• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Στοιχεία ταυτότητας
ΤheGreekCLOUD | 23.11.2014 | 00:01
What's in a name? that which we call a rose
By any other name would smell as sweet
Romeo and Juliet, Act II Scene II
 
Η ψευδωνυμία έχει γίνει τρόπος ζωής στο διαδίκτυο εδώ και πολλά χρόνια, τουλάχιστον από το 1993 αν κρίνουμε από αυτή την ιστορική γελοιογραφία του Peter Steiner στο New Yorker:
 
 
Η ψευδωνυμία εξαπλώθηκε αρχικά με τους λογαριασμούς email (ήταν εύκολο, και συχνά απαραίτητο, να δημιουργήσεις πολλαπλούς λογαριασμούς για να καλύπτεις διαφορετικές ανάγκες επικοινωνίας), παγιώθηκε με τις πολλαπλές ταυτότητες και τους διαφορετικούς κωδικούς πρόσβασης που ζητούσαν τα προγράμματα και τα σάιτ, και επεκράτησε ολοσχερώς πρώτα με τη δημιουργία των μπλογκ και στη συνέχεια με τη δημιουργία προφίλ χρήστη στα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» ― ουσιαστικά στο Facebook.
 
Το Facebook ξεκίνησε ως ένα πρόγραμμα που σκαρφίστηκαν αμερικανοί φοιτητές για να βρούν ερωτικούς συντρόφους, αλλά είχε τόση επιτυχία που γιγαντώθηκε και κυριάρχησε και μεταλλάχτηκε σε κάτι ευρύτερο. Δηλαδή το χρησιμοποιούν πια όχι μόνο όσοι θέλουν να πηδήξουν, αλλά και αυτοί που θέλουν να πουλήσουν κάτι. (Μια  μειονότητα το χρησιμοποιεί όντως και ως «μέσο κοινωνικής δικτύωσης».) Αλλά εδώ το ψεύδος και η επινοημένη προσωπικότητα (συχνά και το όνομα) είναι κανόνας. Το πρόγραμμα επέχει και θέση ανέξοδης ψυχοθεραπείας (είναι δωρεάν), και οι πολλαπλές ταυτότητες δίνουν και παίρνουν.
 
Το πρόγραμμα αυτό είναι ιδιωτικό και απολύτως κερδοσκοπικό (μέσω διαφημίσεων). Όσοι συμμετέχουν, δηλώνουν ότι διάβασαν, κατενόησαν και αποδέχτηκαν τους όρους συμμετοχής. Δεν θα πρέπει λοιπόν να τους κακοφαίνεται αν το βαθύτατα πουριτανικό (ως αμερικανικό) Facebook χρησιμοποιήσει τα προσωπικά τους δεδομένα (αληθινά είτε ψεύτικα) όπως νομίζει αυτό, αποκλείσει φωτογραφίες και κείμενα, ακόμη και προφίλ χρήστη, ζητώντας επιβεβαίωση στοιχείων ταυτότητας (συνήθως μετά από καταγγελία). Το έχει πάρει το δικαίωμα εξ αρχής.
 
Η δημόσια συζήτηση που γίνεται για τα ψευδώνυμα, ιδιαίτερα (αλλά όχι αποκλειστικά) online, γίνεται με όρους του περασμένου αιώνα, μιας άλλης, αναλογικής εποχής. Και υπάρχουν τόσες πλευρές και επιχειρήματα για όλες τις απόψεις σχετικά με τη χρήση των ψευδωνύμων, που συχνά χάνουμε το νήμα της κουβέντας και του διαλόγου. Στην καλύτερη περίπτωση, μυριάδες παράλληλοι μονόλογοι φωτίζουν τον έναστρο ουρανό σαν πυροτεχνήματα που δεν διασταυρώνονται. Στη χειρότερη, ο επικοινωνιακός ορυμαγδός και η παρελκυστική τακτική που είναι πια το σήμα κατατεθέν των πολιτικών, των δικηγόρων, των απατεώνων και του διαδικτύου, σκεπάζει τα πάντα. Αλλά έτσι γίνεται πια στην Ελλάδα, καιρός να το συνηθίσουμε. Και να το αντιμετωπίσουμε. Με ψευδώνυμο ή χωρίς.