• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
κείμενα με tag: άτιμη κενωνία
Αν τα κάνεις φίλε πουτάνα, μπουρδέλο θα είμαστε και αύριο. Αν δεν τα κάνεις πουτάνα, πάλι μπουρδέλο θα μείνουμε. Και προφανώς δεν παίζει να κάνεις κάτι λιγότερο θεαματικό, χωρίς το “πουτάνα”.
• • •
Έγινε η Αθήνα κι όλη η Ελλάδα Πειραιάς. Με την κακή έννοια. Θυμός, υπερβολή, επίδειξη και ευθιξία. Γίνανε όλοι Νικαιώτες εναντίον Μανιατών, μαγκάκια από τον Κορυδαλλό, σφίχτες από το Πέραμα, γαριδογκόμενες απ΄τα Ταμπούρια, σιδεράδες από τον Ρέντη, μπρούκληδες απ΄την Καστέλα και όσο πάει στολίζονται όλοι παρακμή. Και είναι η νόρμα.
• • •
Αυτά και άλλα παθαίνεις όταν έξω είναι πόλεμος, τριγύρω Κύπρος, στη μέση πάντα Πειραιάς και ο εγκέφαλος μόνιμα περικυκλωμένος από μια μεγάλη μπιρμπιλωτή κουρτίνα που σου κουνιέται και φλασάρει ανελέητα ΔΙΑΚΟΠΕΣ.
• • •
Η χαρά του χαλασμένου τηλεφώνου. Κι όλα δηλαδή τα μεγαλοπρεπή άρλεκιν της κατηγορίας άκου την καρδιά σου, ακολούθα το όνειρό σου, άσε τον κόσμο να λέει και άλλα κοελικά. Φαντάσου τώρα άμα στα ‘χουν πει και αρχαίοι. Ως γνήσιοι απόγονοί τους τα πήραμε κι αντί να τα κάνουμε ένα sync ή έστω να τα ξαναδιαβάσουμε με λίγη προσοχή, εμείς τα φοράμε σαν τους χιτώνες στας επετείους, ψηλώνουμε ογδόντα πόντους (λες κι άμα ήξερε ο αρχαίος σωβρακοφανέλες και παντελονάκια θα έδινε νομίζεις δεκάρα για τους χιτώνες) κι όποιον πάρει ο χάρος. Και μας παίρνει. Κυριολεκτικό αυτό.
 
• • •
Το πρώτο πράγμα που μου γυάλισε μόλις πάτησα το πόδι μου στην Κύπρο ήταν τα τακούνια. Δε μιλάω για ψηλά τακούνια. Ούτε για πολύ ψηλά τακούνια. Μιλάω για τακούνια τσόντας. Κι αν ξέρεις έστω και λιγάκι πόσο λατρεύω τα τακούνια και ειδικά τα τακούνια τσόντας, θα καταλάβαινες πως η πρώτη μου εντύπωση από τη νέα μου χώρα ήταν τόσο θετική αλλά και τόσο ενδεικτική της εδώ ζωής, όσο τίποτα.
• • •
Πράγματα που τα ‘χες μέσα σου βαλμένα στη σειρά, έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Ποια κρίση, αρκεί μονάχα πλέον ένα μη κολλημένο χαζογκομενάκι να στα αμφισβητήσει για στα πάρουν για πάντα. Ο γέρος κι η γριά, όσο κολλημένοι και να ‘ναι, έχει ο καθένας από έναν καπνό να φουμάρει. Εγώ κι εσύ όμως, ούτε ιερό ούτε όσιο. Πρέπει εμείς και οι αξίες μας να συστηνόμαστε ξανά από την αρχή, κάθε πρωί:
-Καλημέρα σας τί κάνετε, λέω σήμερα να πάρω το δικαίωμά μου στις εκτρώσεις πίσω.
• • •