• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Αποταμιευτής και κιμπάρης
    Οι συνομιλίες του Ερντογάν περί ρευστών διαθεσίμων και μελλοντικού εισοδήματος δεν μου φαίνονται ιδιαιτέρως ευλογοφανείς. Αν πάντως είναι γνήσιες, θα μου επιτρέψετε να επικρίνω την «εισαγγελική» νοοτροπία αντιμετώπισής τους και να σημειώσω πόσα καλά δείχνουν για τον άνδρα. Καταμετρώ πρόχειρα:
-  Είναι μεγάλος αποταμιευτής. Οι ανά τον κόσμο δημοδιδάσκαλοι οφείλουν να τον προβάλλουν ως παράδειγμα κάθε Οκτώβρη, όταν ζητούν από τα παιδιά να γράψουν έκθεση για την ημέρα της αποταμίευσης.
-  Κρατάει τα λεφτά του στη χώρα του. Ούτε εξωχώριες εταιρείες, ούτε τραστ και καταπιστεύματα.
-    Εμπιστεύεται τα μετρητά και τίποτε άλλο (ίσως να απειλεί αναδρομικά ακόμη και τον τίτλο του Μπιγκ Τζον Λιβανού ως άρχοντα των μετρητών).
-      Εμπιστεύεται το νόμισμα. Κατά τα φαινόμενα, βέβαια, όχι εκείνο της χώρας του, αλλά το αμερικανικό. Αυτό είναι ένα σκοτεινό σημείο, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος. Άλλωστε, από άνθρωπο που θυσιάζει την απόδοση (βλέπε επόμενο σημείο), δεν μπορείς να αξιώνεις και να του διαβρώνει την αποταμίευση ο πληθωρισμός ή η υποτίμηση.
-       Δεν θέλει τόκους – ως πιστός μουσουλμάνος δεν θα μπορούσε να ζητεί. Σεντουκάτα και άνευ απόδοσης.
-   Είναι άνθρωπος της οικογένειας. Παιδιά, θείοι και λοιποί συγγενείς έχουν την εμπιστοσύνη του ως θεματοφύλακες. Και όχι μόνο. Το περιεχόμενο των συνομιλιών υποδεικνύει και άνεση των συγγενών να δαπανούν: στο προσόν της εμπιστοσύνης, προσθέστε και τη γενναιοδωρία.
-       Η οικογένειά του και ο ίδιος τηρούν τις υποχρεώσεις τους. Αληθινός λατίνος («pacta sunt servanda») ο γιος δηλώνει στον πατέρα ότι θα δώσει τόσα στον τάδε ή στον δείνα βουλευτή που τα υποσχέθηκαν ή τα οφείλουν. Η μικρή σκιά του γιατί δεν τα είχαν δώσει ήδη δεν είναι άξια λόγου: η οικογένεια, after all, δεν έπαιρνε τόκους, άρα δεν κέρδισε από την καθυστέρηση.
-     Είναι πολιτικά συνεπής. Η κατ’ αυτόν αρνητική στάση της Ευρώπης τον ώθησε να επενδύσει σε δολάριο, παρά τις ενδείξεις ενίσχυσης του ευρώ. Και άτοκα και με συναλλαγματική απώλεια.
           Θα μπορούσε κανείς να αναφέρει και άλλα, νομίζω όμως ότι τα ως άνω αρκούν για να μεταδώσουν το ηθικό δίδαγμα: πρέπει πάντοτε να βλέπει κανείς (και) την καλή πλευρά των ανθρώπων.