• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
"Κι αν θα διψάσεις για νερό, θα στίψουμε ένα σύννεφο"
Niemands Rose | 23.06.2015 | 21:50
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κέρδισε τις εκλογές μόνο χάρη στα οργανωμένα μέλη του, εξελέγη από ένα πολύ πιο ποικιλόμορφο αλλά και ογκωδέστερο κύμα πολιτών που αποδέχτηκε το λόγο του, πίστεψε στις διακηρύξεις του.
 
Τρία βασικά ζητήματα έπαιξαν στην προεκλογική ατζέντα του, η λιτότητα, οι μεταρρυθμίσεις και τα δικαιώματα.
 
Για τη λιτότητα ήταν κάθετος, «θα σκίσουμε τα μνημόνια» κλπ. Δεν ήξερε ότι θα έπρεπε να αναμετρηθεί με ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα θεμελιωμένο στη βάση του νεοφιλελεύθερου δόγματος; Δεν είχε συναίσθηση πως θα μπει σε μία απολύτως άνιση μάχη και θα χάσει; Ή μήπως πόνταρε στην αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο; Μήπως είχε την ελπίδα πως ορθώνοντας ανάστημα ενάντια στη συμμαχία των ισχυρών θα μετέβαλε το κλίμα προς την κατεύθυνση της Ευρώπης των λαών και θα οπισθοχωρήσουν οι δανειστές; Είναι πολύ νωρίς ακόμα για απαντήσεις, η Ιστορία θα το κρίνει. Σε κάθε περίπτωση, είτε επρόκειτο για αφελείς, είτε για μαχητές (πολύ συχνά οι δύο ιδιότητες ταυτίζονται, όπως εξηγεί ο Βέμπερ), τα μέλη της διαπραγματευτικής ομάδας επιστρέφουν με μια συμφωνία που προβλέπει και μέτρα λιτότητας. Ο λαός που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ μόνο για τις διακηρύξεις του ενάντια στη λιτότητα φαίνεται να αποστασιοποιείται, να ασκεί –δριμεία- κριτική, να μετακινείται ήδη προς άλλα πολιτικά κόμματα.
 
Μας μένουν άλλα δύο ζητήματα, που δεν είναι καθόλου υποδεέστερα, οι μεταρρυθμίσεις και τα δικαιώματα.
 
Για τις μεταρρυθμίσεις ο λόγος του ΣΥΡΙΖΑ είχε τον χαρακτήρα «ήξεις αφήξεις», δεν είχε να προβάλλει σαφείς θέσεις. Μάλιστα είχε κάνει το λάθος να εκχωρήσει τον μεταρρυθμιστικό λόγο στο σύμφυρμα πασοκοδεξιάς και τους δρασιτοποταμοφιλελεύθερους. Από την άλλη, έντιμοι άνθρωποι οι αριστεροί, τόσα χρόνια απέξω από τους μηχανισμούς εξουσίας, αντιλαμβάνονταν, για παράδειγμα, πως το φαινόμενο της διαφθοράς και της κακοδιοίκησης στον δημόσιο τομέα ήταν ενδημικό, αλλά δεν φαίνεται να ξέρουν από πού να το πιάσουν. Ήταν και οι μυωπικές συντεχνιακές απαιτήσεις που όσο να’ ναι τους κρατούσαν δεμένους στο «δεν αλλάζω τίποτα» και έτσι έχασαν πολύ κόσμο. Όμως πιστεύω ακράδαντα πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μόνο κόμμα στο παρόν πολιτικό σκηνικό που μπορεί να αναλάβει σημαντικές μεταρρυθμίσεις προς όφελος των κατώτερων στρωμάτων και να αντιμετωπίσει τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος (μιζούλες, φακελάκια, βυσματάκια, σκατουλάκια και άλλα πολλά άνθη του κακού).
 
Τελευταίο αλλά καθόλου ήσσον, είναι το ζήτημα των δικαιωμάτων. Εκεί η δουλειά που έχει δει ολοκληρωθεί μέσα σε ένα διάστημα πέντε μηνών και δεδομένων των δεινών συνθηκών (ένα ασταθές οικονομικό υπόβαθρο, το βαθύ κράτος που δεν έχει ξηλωθεί ακόμα κλπ) είναι αξιέπαινη, αξιοσημείωτη, άξια, άξια, άξια. Δε θα κάνω απολογισμό του κυβερνητικού έργου, με τις ρυθμίσεις για ανασφάλιστους, σύμφωνο συμβίωσης, ιθαγένεια, προνοιακά επιδόματα κ.α. για να αποδείξω τον ισχυρισμό. Υπάρχει και η ΔΙΑΥΓΕΙΑ, για όποιον έχει αμφιβολόιες. Εδώ και πέντε μήνες αναπνεύσαμε ξανά ελευθερία και δημοκρατία και αυτό, για μένα, είναι ανεκτίμητο. Η απώλεια των πολιτικών ελευθεριών, η επαναφορά ενός αυταρχικού, κυνικού, χυδαίου, ανάλγητου εσμού ακροδεξιών εξουσιαστών είναι που με φρικάρει.