• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ερωτικές εξομολογήσεις
Γιάννης Βαρβάκης | 19.11.2016 | 01:11
Υπάρχουν κάποια τραγούδια που θεωρούνται κλασικά στο είδος τους, μέρος του νοητού κανόνα , τα λεγόμενα standards. Στη τζαζ, ένα από αυτά είναι και το «I'm confessing (that I love you)» που έγινε γνωστό το 1930 από τον Λούη Άρμστρονγκ, αν και είχε κυκλοφορήσει ένα χρόνο νωρίτερα με άλλους στίχους και τίτλο.
 
 
Μ' αρέσει να ακούω πολλαπλές και διαφορετικές εκτελέσεις κι ερμηνείες κι εκδοχές από ένα τραγούδι, νομίζω ότι καταλαβαίνω καλύτερα τι θέλει να πει ο ποιητής, και γιατί, και πότε. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει ηχογραφηθεί δεκάδες φορές, και ξεκίνησα από την πρώτη για να φτάσω στην τελευταία που ξέρω, που έχουν διαφορά 85 χρόνια. Ενδιαμέσως όμως, είχαμε και κάποιες ενδιαφέρουσες παραλλαγές, όπως αυτή της Έλα Φιτζέραλντ.
 
 
Ή αυτή με τη Μέρι Φορντ και τον κιθαρίστα Λες Πολ.
 
 
Ή αυτή με την Πέγκι Λι.
 
 
Για να περάσουμε στις ορχηστρικές εκτελέσεις, με τον Τζάνγκο Ράινχαρντ στην κιθάρα και τον Στφάν Γκραπελί στο βιολί.
 
 
Στο σόλο πιάνο, δεν μπορούμε να παραλείψουμε την ιδιοφυία του Θελόνιους Μονκ.
 
 
Έτσι οδηγούμαστε στην καταληκτήρια εκδοχή, από τον Άλεν Τουσαίντ, που ήταν και μουσικός και παραγωγός, ο καλύτερος της Νέας Ορλεάνης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. (Είναι το πρώτο τραγούδι, πάνω-πάνω στη σελίδα). Ορχήστρα πλήρες και παραγωγή τσίλικη σε σύγχρονη ηχογράφηση, σε ταξιδεύει όπου και όπως πρέπει σε λιγότερο από τρία λεπτά. Μετά από αυτό, το τραγούδι δεν είναι το ίδιο, μα ούτε κι εσύ.