• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Αυτό που σιχαινόμουν από παιδί ήταν η επανάληψη. Αποδείχτηκε μοιραίο λάθος. Ημουν πρόθυμος να αλλαξοπιστήσω, να κρεμάσω κουδούνια στα βλέφαρα, να χωρίσω και να χωριστώ, με την παραμικρή ένδειξη πως γεννιότανε ρουτίνα, και η εξ αυτής ασφάλεια, ηρεμία σκουπιδιών κάτω από το χαλί ασάρωτου οίκου.

Η κόλαση για μένα δεν ήταν να χάσω τα πάντα. Ηταν να γράψω 100 φορές το «δεν θα αντιμιλήσω στον διδάσκαλό μου». Εκατό! Δεν ξέρω το γιατί. Να ξεκινάς μια γραμμή με μόνο στόχο να την επαναλάβεις άλλες 99 φορές, ήταν σα να σου έκλεβαν το χαρώνειο από τα χείλη.

Κι όπως πολλοί συμμαθητές μου, έβρισκα λύση στην μηχανική αναπαραγωγή της γραφής. Εκατό φορές η λέξη «δεν» στην αριστερή μπάντα της σελίδας. Μετρώντας, όχι τα «δεν» αλλά αριθμώντας από το 1 εκατό.΄Εμοιαζε πιό εύκολο. Έγραφες και μπορούσες να σκεφτείς αλλαντάλλα, να ονειρευτείς την Εκείνην, να σαχλαμαρίζεις με παλιόφιλο, να ξύνεις την κούτρα, ενώ γέμιζες με το «δεν» μια στήλη.

Κι έπειτα, η επόμενη λέξη. Αν μάλιστα τύχαινε μεγάλη, την έκοβα σε συλλαβές. Ποτέ μαζί το «αντιμιλήσω». Αλλά ναι σε «Αν» σε «τι» σε «μι» σε «λή» σε «σω». Κι ας ξέφευγε ο Κανόνας και η Αγωγή της λέξης σε ανισόρροπες στήλες ,ώσπου να τελειώσει η κατοστάρα, άλλοτε να πλησιάζουν σε μιαν αράδα, άλλοτε να χάσκουν κενά ανάμεσα στην ενότητα της λέξης.

Γι αυτό και δεν ήμουνα σε θέση να επαναλάβω μια διάλεξη, ακόμη κι αν τα ακροατήρια απείχαν χίλια χιλιόμετρα μεταξύ τους, ή τριάντα χρόνια.

Μητσοτάκης, Φιλιππάκης, PSI, Κάννες, πουτσόκρυο, νυχτερινός μαραθώνιος, «τα ίδια παντού». Δεν. Νάκα. Νέμα. Γιοκ. Καπούτ. Μπάστα. Νισάφι.
Tags: