• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η κραυγή του ανεκπλήρωτου έρωτα
Βέρα I. Φραντζή | 13.05.2016 | 15:35
H Μικρά Αγγλία του Βούλγαρη είναι μία από τις αγαπημένες μου ταινίες. Καθόλου άδικα. Αν τη δείτε, θα συμφωνήσετε.
 
Είναι από τις ελληνικές  ταινίες που επιτέλους σε βγάζουν ασπροπρόσωπο για το αντίτιμο στο γκισέ που έχεις δώσει, για το δίωρο που έχεις χαρίσει στην παρακολούθηση της ταινίας, για τον εγχώριο κινηματογράφο που είναι ακόμη σε μια εφηβική φάση -ως επί το πλείστον- της απορρόφησης των αμερικανικών προτύπων τους.
 
Η ταινία πραγματεύεται τον ανεκπλήρωτο έρωτα με έναν ανθρώπινο, βίαιο τρόπο. Οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστριών, της Πηνελόπης Τσίλικα και της Σοφίας Κόκκαλη, είναι αξιομνημόνευτες, αρχετυπικά χαυνωτικές, αποστομωτικές, πραγματικά συγκινητικές.
 
Υπάρχει αυτή η σκηνή με την σπαρακτική κραυγή της ηρωίδας να ηχεί στα αυτιά των δωματίων που έχουν κλάψει όλες οι γυναίκες για έρωτες που χάθηκαν. Ένα νευρικό χαμόγελο τραβάει τα μάγουλα της ηθοποιού έως ότου γίνει μια τρύπα το στόμα για να «πληρώσει» το θάνατο του αγαπημένου της που ποτέ δεν γεύτηκε τον έρωτά του. Ένα νεαρό κορίτσι που θρηνεί τον έρωτα είναι από τα πιο δραματικά πράγματα που μπορεί να σκηνοθετήσει ακόμη και ο θεός. Η Αφροδίτη κρύβεται σε σπηλιές από τη ντροπή του κόσμου. Το καλοκαιρινό δέρμα, τα νεανικά μάτια χάνονται στην απέραντη ελαστικότητα που εκτονώνεται μέσα από σπασμούς. Το μυαλό διπλώνεται. Ο πόνος που ολοφάνερα μπορεί να σε νεκρώσει ζωντανό. Αυτή η σκήνη είναι ο πόνος.