• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Δύσκολο και στενάχωρο
ΤheGreekCLOUD | 29.03.2014 | 23:00
Είναι δύσκολο και στενάχωρο να προσπαθήσεις να μιλήσεις για το κακό ― το απόλυτο κακό, το αναίτιο κακό. Σε ένα επίπεδο, δεν κάνει διαφορά αν αυτό το κακό είναι οργανωμένο και συλλογικό, ή ατομικό.
 
Η ηθική του ανθρωπισμού, διαμορφωμένη από τον Διαφωτισμό αλλά και από δύο παγκόσμιους πολέμους (στη χώρα μας μπορούμε να προσθέσουμε και έναν διαρκή εμφύλιο, για τον οποίο κανείς δεν μιλάει), δοκιμάζεται με πρωτόγνωρη ένταση.
 
Πρωτόγνωρη  ―  για τον εικοστό πρώτο αιώνα, ή για τις γενιές που δεν γνώρισαν τον διακηρυγμένο πόλεμο. Όπου η ανθρώπινη ζωή έχει άλλη αξία, και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια σχεδόν μηδαμινή. Δύσκολο και στενάχωρο.
 
Παρακολουθούμε μουδιασμένοι το κακό να αναφύεται ολοένα και συχνότερα, με όρους που δεν μπορούμε να καταλάβουμε: υπάρχουν παράλληλοι κόσμοι με δικούς τους κανόνες, που ζουν και επιβιώνουν ερήμην μας. 
 
Όλα αυτά που έχουμε αρνηθεί να παραδεχτούμε από συστάσεως νέου ελληνικού κράτους δεν έχουν ξεχαστεί, δεν έχουν θεραπευτεί, απλώς δεν τα βλέπαμε. Καρκινώματα είναι που εξαπλώνονται, ξεσπούν και κάνουν μεταστάσεις.
 
Δεν έχει νόημα να μιλήσεις δημόσια για συγκεκριμένα περιστατικά, ό,τι και να πεις θα είναι λίγο, και λάθος. Άνθρωποι υποφέρουν και πεθαίνουν, βαζανίζονται και πεθαίνουν, ζουν και πεθαίνουν, σκοτώνουν και σκοτώνονται δίπλα μας. Κι άλλοι. Κι άλλοι.
 
Κάποιοι προσπαθούν να ωφεληθούν από αυτήν την κατάσταση, κάποιοι να την αλλάξουν. Οι περισσότεροι αρνούνται ακόμη να την δουν, ελπίζοντας ότι δεν θα τους χτυπήσει την πόρτα. Γιατί είναι δύσκολη και στενάχωρη. Όχι φυσικά η πόρτα  ― η πραγματικότητα που κρύβεται από πίσω της.