• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
ΥΠΕΡΑΛΙΕΥΣΗ

Η Οδύσεια του Καζαντζάκη είναι ένα τεράστιο ποίημα, χαρακτηριστικό του πάθους του Συγγραφέα «για να γίνει μεγάλος». Φιλόλογοι σαστίζουν διότι περιέχει «χιλιάδες αθησαύριστες λέξεις». Γιαγιάδες και θκειές δεν συντύχαιναν για να ρωτάνε;  Στις παραθερίσεις, δεν άκουγαν αγνούς χωρικούς που τα μιλούσανε αλλέως τα ιδιόλεκτα; Χάθηκε ένα τεφτεράκι στην τσάντα με τα μαγιό; Παρεκτός από εξαιρετικές ,δικές του λέξεις, όντως επαινετές, ο δεκαεφτασύλλαβος μάλλον τον ανάγκαζε να ενώνει χωρις παρέμβαση ένα σωρό  λέξεις, ενώ πάνω από ένα τέταρτο του όγκου χρησιμοποιείται ζωντανά, κι αν δε θησαυρίστηκε, είναι πρόβλημα του κλάδου.
 
Η προσφορά του έργου σε κινεζικό κεντρο που προωθεί τα ελληνικά, μάλλον επιλέχτηκε για να αποθαρρύνει τους ελληνολάτρες εκεί, ή καλύτερα, να καταστεί ένα κειμήλιο ανέγγιχτο και αποτροπαϊκό, εκτός κι αν έρθει η ώρα που θα ακούσουν, όσοι ζωντανοί ελληνοπρεπείς, κινέζους που θα ομιλούν στο ύφος της Οδύσειας. Αλλά δεν πειράζει. Περιπέτειες κινέζου την Κίνα. Η μηχανότρατα πάντως που σαρώνει από τον βυθό ό,τι κι αν κάνει ο κάθε πολιτικός και η ομάδα του, μάλλον πρέπει να αποκτήσει μεγαλύτερο μάτι, για να γλυτώνει ο γόννος , να μη διυλίζεται ο κώνωψ, ή ,για το πω απλά, αυτές οι αντιδράσεις σε δευτερόλεπτα δημιουργού καταισχύνη στον καταγγέλοντα.