• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
No pain, no gain.
Τραγούδι του 1991/92, μου φέρνει μνήμες ερώτων ατελών και βότκας-πορτοκάλι με Κάμελ σκέτο. Μηχανή και ψιλόβροχο, βόλτες στα κλαμπ της Κηφισίας με μια φίλη για να βρούμε τον μέλλοντα εραστή της (τον βρήκαμε με τα πολλά).
 
Έχει (εκ των υστέρων) πλάκα η ζωή, ο έρωτας και ο χρόνος όταν είσαι 29 κι ο θάνατος δεν έχει σκάσει μύτη για τα καλά. Αλλοιώς τα βλέπεις και τα εννοείς τότε, αλλοιώς δέκα και είκοσι χρόνια μετά. Ευτυχώς.
 
Διότι το «ερωτικό» τραγούδι των REM* έχει στίχους δρεπανηφόρους:
 
This one goes out to the one I love
This one goes out to the one I've left behind
A simple prop to occupy my time
This one goes out to the one I love
 
Και τότε παίζαμε και ανεβάζαμε έργα και σκηνικά στη ζωή μας, είχαμε άπειρο χρόνο και χιλιάδες κομπάρσους και ευρηματικά σενάρια. Και νομίζαμε πως δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα/ο εκλεκτός, κι ότι ήμασταν καβάλα στη ζωή κι εκεί θα μέναμε, είρωνες και κυνικοί. 
 
Χρόνια μετά λοιπόν, όταν οι επιλογές έχουν στερέψει και διακρίνεται πια σαφώς πού πάνε οι γραμμές του τραίνου, έρχονται κάποια τραγούδια να σε σκουντήξουν, κάποια να σου πουν  «εγώ καλά σου τα 'λεγα», κι άλλα να σου ψιθυρίσουν πως όλα θα πάνε καλά. Άκρη πάντως από τα τραγούδια δεν θα βγάλεις, αν δεν έχεις ήδη βγάλει από τη ζωή σου.
 
Βλέπω μια φίλη που είναι στα 29 και τραβιέται με εραστές stopgap (Mind the gap, Προσοχή στο κενό, από όπου και να προέρχεται!), με props και βοηθήματα, όπως εμείς τότε. Δεν έχω κάτι να της πω, είναι μάταιο, πρέπει να τα καταλάβει μόνη της βιωματικά, αλλοιώς δεν έχουν αξία οι θεωρίες κι οι εμπειρίες κι οι αναμνήσεις από τις ζωές των άλλων. Δικές της οι επιλογές, δική της κι η ζωή της.
 
 
 
* έχει σημασία να είναι περίπου συνομήλικοί σου οι μουσικοί. Οι REΜ δεν θα έγραφαν ένα τέτοιο τραγούδι σήμερα ― έχουν, άλλωστε, διαλυθεί.