• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
κείμενα με tag: Πόλη
• • •
Sraosha | 16.05.2017
Τι ωραία φάση οι στοές. Είναι δωμάτια σκιερά όμως δημόσιες κι ανοιχτές, διαπερνούν τα κτίρια όπως οι σήραγγες τα βουνά. Είναι πεζόδρομοι αλλά είναι σκεπασμένοι.
• • •
Sraosha | 02.05.2017
Στον ύπνο του για χρόνια, ιδίως στο Γυμνάσιο, έβλεπε ότι έμπαινε πετώντας σε τυχαία διαμερίσματα μέσα από τα παράθυρά τους και παρατηρούσε τις ζωές των άλλων.
• • •
Sraosha | 18.04.2017
Τα τραγούδια κάνουνε τον χρόνο να διπλώσει και έτσι μπορούμε να δούμε το τώρα να κουμπώνει με μια άλλη στιγμή μέσα στο παρελθόν.
• • •
Sraosha | 04.04.2017
Και σκεφτότανε τις λέξεις και τι υπάρχει από πίσω τους και τι υπάρχει μέσα τους άμα τις ανοίξεις στα δυο σαν φρούτα του πάθους: κελύφη με ολόγλυκη μύξα μέσα.
• • •
Sraosha | 21.03.2017
Θα μπορούσε να είναι έτσι η ζωή, η επανάληψη της ευφροσύνης, το ξανά και ξανά και ξανά της γαλήνης ώστε να μη φτουράνε τα τραύματα κι οι ταραχές ενδιάμεσα.
• • •
Sraosha | 07.03.2017
Είσαι πιτσιρικάς και είσαι μονοθεϊστής ανά περίσταση, υπάρχει ένα και μόνον ένα θέμα, ένας θεούλης τη φορά.
• • •
Sraosha | 21.02.2017
Γιατί πρέπει να είναι αισιόδοξος κάποιος που δεν έχει επιλογές; Αρκεί που δεν έχει επιλογές. Κι αν τον πείσουνε πως δεν έχει επιλογές γίνεται Καζαντζίδης.
• • •
Sraosha | 07.02.2017
Η δική του μικρή ιστορία που δεν αφορά κανέναν. Ο κόσμος καίγεται, κι αυτός με το δικό του sorrowed talk, που λέγανε κι οι Ντουράν Ντουράν. Δεν καίγεται καν ο κόσμος, ούτε καν η χώρα δεν καίγεται ακόμα: η πόλη καίγεται. Κι όχι από τον καύσωνα, όπως κάθε Αύγουστο.
• • •
• • •
Sraosha | 24.01.2017
Τον έπιασε νευρικότητα: είχε  οργανώσει τη μέρα του μέχρι και τη συνάντηση με τον Φωτιάδη. Είχανε διάφορα να ξεκαθαρίσουν, κυρίως να παζαρέψουν για τα λεφτά και για το μέγεθος των καταχωρίσεων. Ενδιάμεσα θα λέγανε και καμμιά μαλακία, θα έπεφτε και λίγο γνώμη και σχόλιο, τι θα γίνει με το μνημόνιο και τα λοιπά, τι θα κάνουνε τα κόμματα (ο αμήχανος Σύριζας, οι ναζί που δεν πρέπει να τους λέμε έτσι, ο ήλιος ο χλωρός).
• • •
Μίγμα, ανακάτεμα, σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς, φαρινά γιώτης το αλεύρι, ανοίγεις τον κάδο, το πετάς
• • •
Ένα ακόμη ασυνορμόλόγητό σώμα
• • •
Της πόλης της πεζοπορίας τα αποτελέσματα
• • •
Για ένα κορίτσι
• • •
Ψιτ, φτάσαμε στο τέλος του δρόμου. Ξύπνα.
 
• • •
Προσφυγόπουλο στον Πειραιά
• • •
... της σύνδεσης του απρόοπτου
• • •
Τα συναισθήματα  είναι οι τεκτονικές πλάκες του εγκεφάλου. Κοινωνείς το ατόφιο συναίσθημα στον άλλον. Είναι περίεργο πως το μίσος δεν το κρύβουμε τόσο εύκολα. Είναι ένα δερμάτινο ζωνάρι που σφίγγει τα γάγγλια των συναισθηματικών μας εκρήξεων.  Ευκολοδιατυπωμένο το μίσος
• • •
Ωραίες ειδήσεις που ξεκινάνε με το αφοπλιστικό ρήμα απίστευτης βαναυσότητας «χρωστάμε». [Τι πράγματα φτιάξαμε πάλι με αριθμούς και υλικά που δεν μετανοούν.]
Ωραίες ειδήσεις που αριθμούν με μονάδες κρεμαστές «σκοτώθηκαν». [Ανάλογα τι πρωινό έφαγες σκεφτεσαι κηλίδες ή χαρακιές σε παιδικά σώματα ή σκισμένα μπουφάν. Ανάλογα και τι ταινία είδες χθες το βράδυ, πλησιάζει το μυαλό σου τη βία.]
Ωραίες ειδήσεις που ξεκινάνε με το «πέθανε». [Ευτυχώς έχουμε αυτήν την επιλογή.] 
 
• • •
Η αστική τρέλα του δρόμου επαναπροσδιορίζεται, βασικά. Παλιά είχαμε τους τρελούς που αποκήρυσαν το καθεστώς και το σύστημα και αποδείκνυαν με επιχειρήματα και δηκτικό ύφος την ΑΛΗΘΕΙΑ. Κάθονταν στη μέση της πλατείας στο Μοναστηράκι σαν Μεσσίες και διαλαλούσαν την διανοητική τους πραγμάτεια. Εκπληκτικές ομιλίες, λαοπρόβλητοι δημαγωγοί με χάρισμα από το πουθενά. Μου άρεσαν. 
 
• • •
Άκομψη εικόνα, βέβηλη.
Σαν την πρώτη γυναίκα που θα περπατήσει στο Άγιο Όρος, σε ένα ανθρωποκυνηγητό πρωτόπλαστων πλασμάτων σε έναν ακατοίκητο πλανήτη παπουτσωμένα με νοσταλγικά κόκκινα γοβάκια.
 
• • •
Παστρικά σύννεφα διαπερνούν τον αθηναϊκό θόλο. Σκέφτομαι πως έχει πολλή υγρασία. Παίρνω χούφτες φακές και τις φυτεύω στα κεφάλια των ανθρώπων. Προς θεού, δεν θέλω να διακόψω κανέναν. Απλώς, μπολιάζω φυσιολατρεία, να θερίσω ανθρωπιά.
• • •
Η πόλη καλοδέχεται τον αέρα. Θα πετάξουν ψηλά οι αετοί στην ύπαιθρο. Τους παίρνουν πρέφα τα Ουρί του Παραδείσου, αφήνουν τα αιώνια ειδύλλια με τους νεκρούς, φορούν τις γιρλάντες των χαρταετών και χορεύουν ινδιάνικους τελετουργικούς χορούς πάνω από τα κεφάλια μας.
 
• • •
Ο ήλιος μας κρατά επιφανειακούς, άλλωστε. Ο ήλιος είναι αντίρροπος του μπαλέτου. Ο ήλιος καθυστερεί, θέλει σιωπή, ναρκώνει, χρειάζεται ακίνητα κορμιά, να τα ψήνει, άκαμπτα κορμιά, να τα τσιτσιρίζει στο λάδι του οξυγόνου, να τα καίει...
• • •
Sraosha | 25.02.2016
H γενικευμένη απαξίωση της Αθήνας ως τριτοκοσμικής άσχημης τσιμεντούπολης "άναρχα δομημένης" κτλ. εξακολουθεί να στοιχειώνει το συλλογικό μας κατιτίς ως ένας νέος πια μισαθηναϊσμός.
• • •
Ανοιχτά μαγαζιά, φωνακλάδες νταβατζήδες στη ξεσαλωμένη αγορά της Πλάκας, δερμάτινα κορδόνια από τα σανδάλια του Περικλή σέρνονται στα πεζοδρόμια και μπλέκονται με κάτι ουρές δράκων από παραμύθια  για σουίνγκερς που κάνουν πάρτι σε υπερπολυτελείς βίλες στον Πειραιά και με κάτι αστικούς μύθους για κοκέτες πλούσιες κυρίες με μαύρα τζιπ και αγιασμένα λεφτά. 
• • •
Τις προάλλες, περπατούσα κατά μήκος της λεωφόρου. Εκτός από ένα δυό μαγαζιά που με μεράκι και ενδιαφέρον προσωπικό είχαν σουλουπώσει τους χώρους μπροστά από τα καταστήματά τους που προορίζονται για τη λεπτομέρεια φύσης μέσα σε αυτό το αμείλικτο φυσικό χρώμα του μπετόν, όλα τα υπόλοιπα άσιτα, άχρηστα, κοπρολαγνικοί στόχοι, το άκρον άωτον του ελληνικού ωχαδελφισμού. 
 
• • •
Sraosha | 06.08.2015
Όσοι ψάχνουν αξιοθέατα και γραφικότητες για να ζήσουνε μια πόλη, καλώς: ας παν εκεί όπου τα αξιοθέατα αφθονούν και η γραφικότητα κατασκευάζεται επιμελώς και καταναλώνεται με σύνεση και μέτρο.
• • •
Sraosha | 22.05.2015
Κάθε φορά που λέτε μπλιαχ για την πανάσχημη Λάρισα και το άναρχο Ηράκλειο και τη στιβαρά μονότονη Δραπετσώνα, θυμηθείτε τη Σεούλ και το Τόκυο ή και το Λόουερ Ηστ Σάιντ και το Άλφαμπετ Σίτυ της Κοσμοπόλεως.
• • •
Sraosha | 16.04.2015
Αρκεί να είσαι αμόρφωτος κι εκ πεποιθήσεως επαρχιώτης. Άλλωστε αυτό θέλει το κοινό σου: κουβέντες του καφενέ της Άνω Κουτσούφιανης.
• • •
Έτσι είναι πάντα ο μύθος, σαν ψυχή γέρου, σοφού και δίκαιου που πολλών ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω: αμβλύς με τους τυφλούς και ανόητους, δίκαιος με τους καλούς και μόνους.
• • •
Ανάμεσα στην Πόλη και στη Φραγκιά, εκτείνεται ένα μεγάλο χάσμα. Εκεί ακριβώς βρισκόμαστε εμείς.
• • •
Sraosha | 28.04.2014
Να παραδεχτείς ότι θέλησες και δεν τόλμησες; Να παραδεχτείς ότι δε θέλησες αρκετά, γιατί αν ήθελες αρκετά θα τόλμαγες, που λέει κι ο Μπλέικ (ο ίδιος που έβλεπε αγγέλους να κάνουνε τραμπάλα στα γυμνά κλαριά των δέντρων), να αποδεχτείς ότι άλλα λες κι άλλα θες κι άλλα ξες. Να αποδεχτείς ό,τι να ’ναι. Πείτε μου με τι να συμφιλιωθώ, να το υπογράψω, να σας το δώσω να το δηλώσω και να τελειώνω. Πείτε μου.
• • •
Sraosha | 14.04.2014
Αυτά είναι τα προνόμια του γάμου. Μαθαίνεις επιτέλους τι σκέφτονται οι γυναίκες. Μαθαίνεις ότι είναι φτιαγμένες από ανασφάλειες, ότι πατριαρχία υπάρχει. Οι άντρες ανησυχούνε για το πουλί τους, ίσως και για τη φαλάκρα. Οι γυναίκες για τα πάντα. Τα πάντα. Κι όσο πιο πολλή αυτοπεποίθηση δείχνουνε να έχουν, τόσο πιο επιλεκτικές και παμπόνηρες είναι οι ανασφάλειές τους, παγόβουνα που ταξιδεύουν σιωπηλά μέσα στην ακύμαντη παγωμένη θάλασσα.
• • •
Sraosha | 31.03.2014
Ένα σταχτί χιόνι αδιόρατο έπεφτε εκεί το τρίτο δεκαήμερο του Αυγούστου, συνέπεια ήττας, συνέπεια φόβου, συνέπεια όσων δεν έγιναν κι όσων ήταν να γίνουν ακόμα. Έπεφτε η τέφρα της σοβαροφάνειας, της ηθικολογίας και της χρηστομάθειας και σκέπαζε τη Σταδίου, την καημένη την Κλαυθμώνος με το μνημείο-εικόνα μιας πρόσκαιρης επιθυμίας παρά μιας ιστορικής πραγματικότητας. Δε μιλάμε πια για ερείπια, δε μιλάμε για αποκαΐδια, για το καμένο σινεμά που συμπονέθηκε περισσότερο από τις τυφλωμένες βιτρίνες άχρηστων κι αντιπαραγωγικών οικογενειακών επιχειρήσεων. Δε μιλάμε για χρήσιμους νεκρούς πια και για άχρηστες συνειδήσεις. Ερείπια δεν υπάρχουν, υπάρχει ένας χερσότοπος με ευθείες χαράξεις Κλεάνθου και Σάουμπερτ, εκεί όπου κάποτε ήτανε δρόμοι παλιοί που αγαπήθηκαν, μισήθηκαν, περπατήθηκαν, κατουρήθηκαν, ματώθηκαν, ξεπλύθηκαν από τη βροχή, ξηλώθηκαν από την οργή και ξαναματώθηκαν οριακά, τόσο όσο να μην ασχοληθεί κανείς ή σχεδόν κανείς.
• • •
Sraosha | 17.03.2014
Δες. Κοίτα. Γι’ αυτό υπάρχουν οι πόλεις, για να ξεκουράζεται και να αλητεύει το μάτι, να βολτάρει και να περιπλανιέται, να μοιχεύει. Αλλά και για να ξέρει το βλέμμα ότι δεν μπορεί να διεισδύσει παντού, ότι υπάρχουν χώροι και χώροι μέσα σε χώρους και γωνίες και στενά και δωμάτια και μπαλκόνια σε μυστήρια γωνία στον ακάλυπτο που κοιτάς κάτω αριστερά και βλέπεις μόνον τα πόδια του γείτονα δύο ορόφους κάτω να πατάνε το μωσαϊκό στο δάπεδο του μπαλκονιού με λαστιχένια σαγιονάρα.
• • •
Sraosha | 03.03.2014
Δεν τις καταλάβαινε καθόλου τις γυναίκες αλλά τις αγαπούσε, τις αγαπάει, αγαπάει που παραμένουν άνθρωποι ενώ είναι οι αράπηδες και σκλάβοι της οικουμένης. Αγαπάει τις κοιλιές και τις ρώγες και τις πλάτες και τις ματιές και τα αστεία τους και τη συστολή της κοινωνίας και το θάρρος το δικό τους -- κι ας μην τις καταλαβαίνει.
• • •
Sraosha | 17.02.2014
Του πέρασε η σκέψη να τα μουτζώσει όλα, να πάρει το τραμ και να πάει στη θάλασσα, σε κάποια παραλία. Μετά σκέφτηκε την ολόπλευρη έκθεση στο φως, την αλμύρα μετά, τον κόσμο, τις φωνές και τις τσιρίδες. Σκέφτηκε τα κινητά να χτυπάνε, τις ρακέτες να αδημονούν καθώς παρεμβάλλεσαι ανάμεσά τους. Τους στυφούς φραπέδες. Το θολό νερό στη θάλασσα. Καλύτερα στην πόλη. Ω καλύτερα στην πόλη. Χίλιες φορές καλύτερα στην πόλη, αφού δε βρίσκεται τώρα κάποια μακρινή ερημιά.
• • •