• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Hell-enic
Θωμάς Ξωμερίτης | 21.01.2015 | 07:20
«Που πας;» με ρώτησε εκείνο το απόγευμα Παρασκευής, 2 Οκτώβρη του ’09,  σα σηκώθηκα απότομα να φύγω η Λιθουανή που καθόταν δίπλα μου στις συναντήσεις.
 
«Σπίτι», απάντησα. «Να ψηφίσω, έχουμε εκλογές».
 
«Και δεν μπορείτε να ψηφήσετε εδώ;»
 
«Όχι!» είπα. Τα μάτια μου έλαμψαν από χαρά. «Τα λέμε την επόμενη βδομάδα!»
 
Την επομένη των εκλογών, μια μέρα πριν επιστρέψω Βρυξέλλες, πήγα για τη δόση μου, το quick fix μου, εκεί που ξέρω ότι ο dealer θα μου τη δώσει σε ποσότητα και άριστη ποιότητα. Στο Ηραίο, στην άκρη του ακρωτηρίου.
 
Γύρω μου ο Κορινθιακός. Πιο μακριά τα βουνά της Πελοποννήσου και της Ρούμελης.
 
Landscape junkie. Τι να τα κάνω τα εκατομμύρια φαντάσματα του μεγάλου πολέμου, τους θαμμένους σκελετούς, τους ξεχασμένους στην γκρίζα και υγρή αφασία της φλαταδούρας της βέλγικης χωμάτινης γης; Εδώ είναι τα ρήγματα, τα πάνω – κάτω, ο Φλεβάρης κι ο Μάρτης του ’81, οι Αλκυονίδες και το Καπαρέλλι, οι ανυψωμένες ακτές, τα τεκτονικά βυθίσματα, οι ρηξιγενείς επιφάνειες, οι παλαιοκρημνοί, οι θαλάσσιες εγκοπές. Τα 22 μέτρα ανύψωσης σε 30.000 χρόνια - σχεδόν ένα χιλιοστό πιο πάνω το χρόνο. Το σεφερικό λίγο ψηλότερα. Κι όλα να λάμπουν στον ήλιο - μαζί με τα μάρμαρα.
 
Πέρα δυτικά στο βάθος, η βυθισμένη Ελίκη.
 
Ελλάδα, ζητώ μικρή ανακωχή πριν με σκοτώσει η υπερβολική δόση. Χαμήλωσε το φως σου και τον ουρανό σου, απάλυνε τις γραμμές σου, θάμπωσε το τοπίο σου. Για λίγο όχι άλλο Σεφέρη και ανάταση, δώσε για λίγο λίγη αγγελοπουλική αφασία. Κι ακόμα πιο βόρεια, λίγο Βέλγιο, Λιθουανία και χώμα.
 
Stop για λίγο στο γκρεμό και στο βράχο.