• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
O χρόνος είναι κλέφτης
Πάνος Θεοδωρίδης | 01.01.2017 | 00:00
Για να σκιτσάρεις ένα άλογο, χωρις αντιγραφή, πατιτούρες ή ψηφιακά τσατσιλίκια, έχεις δυο δρόμους:
 
Είτε να αναλύσεις το περιβαλλον του σε διαφανα στερεομετρικά σχήματα και όγκους,κι έπειτα να δουλέψεις τα επιμέρους, μη λησμονώντας το μοντελάρισμα και τις αναλογίες, είτε ξεκινώντας από μια οπλή, από την ουρά, από το μέτωπο, κι όπου σε βγάλει.
 
Ο πρώτος δρόμος είναι ασφαλής, μετρημένος, βαρετός, αλλά το αποτέλεσμα, ακόμη και άτεχνο, παραπέμπει σε άλογο.
 
Ο δεύτερος δρόμος , εννιά στις δέκα περιπτώσεις, καταλήγει στο να σφίξεις σε μπαλίτσα το χαρτί και να ξαναρχίσεις, αφού μεσοδρομής, όλο και κάποια αναλογία θα παραβιαστεί.
 
Και πάντα μιλάμε για σκίτσο, ποτέ για ζωγραφική.
 
Κάθε αυγή νέου χρόνου, την πατάμε, θεωρώντας τους μήνες, τα φεγγάρια, τις εποχές και τα ατμοσφαιρικά φαινόμενα, ενδείξεις ενός μετρημένου, λογικού χρόνου, όπου μπορούμε να εντάξουμε τα σχέδια, τα μετρητά μας, την λιβιδώ και τις θερμίδες μας.
 
Ματαιότητες.
 
Από την οπλή ξεκινάμε ή απο την χαίτη του ζώου.
 
Διότι ο χρόνος, δε μετριέται, καίγεται.
 
Οι καλημέρες δεν οδηγούν σε καλές μέρες, μήτε όλες οι καληνύχτες επαληθεύονται.
 
Εννοώ πως όλα τα πλάνα και οι σχεδιασμοί, θα μπορούσαν να ξεκινάνε από οποιαδήποτε ημερομηνία και να αποτυχαίνουν το ίδιο.
 
Δεν μπαίνουν σύνορα και φράχτες στον Χρόνο-το πολύ ,γραμμές Άλλενμπι στην έρημο.
 
Το 1947 δεν είχα γεννηθεί, το 1957 η κυρία Βασιλεία με είπε «εγωιστή» και νόμισα πως είδα την Λάικα να περιφέρεται, το 1967 αγόρασα τα «τρια κρυφά ποιήματα» από το χεράκι του Κώστα Λαχά στο «Θεμέλιο», το 1977 ήμανε στην Ξάνθη και στον Μόλυβο, το 1987 πέθανε πολύς κόσμος απο τον καύσωνα, από το 1997 τίποτε δεν ξέχασα, το 2007 χόρεψα απτάλικο βλέποντας τρία ουράνια τόξα, το 2017 δεν ξέρω.
 
Let it bleed, λοιπόν.