• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ο τελευταίος νοικοκύρης έλληνας πολιτικός
ΤheGreekCLOUD | 23.03.2014 | 19:57
Μπορεί ο τίτλος να ακούγεται λίγο σαν ποντιακό ανέκδοτο, αλλά είναι εντελώς ελληνικό: το καλοκαίρι του 1994, όταν η Δημοκρατική Ανανέωση δεν κατόρθωσε να φτάσει το 3% και να εκπροσωπηθεί στο ευρωκοινοβούλιο, ο Κωστής Στεφανόπουλος διέλυσε το κόμμα και επέστρεψε το ποσόν της κρατικής επιχορήγησης που είχε λάβει. 
 
Υπήρξε λοιπόν πολιτικός που επέστρεψε χρήματα στο Δημόσιο. Σε αντίθεση με άλλους πολιτικούς, και άλλα κόμματα, τα οποία δεν αρκέστηκαν στην κρατική επιχορήγηση, αλλά ζήτησαν (και πήραν) δάνεια από τράπεζες (ιδιαίτερα την Αγροτική Τράπεζα), με μοναδική εγγύηση τις μελλοντικές κρατικές επιχορηγήσεις. Το περισσότερο δανειακό χρέος, με μεγάλη διαφορά, το έχουν τα δυο κόμματα της συγκυβέρνησης, αν και η αντιπολίτευση (όπως και το τιμημένο ΚΚΕ) δεν είναι αμέτοχη. (Τα υπόλοιπα κόμματα δεν έχουν χρέη γιατί είναι νεόκοπα και απλώς δεν πρόλαβαν να τα δημιουργήσουν.)
 
Το σκεπτικό πίσω από την κρατική επιχορήγηση των κομμάτων ήταν ότι με αυτόν τον τρόπο τα κόμματα δεν θα είχαν εξάρτηση από ιδιώτες χορηγούς, που πιθανόν να ήσαν ιδιοτελείς άνθρωποι. Πράγμα που ουδέποτε έγινε, καθώς τα κόμματα συνέχισαν να δέχονται χορηγίες ιδιωτών (αγνών ιδεολόγων, ασφαλώς), με ποικίλες μορφές και δικαιολογίες, και να μην αποδίδουν λογαριασμό για τα οικονομικά τους, έστω και στοιχειωδώς για τη διαχείριση της κρατικής επιχορήγησης. Τα κόμματα τα έπαιρναν ― και από το κράτος, και από παντού και όλους όσους είχαν να τα δώσουν. 
 
Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι όπου υπήρχαν κρατικές επιχορηγήσεις, υπήρχε και διαφθορά. Όσο μεγαλύτερη επιχορήγηση, τόσο μεγαλύτερη και η διαφθορά. Δεν ήταν μόνον η πολιτική, ήταν και ο αθλητισμός, ήταν και οι επιχορηγήσεις με τη μορφή κρατικών διαφημίσεων, ήταν και το νέο φρούτο που λεγόταν ΜΚΟ, τα μυστικά κονδύλια, οι αδιαφανείς διαδικασίες, η έλλειψη πλαισίου ελέγχου και η απροθυμία ελέγχου. Γεμίσαμε κουμπάρους δίχως να έχουμε νοικοκύρηδες.
 
Φτάσαμε στο σημείο όπου πρέπει οι αμαρτίες του παρελθόντος να συμβιβαστούν με το νέο κράτος δικαίου που έχει εξαγγείλει η συγκυβέρνηση, και έχει αρχίσει κουτσά-στραβά να συντάσσεται, με μύριες όσες δυσκολίες και αγκυλώσεις. (Μην έχετε αμφιβολία ότι αν δεν είχαμε χρεωθεί μέχρι τα μπούνια, και δεν είχαμε ζητήσει οικονομική και διαχειριστική βοήθεια από τους δανειστές, τίποτα από αυτά δεν θα γινόταν.) Η πολιτική βούληση έρχεται τώρα αντιμέτωπη με την πολιτική πρακτική και την πραγματικότητα, και εδώ ακριβώς θα φανούν τα θεσμικά όρια της δημοκρατίας μας. Από τη μία υπάρχουν οι νόμοι. Από την άλλη οι κανόνες του παιχνιδιού. Faites vos jeux, τώρα που γυρίζει και δεν κρίνεται το παιχνίδι, αλλά οι κανόνες του.