• • •
• • •
Leah Altsech | 23.06.2017
Theodoros Panagos | 23.06.2017
Kostas Kostakos | 23.06.2017
Kostas Pantioras | 23.06.2017
Vera J. Frantzh | 23.06.2017
Σίντυ Χατζή
17.06.2017 | 14:43
Γυρίζοντας από τη δουλειά συνειδητοποιώ ότι δεν έχω κλειδιά και δεν είναι κανένας σπίτι (ή αλλιώς, η ιστορία της ζωής μου ιν ε νατσελ). Πρέπει να βρω την αδερφή μου και με μεγάλη μου θλίψη ξέρω ακριβώς που συχνάζει. Φυσικά όλοι οι νέοι έχουν το δικαίωμα να κάνουν την τρέλα τους και να συγκρουστούν με τις επιθυμίες της οικογένειας, αλλά αυτό παραπάει. Η αδερφή μου που λέτε είναι ο προδότης της οικογενείας Χατζή, αφού τα τελευταία χρόνια συχνάζει σε γυμναστήρια. Είναι αυτός ο ανθρωπότυπος που μπορεί να παντρεύεται και να ακυρώσει τον γάμο γιατί στις 8 έχει πιλάτες. Αυτά σας τα λέω εμπιστευτικά και με κάποια ντροπή γιατί -θέλω να με πιστέψετε σε αυτό- οι γονείς μας δε μας μεγάλωσαν έτσι. Όπως και να'χει αυτή τη φορά έπεσα στην ανάγκη της, αφού χρειαζόμουν το κλειδί της. Πριν μπω στο γυμναστήριο ετοιμάστηκα ψυχολογικά. Ήξερα πλέον ότι έμπαινα στα χωράφια του οχτρού.
Μπήκα με ύφος "Γιάννη, θέλω διαζύγιο", με πλήρη επίγνωση του τι αξίζω και τι είμαι (50 κιλά και αγύμναστη από άποψη). "Και ξανασυναντιόμαστε, λοιπόν, γυμναστήριο. Όπως τον Σεπτέμβρη του 2012, τις θυμάμαι εκείνες τις 3 βδομάδες του πόνου. Ή όπως τον Μάη του 2015, που ήρθα για πιλάτες. Κούκλος ο γυμναστής που είχες κλείσει, αυτό στο δίνω. Αλλά ούτε αυτός δεν μπόρεσε να με κρατήσει. Όχι δεν θέλω να με κεράσεις "πρωτεϊνούλα", και γενικά τα υποκοριστικά αλλού. Μια ζωή περαστική θα είμαι από δω, πάρ'το απόφαση, έτσι είμαι εγώ σαν τον άνεμο. Και τώρα μην νομίζεις ότι ήρθα για να μείνω, έχω ανοιχτούς λογαριασμούς με μια πελάτισσα".
Και μπαίνω στην αίθουσα με τα όργανα και πετυχαίνω την αδερφή μου. Το θέαμα που αντίκρισα θα με τυραννάει καιρό. Για την ακρίβεια, ίσως θα πονούσε λιγότερο αν την έβλεπα πάνω σε στύλο poledancing στο Kinky Opera στη Συγγρού. Αλλά όχι, ήταν εκεί και σήκωνε κάτι βάρη 6κιλα, σαν να μην τρέχει τίποτα, σαν να κάνει μπουρμπουλήθρες, σαν να μην είναι 45 κιλά, σαν να τις κολλάνε ένσημα γιαυτό. Της ζήτησα τα κλειδιά με φανερή περιφρόνηση. Από κει και πέρα, οι μνήμες είναι θολές. Αυτό που θυμάμαι είναι να κάνω στατικό ποδήλατο και η αδερφή μου δίπλα να μου λέει "Μπράβο, είδες; Δεν είναι κάτι. Κάνε 10 λεπτά αυτό και μετά θα κάνουμε μαζί λίγη ενδυνάμωση". Κι εγώ σαν υπνωτισμένη συμφωνούσα σε ότι κι αν μου έλεγε. Σας το ορκίζομαι, ούτε που κατάλαβα πότε με έπεισε να ανέβω σε αυτές τις συσκευές του σατανά. Όταν όμως μου έδωσε το 2κιλο βαράκι στο χέρι, ξύπνησα! Άφησα τα πάντα και έφυγα τρέχοντας σπίτι. Μα τι πήγα να κάνω έτσι ξαφνικά στον εαυτό μου;
Ο λόγος που τα γράφω όλα αυτά είναι για να ενημερώσω τα νεαρά παιδιά να προσέχουν. Είναι πολύ εύκολο, έπειτα από peer pressure να πέσουμε στην παγίδα της γυμναστικής. Να ξεκινήσουμε δηλαδή με κάτι μαλακό, με λίγο τρέξιμο ή καμιά κάμψη και πριν το καταλάβουμε να μας έχουν βάλει κρεατίνη στο νερό και να έχουμε γίνει ντούκια ή γίογκι, ή πρωταθλητές του πόλο. Αδέρφια, ελπίζω πραγματικά η δική μου εμπειρία να ξυπνήσει και τη δική σας συνείδηση.
Την αγάπη μου!
Tags: