015 η χώρα αντιμετώπισε έναν πολιτικό σεισμό, έναν σεισμό που πάει πίσω στον Μάϊο του 2012 με την ραγδαία άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, πίσω στον Απρίλιο του 2010 με το Καστελλόριζο και τώρα το πόσο πιο πίσω πηγαίνει ως προς το τι σήμαινε, συμβόλιζε και ήταν στην Ιστορία της Ελλάδας η Αριστερά, ας το βρει ο καθένας. Πάντως ό,τι κι αν σήμαινε, συμβόλιζε και ήταν, ήταν ταυτόχρονα ως τότε στο ακίνδυνο περιθώριο. Και κανείς δεν περίμενε ότι θα ερχόταν στα πράγματα. Και όταν για μισό χρόνο ήρθε, έδειχνε να εννοεί όσα έλεγε. Πώς να μην τρομάξεις, πώς να μην τρομοκρατηθείς;

Και κάτι τελευταίο: όταν λες ότι δεν υπάρχουν περιθώρια πολιτικής κριτικής, πράγματι μιλάς στο όνομα μιας αισθητικής, ηθικής και πολιτισμικής κοσμοαντίληψης, μόνο που δυστυχώς για σένα είναι μια εντελώς αντιδημοκρατική κοσμοαντίληψη.

 

Ετικέτες: ΑρκάςΣύριζα