• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Μια φορά κι έναν καιρό
Κάπα Κάπα Μοίρης | 16.06.2016 | 19:01
Λοιπόν, μια φορά κι έναν καιρό πηγαίναμε να συναντήσουμε το νησί παίρνοντας μαζί μας ένα μαγιώ (arena, τα speedo παραήταν μονοθεματικά στα σχέδια και στα χρώματα), μια πετσέτα που έφτυνε αίμα και κλωστές από το βρέξου-στέγνωσε-ξαναβρέξου, μιάμιση αλλαξιά (αφού βρακί πάνω μας βάζαμε μόνο το βράδι κι αυτό μέχρι να ξαναβγεί ανυπόμονα), δυο μπλουζάκια (το ένα μαύρο, αχ, η αποκοτιά των νιάτων κάτω από τον αποτρελαμένο ήλιο), ένα παντελόνι ―οι σωστές βερμούδες δεν είχαν εφευρεθεί, ακόμη― , λίγες δραχμές για τα ναύλα του φέρυ, λίγες για να επιζήσουμε από τον επικείμενο λιμό, λίγο περισσότερες για τέσσερις-πέντε νύχτες σε θλιβερά ενοικιαζόμενα (με ακόμη θλιβερότερα σουηδικά έπιπλα) που έβλεπαν σε ξεροχώραφα, πλυσταριά, αυλές ή μπαλκόνια με απλωμένες πετσέτες και μαγιώ σαν τα δικά μας. Αλλά είχαμε θέα εκείνην γυμνή κι αυτό έφτανε και περίσσευε για να ξεχάσουμε την ασχήμια τριγύρω.
 
Βιβλία δεν κουβαλούσαμε μαζί, είχαμε δέρμα να διαβάσουμε. Παίρναμε όμως αυτό. Πρώτο πρώτο και καμαρωτό, και στην side 1 και στην side 2.