Περήφανος με ξένα κόλλυβα
15-05-2018

Μπαίνω σε ξένα χωράφια. Του Old Boy, ας πούμε. Ως παλιός Πανιώνιος (και δη «μπασκετικός»), όμως, το τολμώ. Και διερωτώμαι, «Αμερικανέ παικταρά, τι δουλειά είχες στα Τρίκαλα, εσύ ένας Νεοσμυρνιώτης;»

Σύντομο ιστορικό: ο Πανιώνιος στο μπάσκετ έπρεπε να κερδίσει δύο από τους τρεις τελευταίους αγώνες του, για να μην πέσει κατηγορία. Έχασε και τους τρεις. Και όμως διασώθηκε. Πώς; Τα Τρίκαλα, ήδη υποβιβασμένα, με επτά παίκτες μετά βίας, κέρδισαν εκτός έδρας τον Κόροιβο Αμαλιάδας (και τον παρέσυραν μαζί τους στην Α2), που τον έφαγε το άγχος ή η υπεροψία ή αμφότερα.

Και ο πρόεδρος της ομάδας μπάσκετ του Πανιωνίου δήλωσε προς τους Νεοσμυρνιώτες ότι τους έκανε «υπερήφανους» (!).

Δεν αμφισβητώ ότι η ομάδα, που ξεκίνησε τη σεζόν «σκόρπια», πάλεψε. Ούτε ότι ο πρόεδρος – μέτοχος συνέβαλε. Ωστόσο, ο ίδιος παραδέχτηκε ότι ήταν λάθος του που άλλαξε προπονητή, ενώ απέμεναν τρεις αγώνες για τη σωτηρία. Τρεις αγώνες που ο Πανιώνιος τους έχασε όλους. Δεν σώθηκε. Τον έσωσε το φιλότιμο των παικτών των Τρικάλων, μεταξύ των οποίων δύο Αμερικανοί, που βρέθηκαν σε κρεσέντο. Πώς, άραγε, ο πρόεδρος έκανε υπερήφανους τους συντοπίτες του;

Ενδεχομένως μετά την υπερήφανη διαπραγμάτευση Τσίπρα-Βαρουφάκη η περηφάνια έχει αυτονομηθεί από τις πράξεις του καθενός. Μπορείς να είσαι υπερήφανος και με ξένα κόλλυβα. Όχι περήφανος για τους άλλους, που κάτι πέτυχαν ή σου έδωσαν. Περήφανος για τον εαυτό σου, που ευνοήθηκε από την ξένη προσπάθεια.

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*
*
*