• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ναι. Αφού ρωτάτε.
Γιατί, οι άλλοι ήταν καλύτεροι;
Πιγκουίνος | 01.06.2016 | 15:19
Όταν τα λοιπά επιχειρήματα εξαντλούνται, καταλήγουμε στο υπέροχα βολικό "γιατί, οι άλλοι ήταν καλύτεροι;". Λες και αυτή η σύγκριση, μπορεί να αντισταθμίσει ή να ακυρώσει την κριτική που ασκείται σε μία εξαιρετικά κακή κυβέρνηση που μέσα σε ενάμιση μόλις χρόνο κατάφερε να διχάσει, να διασπαστεί, να προκαλέσει (με τις κινήσεις της ή τις παλινωδίες της) τους ελέγχους κεφαλαίων τραυματίζοντας έτι περαιτέρω την ήδη χειμάζουσα οικονομία, να προκηρύξει ένα φαύλο δημοψήφισμα και να αγνοήσει το αποτέλεσμά του.

Μία κυβέρνηση που ανενδοίαστα αποφάσισε να αλλάξει άρδην κατεύθυνση (υλοποιώντας τα όσα μέχρι πρότινος ήταν αφορμή για διαρκή ξεσπάσματα αγανάκτησης και ακραίου αντιπολιτευτικού λόγου), να εντείνει τη φοροκαταιγίδα, να υπογράψει νέο μνημόνιο, να περάσει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας σε ένα υπερ-ταμείο υπό ξένο έλεγχο για 99 χρόνια και βεβαίως, μία κυβέρνηση που συνεχίζει να επικαλείται αρετές που έχουν για διάφορους κοινωνικούς και ιστορικούς λόγους ταυτισθεί σε μεγάλο μέρος του ελληνικού εκλογικού ακροατηρίου με την Αριστερά (όπως το περίφημο "ηθικό πλεονέκτημα" ή μία κάπως αφηρημένη ερμηνεία του "προοδευτισμού"), ενώ την ίδια στιγμή δεν διστάζει να εναγκαλίζεται πολιτικά με μία λαϊκή δεξιά που υπό άλλες συνθήκες θα απέρριπτε μετά βδελυγμίας.

Μία κυβέρνηση που ανέδειξε σε πρωταγωνιστικά πρόσωπα και ρυθμιστές των εξελίξεων, ανθρώπους όπως ο Λαφαζάνης, ο Στρατούλης, η Κωνσταντοπούλου και ο Βαρουφάκης και εν συνεχεία πρόσωπα όπως ο Παππάς, ο Πολάκης, ο Φίλης και ο Κουρουμπλής. Μία κυβέρνηση που μας σύστησε ανθρώπους σαν τον Καρανίκα και τον Κυρίτση.

Και κυρίως, μία κυβέρνηση που αδυνατεί να διαμορφώσει μία οποιαδήποτε αναπτυξιακή προοπτική για τη χώρα (καθώς έχει μία συμπλεγματική σχέση με έννοιες όπως η επιχειρηματικότητα και η ελεύθερη αγορά), υποπίπτει διαρκώς σε οξύμωρα σχήματα (τελευταίο παράδειγμα, η ψήφιση από Σύριζα/ΑΝΕΛ της δυνατότητας των πολιτικών προσώπων να διαθέτουν offshore εταιρίες!), συνεχίζοντας να ερμηνεύει την πραγματικότητα μέσα από παρωχημένα και αυτοαναφορικά ιδεολογικά φίλτρα και επιμένοντας να αναλύει την κοινωνία του 21ου αιώνα με αναφορές σε ταξικούς αγώνες και διατεταγμένες υπηρεσίες και χρεωκοπία του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και ρήξεις με το κατεστημένο (γενικώς), λες και βρισκόμαστε σε συγκέντρωση νεολεϊστικης παρέας αριστεριστών της δεκαετίας του 70.

Οι κλισέ απαντήσεις τύπου "γιατί, οι άλλοι ήταν καλύτεροι;" ή "τουλάχιστον αυτοί δεν είναι υπαίτιοι για την κρίση" ή "μωρέ, κυβερνούν μόλις ενάμιση χρόνο, δώστους μια ευκαιρία", αρχίζουν να ακούγονται πλέον αφελείς και μη πειστικές. Σε μία κοινωνία που συνεχίζει να πνίγεται και συνειδητοποιεί ότι το σωσίβιο που της έριξε η πολυδιαφημισμένη ομάδα διάσωσης, ήταν τρύπιο.

Αλλά πρόκειται για τη γνωστή λογική της επιλεκτικής δικαιολόγησης. Επειδή είναι δύσκολο να παραδεχθεί κανείς τη συντριβή των προσδοκιών που είχε επενδύσει και την ευκολία με την οποία παρασύρθηκε από ένα αφελές αφήγημα, προσπαθεί πλέον να στηριχθεί στο τελευταίο του οχυρό: τη σύγκριση με το χειρότερο πρόσωπο της προηγούμενης επιλογής (φαντάζομαι σκέφτεσαι τη Βούλτεψη και τον Άδωνη Γεωργιάδη)! Χωρίς να καταλαβαίνει πόσο αξιοθρήνητο επιχείρημα είναι αυτό. Διότι αυτό που οφείλεις να ζητήσεις είναι επιτέλους κάτι καλύτερο. Να ανεβάσεις τον πήχη ψηλότερα, μπας και βρεθεί επιτέλους κάποιος να τον ξεπεράσει ή τελοσπάντων για να φάνε τα μούτρα τους όσοι δεν μπορούν να σηκώσουν τα πόδια τους από το έδαφος. Αντ'αυτού, οι υποστηρικτές αυτής της κυβέρνησης, επιμένουν να κατεβάζουν τον πήχη προς τα κάτω.

Μαζί, κατεβάζουν το βιοτικό μας επίπεδο (σταθερά και συστηματικά), το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου, το κριτήριο αξιολόγησης των όσων συμβαίνουν, το επίπεδο αισθητικής της δημόσιας ζωής και βεβαίως μειώνουν τις όποιες πιθανότητες υπάρχουν για να εξέλθει κάποια στιγμή αυτή η δυστυχής χώρα από την φαυλότητα των εξαιρετικά κακών επιλογών της και των χρόνιων ψυχοπαθολογικών της προβλημάτων.