• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Για το ''Suntan'' / Ξεπουλάμε την Αντίπαρο
Βέρα I. Φραντζή | 30.05.2017 | 14:05
Οι ελληνικές ταινίες είτε θωπεύουν τη βλακεία, το ελαφρύ του ιδρώτα μέσα στο καλοκαίρι και του σεξ το ηδονικό της εικόνας είτε θα είναι αυτές οι μακρόσυρτες αηδίες με τις κομμένες και ραμμένες ατάκες για ήρωες-προσωπικότητες που όχι μόνο δεν σκοπεύουν να επικοινωνήσουν με τον θεατή, αλλά θέλουν να τον ρίξουν στο κατώφλι της απύθμενης αφωνίας και ως λύση σε όλα τα προβλήματά μας. Κάπως έτσι λίγες είναι εκείνες που ξεχωρίζουν και ακόμη πιο λίγες αυτές που βλέπονται. Το ‘’Suntan’’ του Ά. Παπαδημητρόπουλου είναι μια ευχάριστη στιγμή του ελληνικού σύγχρονου σινεμά -για μένα. Για άλλον μπορεί να είναι ένα φθηνό πορνό, μία κατάλευκη της αχρωματοψίας ιστορία που αφηγείται το μακάβριο πράγμα του να είσαι ερωτευμένος φλώρος και γιατρός. 
 
Ένα φλωράκι που αγαπάς όταν βάζει πολύ αντηλιακό και δεν πίνει ποτέ μπύρα κάτω από τον ήλιο
 
Καταπληκτικές σκηνές που σε χώνουν στο πετιμέζι του ελληνικού καλοκαιριού. Χειροκρότημα, ποίηση, τζιτζίκι και άμμος. Αμήν.
 

 Ο βασικός ήρωας της ταινίας, ο γιατρός που πάει να ζήσει στο ψαρονήσι, είναι μία απίστευτη υπαρκτή περσόνα που θες να ερωτευτείς  εξαιτίας της ανημποριάς του για οποιοδήποτε φλερτ με το ίδιο ή άλλο φύλο, με τον εαυτό του ή με ένα ντιβάνι. Η κατάθλιψη με τον έρωτα φεύγει, αλλά αν δεν εκπληρωθεί γίνεται τρέλα, παράνοια, έγκλημα: τι πιο σύγχρονο, αέναο, ολόγιομο από αυτό εδώ ως συμβουλή για να προσέχεις να μην θάβεις την καύλα σου, την αγάπη σου ή ακόμη και τα γεννητικά σου όργανα εκεί που δεν υπάρχει τίποτε υλικό παρά ένας μισθός κάθε πρώτη του μήνα, φαγητό πρωί και βράδυ και κάποια τσιγάρα για να χωρίζουν τη ζωή σε διάλειμμα- δουλειά-χώνεψη; 
 

Και βέβαια η ασυνεννοησία ενός πολυγαμικού ανθρώπου με ένα μονογαμικό μπορεί να επιφέρει τη λοξοδρόμηση των ισορροπιών ακόμη και ενός ανθρώπου που έχει αεράτο χέρι στην ένεση. Τι να λέμε; Δεν γλυτώνει κανείς.
 

Η ομορφιά που είναι υπέρλαμπρη με τα νιάτα της, το άσπιλο στήθος της και τα σγουρά αλατισμένα μαλλιά σε πάει βόλτα στου παράδεισου την πόρτα και πιο πέρα, αλλά με πληρωμένη γουρούνα και το ατύχημα είναι φυσικά αναπόφευκτο. 
 

Σπουδή στο πως πρέπει να τελειώνει μια ταινία. Εκεί που οι φόροι, οι δημόσιες υπηρεσίες και ο θεός αρχίζουν να οδηγούν την ιστορία προς το τέλος, δεν υπάρχει κανένας λόγος αφήγησης. Εκεί ξέρουμε τι συμβαίνει περίπου σχεδόν όλοι. Γιατί να μας το δείξεις; Δεν μας το έδειξε ο σκηνοθέτης και μείναμε με το μάθημα-πάθημα με χάσκοντα στόματα και την κατακλείδα να μας κρατά ξύπνιους μέχρι την επόμενη φορά. Μπατσάκι εν ολίγοις δυνατούτσικο.
 

{Εδώ για το στόρι της ταινίας και λοιπές πληροφορίες}