• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Υπήρξε
Θάνος Κάππας | 14.10.2016 | 12:16
Δεν ξέρω τι είναι αυτή η ευφορία που με κατέλαβε χθες (δεν ήμουν ο μόνος), τι κουμπιά πατήθηκαν, από ποιον μοιάζει να πήραμε το αίμα μας πίσω μ’ αυτή τη βράβευση. Γράφω τώρα, προσπαθώντας να εξηγήσω λογικά τη χαρά ενώ η τάση μου είναι να ακούσω ξανά το masters of war - μ' αρέσει πολύ αυτή η πύρινη στιγμή του, ένα από τα πολλά πρόσωπά του. Λοιπόν, ένα ηχηρό ή ψιθυριστό μήνυμα, όπως το κρίνει κανείς, του απρόσμενου φετεινού νόμπελ - σε μια αυθαίρετη, προσωπική αποσημειολόγηση - είναι η υπενθύμιση, προς κάθε ενδιαφερόμενο, πως η δεκαετία του ’60 υπήρξε. Καθώς στο σύγχρονο σκηνικό της σκληρότητας και του πολιτικού κυνισμού, του αναπυτυσσόμενου κοινωνικοπολιτικού νεοφασισμού, τίποτα δεν θυμίζει ότι οι άνθρωποι ονειρεύτηκαν κάποτε μαζικά, ότι πάνω από τα (μαγεμένα) κεφάλια τους πέταγαν άγγελοι (του καλού), έρχεται η απρόσμενη αναγνώριση μιας ποίησης εξαιρετικά πλούσιας, πρωτότυπης και δραστικής, να θυμίσει τι είδους κοσμογονία συντελέστηκε το '60 και πώς αυτή εκφράστηκε μέσα από συγκεκριμένα πρόσωπα, οι ποιότητες και το ειδικό βάρος των οποίων άντεξαν στην κρίση του χρόνου και του κόσμου.
 
Ο Ντύλαν είναι σάρκα και πνεύμα του ροκ των σίξτις, είναι παιδί μιας εποχής της οποίας τα σχήματα δανείζεται αλλά τα ξεπερνά, μιμείται τις φωνές της αλλά δεν ταυτίζεται με καμία, ακριβώς γιατί το ταλέντο του, το λοξό του βλέμμα στα πράγματα τον οδηγεί σε διαρκή κινητικότητα. Δεν άλλαξε ο κόσμος φυσικά, ποτέ δεν αλλάζει ο κόσμος με τους όρους που φανταζόμαστε, όμως το έδαφος ανασκάφθηκε, γονιμοποιήθηκε για πάντα. Με νόμπελ ή χωρίς, η ποίησή του  (γιατί περί καθαρής, μεγάλης ποίησης πρόκειται, δεν χρειάζεται ειδική ευαισθησία γι' αυτό, όποιος σκύβει για λίγο στα τραγούδια του τον παίρνουν τα σκάγια) είναι δικαιωμένη (κατσικωμένη, θέλω να γράψω) στη συνείδηση εκατομμυρίων ανθρώπων και κτήμα ες αεί. Η χτεσινή βράβευση, με μια μικρή διεύρυνση του λογοτεχνικού πεδίου που ξεκίνησε από πέρυσι, εμπεδώνει στη συλλογική μνήμη το αίσθημα πως καλώς έχουν ως έχουν τα πράγματα - αυτό που η ίδια ενστικτωδώς αναγνώριζε μέχρι τώρα σαν κορυφαία λαϊκή έκφραση ενός καλλιτέχνη και μιας εποχής ολόκληρης, διαθέτει πλέον και μια (ετεροχρονισμένη) σφραγίδα ποιότητας άνωθεν. Φυσικά σ’ αυτή την μετάβαση πάντα κάτι χάνεται. Προσωπικά δεν φοβάμαι την απομάγευση ή αποδραστικοποίηση αυτής της τέχνης, καταλαβαίνω όμως όσους το υποστηρίζουν. Ο Ντύλαν ήταν προορισμένος εξαρχής να διδαχτεί στα σχολεία, να καταταγεί στα μείζονα ποιητικά μεγέθη, ανεξάρτητα από την πορεία εκείνης της οργασμικής δεκαετίας. Και είναι βέβαια γνωστό τι την ακολούθησε.