• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ο Θανάσης από τα «Φθηνά Τσιγάρα», εγώ.
Βέρα I. Φραντζή | 05.07.2016 | 12:28
Η ταινία «Φθηνά Τσιγάρα» είναι από τις πιο συγκινητικές ελληνικές ταινίες. Ο Χαραλαμπίδης δεν ήταν ακόμη κωλόπαιδο και η Παπαχαραλάμπους ήταν μια μαυρισμένη γαζέλα στους άδειους αθηναϊκούς δρόμους του Αυγούστου. Κάτι παράδοξο και πανέμορφο οικοδομείται σε αυτό το σκηνικό ανάμεσα στους δύο ρόλους. Οι δύο άνθρωποι συναντιούνται και ερωτεύονται. 
 
 Η διαλογικότητα του πρωταγωνιστή με τον εαυτό του είναι μια από τις εμβληματικότερες σημειώσεις στο σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, κατά την ταπεινή και ανέραστη γνώμη μου.
 
Έχω γράψει για αυτήν την ταινία πολλές φορές όχι μόνο γιατί συνοψίζει όλη την ατμόσφαιρα της Αθήνας του Αυγούστου, που μοιάζει με έναν κενό τιμοκατάλογο λιγδιασμένο στις γωνίες και βαρύ από τον ιδρώτα του σερβιτόρου, άλλά γιατι στο βίντεο που παραθέτω υπάρχει το τελευταίο κομμάτι της εξομολόγησης του Θανάση.
 
Ο Θανάσης είναι χωρισμένος, κερατωμένος και 30. Είναι Αύγουστος, είναι μόνος σε αυτήν την άνυδρη πόλη και είναι 30. Είναι 30 και απέχει πολύ από τα 18. Είναι 30 και απέχει μια μέρα από όσα είχε κάνει στα 18 ή ήθελε να κάνει. Όλος ο χρόνος που περνά και όλες οι επιθυμίες βρίσκονται από τα 0.28 δευτερόλεπτα και είναι η φωνή όλων των τριαντάρηδων.
 
Και πόσο πασέ αυτή η ηλικία. Κανείς δεν θέλει να είναι 30 τον 21ο αιώνα. Ίσως 44 είναι μια καλή ηλικία, ίσως 58. Κανείς δεν θέλει να είναι 30. Μια ολοστρόγγυλη πειθήνια ηλικία που μοιάζει σαν ένας βαρβάτος εγωκεντρικός ρόλος σε ένα μεταμοντέρνο θέατρο που καταλήγει σε παταγώδη αποτυχία.
 
Μεγάλωσες πια. Έγινες 30, σου λένε.
Και εσύ έχεις χίλιες δικαιολογίες. Για λίγο ακόμα.