• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Αρχή της Ινδίκτου
ΤheGreekCLOUD | 01.09.2016 | 18:21
To μάθημα των Θρησκευτικών θα αναμορφωθεί από φέτος, λέει ο Υπουργός Παιδείας (και Θρησκευμάτων, μην ξεχνάμε) ώστε «να μην είναι μάθημα ομολογιακό, κατηχητικό, αλλά μάθημα γνώσης των θρησκειών και βεβαίως της Ορθοδοξίας». Βεβαίως. Μάλιστα.
 
Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε παρόμοια εξαγγελία, αλλά πρώτη φορά που την ακούμε δώδεκα ολόκληρες ημέρες πριν αρχίσει η σχολική χρονιά. Υπάρχει πρόγραμμα, λέει. Το πρόγραμμα αυτό, που ετοιμάστηκε από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και προέκυψε από «ειδική επιτροπή», θα εφαρμοστεί σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, σύμφωνα με τον υπουργό κ. Φίλη. Τα σχολικά βιβλία λογικά θα έχουν ήδη γραφτεί και τυπωθεί, και απομένει η διαδικασία κατάρτισης των καθηγητών, που θα πρέπει να ολοκληρωθεί σε πέντε εργάσιμες ημέρες. Ή μήπως όχι; «Ελπίζουμε συντόμως να παρουσιάσουμε αυτό το πρόγραμμα επιμόρφωσης των θεολόγων», δήλωσε ο Υπουργός στη συνέντευξη τύπου. Ελπίζουμε, είπε. Δεν ξέρει. Είναι ο Υπουργός.
 
Οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος του νέου προγράμματος, όποιο και αν είναι αυτό. Η αλλαγή, αν και όταν ολοκληρωθεί, θα κριθεί από το αποτέλεσμα και όχι από τη ρητορική. Και το εγκατεστημένο πολιτικό και εκπαιδευτικό σύστημα δεν είναι διόλου φίλα διακείμενο στις αλλαγές, όπως φαίνεται από τις υπόλοιπες εξαγγελίες του Υπουργείου, και σε πολλά ζητήματα έχει μείνει ακόμα στον μεσοπόλεμο. Για ποιο λόγο, ας πούμε, πρέπει το 2016 να υπάρχει ακόμα Υπουργείο Θρησκευμάτων (και όχι μια Γενική Γραμματεία), και για ποιο λόγο να συστεγάζεται με το Υπουργείο Παιδείας;
 
Ο εναγκαλισμός Θρησκείας και Παιδείας έχει απόλυτη σχέση με τον εναγκαλισμό Εκκλησίας και Κράτους (επίσης και με τον πραγματικό εναγκαλισμό Καμμένου και Τσίπρα) και δεν φαίνεται να υπάρχει πρόθεση κανενός από τα δύο μέρη να τον διακόψει. Είναι ένα δοκιμασμένο σύστημα εξουσίας με αυτοσκοπό τη διατήρηση της εξουσίας. Έτσι τα σχολεία συνεχίζουν να παράγουν υπάκουους πιστούς και υποψήφιους δημόσιους υπάλληλους μέσω της απαξιωμένης ανώτατης εκπαίδευσης, αντί να δίνουν μια γενική παιδεία, και το Υπουργείο συνεχίζει να μεριμνά κυρίως για τα εργατικά των υπαλλήλων του και την ισοπεδωτική εξίσωση των σχολείων αντί για την ποιότητα της παιδείας και την επάρκεια των διδασκόντων.
 
Το μήνυμα είναι σαφές: οι μελλοντικοί πολίτες δεν θα πρέπει να τρέφουν φιλοδοξίες ότι θα έχουν υπόσταση άλλη από την υπαλληλική και δη την δημόσια («η εποχή του εγώ είμαι το αφεντικό του εαυτού μου λίγο-πολύ έχει τελειώσει», μας είπε πριν από μια εβδομάδα η βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος κ. Χαρά Καφαντάρη). Μια παιδεία (μέση, ανώτερη και ανώτατη) που θα τους έδινε άλλες ιδέες, είναι επικίνδυνη και ανατρεπτική. Γι’ αυτό και ανατρέπονται όλες οι αλλαγές που είχαν αρχίσει να αποδεσμεύουν την εκπαίδευση από την καταδυνάστευση των πολιτικών νεολαιών, και μάλιστα η εμπλοκή αυτή θα αρχίζει πια από το Λύκειο.
 
Τα παιδιά που θα σπουδάσουν τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα δεν θα έχουν τη χαρά της ανεμπόδιστης ανακάλυψης της γνώσης και της σκέψης σε πανεπιστημιακό επίπεδο, που είναι μια συναρπαστική περιπέτεια του μυαλού που σου ανοίγει πόρτες και δρόμους. Στη συνέχεια δεν θα έχουν τη χαρά να δοκιμαστούν (αν το επιθυμούν) στην ατομική πρωτοβουλία και την αυτόνομη εργασία, με τα όποια ρίσκα και τις ανταμοιβές που περιλαμβάνει αυτή η κίνηση. (Θα ξέρουν όμως από θρησκείες και βεβαίως την Ορθοδοξία...)
 
Ο άνθρωποι που στερούν από τα παιδιά αυτές τις διαδικασίες, που θα τους έκαναν και πιο ολοκληρωμένους ως άτομα και πιο υπεύθυνους ως πολίτες, δεν αγαπούν ούτε τα παιδιά, ούτε τους ανθρώπους. Και δεν είναι δικαιολογία ότι τις στερούν, επειδή αυτοί δεν τις ξέρουν γιατί δεν τις έζησαν. Πώς να τα ζήσεις άλλωστε αυτά στο μικρόκοσμο του κόμματος, της εκκλησίας και του στρατώνα, που είναι τα μόνα οργανωμένα συστήματα εξουσίας που γνώρισαν;