• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
ως μίσχος μιας νεάνιδος στον άνεμο
Γιάννης Βαρβάκης | 21.05.2016 | 20:15
Αυτό το τραγούδι το θυμήθηκα σήμερα όταν διάβασα πως οι Radiohead το παίζουν ξανά στις συναυλίες τους. Την ιστορία του μπορείτε να τη διαβάστε στο διαδίκτυο, άνετα, μαζί με την ιστορία του ομότιτλου δίσκου EP που το περιείχε, ώσπου να το περιλάβουν στο δεύτερο άλμπουμ τους, το «Bends» (1995). Το ίδιο ισχύει και για τους στίχους του.
 
Τι έχω να προσθέσω εγώ, ο ελάχιστος; Ότι είναι ένα τραγούδι-απάντηση στην εταιρεία (αλλά και σε μερίδα του κοινού) που τους ζητούσε ένα καινούργιο «Creep», ένα νέο σουξέ με την παλιά συνταγή, μία από τα ίδια (This is our new song/ just like the old one/ a total waste of time/ my iron lung).
 
Ότι είναι ένα τραγούδι που εγκαρδίωσε πολλούς ομηλίκους και ομοτέχνους τους, και τους ίδιους (το θεώρησαν ήδη αρκετά σημαντικό για να τιτλοφορήσουν με αυτό το και το EP αλλά και τον επόμενο δίσκο: το «Bends», είναι η «νόσος των δυτών» που θεραπεύεται με τον «σιδερένιο πνεύμονα» όταν ανέβεις πιο γρήγορα από ό,τι έπρεπε).
 
Ότι ο Yorke τότε είχε κάνει ντεκαπάζ κι οι άλλοι είχαν ακόμα μαλλιά. Και σκατόφατσες, όπως αρμόζει σε εικοσάρηδες ροκάδες.
 
Είναι εύκολο να μιλήσουμε εκ των υστέρων για αυτό το τραγούδι και τη σημασία του, τη συνάφεια με τους Pixies και τους Nirvana, τώρα που οι Radiohead έβγαλαν την ένατη συλλογή τραγουδιών και μπορούμε να ιχνηλατήσουμε ακριβώς και ασφαλώς την πορεία τους από το εναλλακτικό ροκ στην εναλλακτική μουσική γενικότερα, τη σταδιακή εξέλιξη και αφαίρεση κάθε τινος που θεωρούσαν περιττό ώσπου να φτάσουν σε ένα δημιουργικό αδιέξοδο. (Δεν έχουν φτάσει ακόμη ― αν και για άλλους, όπως οι Talk Talk ήρθε πολύ πιο σύντομα, μέσα σε εννέα χρόνια.)
 
Όμως τότε, πριν από εικοσιτόσα χρόνια, ο Yorke και η παρέα του δεν είχαν κλείσει τα τριάντα, αλλά είχαν συνολική άποψη για τη ζωή, από το διαπροσωπικό (you 're driving me away/ you do it every day/ you don't mean it/ but it hurts like hell) στο συλλογικό (we 're too young to fall asleep/ to cynical to speak/ we are losing it/ can't you tell?).
 
Mια στάση ζωής που στέκει ακόμα, έστω κι αν οι ίδιοι έχουν μετακομίσει αλλού.
 
Tραγουδάρα, εν ολίγοις.