• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Κάτι που σίγουρα δεν έμαθε ο Τζανακόπουλος
Βέρα I. Φραντζή | 06.05.2017 | 14:44
Η νοσταλγία για τη γειτονιά δεν είναι κάτι ευτελές, παρωχημένο. Ναι, είναι αφόρητα βλακώδες για τους τεχνοκράτες, για τους απατεώνες των ημερών, για όσους αρέσκονται να κοροϊδεύουν τους αισθηματίες ως μη νοήμονες, ως φερέφωνα των επιθυμιών όπως διαγράφονται σε παλιές φωτογραφίες. Με δύο χρόνια ζωής ενήλικης σε μία δυτική συνοικία δεν μπορείς να καταλαβεις παρά κάτι υπολείμματα από αυτά που μπορούν να συμβούν στην ανατροφή των παιδιών που έπαιζαν τα καλοκαίρια με ένα ξεφούσκωτο σιδερένιο κουτάκι αναψυκτικών ποδόσφαιρο και φώναζε η μάνα τους από το μπαλκόνι όταν το πατσίτσιο έβγαινε ζεστό και λαχταριστό από το φούρνο. 
 
Η ανεργία είναι κάτι που μαθαίνεις ότι συμβαίνει και τη λέει «τεμπελιά» ο παππούς που είναι πιο αυστηρός και κακότροπος, βλάχος με σκληρή και άκαμπτη μύτη και βλέμμα. Αλλά η γιαγιά τη λέει «παιδί για μόνιμη περιποίηση» και μέσα σε μία ώρα μπορεί να σου φτιάξει ολόκληρο ταψί με ραβανί μελωμένο. 
 
Γενικά, πολλά χάθηκαν και άλλα ήρθαν. Η αγνότητα έχει φθίνουσα πορεία στο οικοδόμημα των σχέσεων, αλλά μπορεί να διατηρήσει την ομορφιά όπως μία μπουκαμβίλια που κλαδεύεται για αισθητικούς λόγους αλλά και για  ασχολία του συνταξιούχου.
 
 Ναι, αν είναι χιπστερισμός αυτή η νοσταλγία, είμαι χίπστερ. Αν, όμως, βρείτε λίγη συγκίνηση σε όλα αυτά, μπορεί και να χαμογελάσετε με την παιδικότητα της διάθεσης. 
 
Καλοπροαίρετοι να είμαστε και φτάνει.