• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ανοιχτή επιστολή στον αμερικανό μεγιστάνα και οραματιστή, Έλον Μασκ
Βέρα I. Φραντζή | 04.05.2017 | 13:00
 [Εναλλακτικός τίτλος: 1917-2017 ]
 
Στην ταινία «Before night falls» ο Χαβιέ Μπαρδέμ υποδύεται τον συγγραφέα Reinaldo Arenas. Σε μία σκηνή προς το τέλος της ταινίας συζητώντας με τον σύντροφό του, έναν καλοκάγαθο πανέμορφο τύπο από αυτούς που η αγραμματοσύνη τούς έχει διατηρήσει ανόθευτους και ήρωες και μαλακούς, συστήνει μία καταπληκτική ερμηνεία του τι είναι συγγραφέας. Υποστηρίζει πως ένας συγγραφέας μπορεί να μην έχει γράψει λέξη, μπορεί να μην ξέρει καν να γράφει, και ότι αυτό ήταν το ψιμύθιο που ερωτεύτηκε στον σύντροφό του.
 
Γιατί ένας συγγραφέας πάντα ερωτεύεται αυτή τη λέξη των άλλων που γίνονται «τα μισά του» και ας μην την έχει διανοηθεί ο άλλος. Ερωτεύεται τις αποστρόφους, τις παραγράφους και τη δεινότητα τη συγγραφική που ενυπάρχει στο κορμί του άλλου, στα χέρια και στο στόμα, αλλά και στα λόγια, τα πεπραγμένα και τα προφίλ του μεταμεσονύκτιου ύπνου. Ερωτεύεται τα ανήλιαγα μυθιστορήματά του, εκείνα που δεν θα γίνουν ποτέ μπεστ σέλερ ούτε καν αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ξέρετε πώς είναι αυτά: οι προβολές μας στους άλλους, αλλά με την αυθεντικά αγνή τους προέκταση σε αυτή την περίπτωση.
 
Φιλοδοξία καθενός να γνωρίσει κάποιον τέτοιον. Και ας μην είναι ο έρωτας, αλλά η μητρική αγάπη, η αδελφική παρέα, ο ετεροθαλής συγγενικός τρόπος σύνδεσης. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι ο αφηγητής και να έχει τέτοια λογοτεχνία μέσα στο δομικό του στερέωμα όση δεν έχουν χίλιοι ποιητές και άλλοι τόσοι επαγγελματίες γραφιάδες. Και να γαντζώνεσαι με παραγάδια μέσα στα άδυτα ιστοριών και να μην θες να βγεις ούτε για το απαραίτητο οξυγόνο. Θέλει αντοχές με τέτοιο εθισμό που θα ζήσεις σαν μάρτυρας του αφηγητή ανθρώπου, του λαχταριστού αυτού προσόντος.
 
Ήμουν τυχερή και γνώρισα. Ήμουν πολύ και θα μου λείψει. Συγγνώμη για την έπαρση, αλλά ήμουν και τυχερή που κατάλαβα τον όγκο, την εμβέλεια του φορτωμένου αυτού χαρακτήρα να ζήσει έναν αιώνα ιστορικά ψίχουλα και βόμβες και να τα μεταφέρει σε πλάτες στεγνές με ένα 1.50 ύψος που όλο και συρρικνωνόταν. Και 35 νούμερο παπούτσι που όλο και στένευε μέχρι που έγινε φτερό.  Και για το πρώτο και για το δεύτερο. Τόσο τυχερή που δεν μειώνεται ούτε στην προφορική στιγμιαία λήθη, αν το μεταφέρετε.
 
Και ο γλωσσικός πλούτος ενός ανθρώπου, πλούτος τον οποίο έχει συρράψει με την καταγωγή του, με τον άντρα που παντρεύτηκε, με τη γειτονιά που έζησε, με το πρώτο νησί μετά τον διωγμό από τη γενέτειρά του, με τα χριστιανικά βιβλία που διάβασε, με τα σίριαλ της τηλεόρασης που παρακολούθησε, με τα λόγια που χρησιμοποιούσε για το κουτσομπολιό στην αυλή, με εκείνους τους τεχνικούς όρους για το ράψιμο, το κέντημα, τη μαγειρική, αυτά που φώναζαν διάπλατα με ηχώ σε εκατό χρόνια έγγαμου βίου και μισού αιώνα μοναξιάς, θανάτων, βρώσης χαρουπιών, παγωτού καϊμάκι, αυγολέμονου για τα γιουβαρλάκια και βέβαια με τις λέξεις για τους τίτλους ειδήσεων στο Star Chanel : όλα αυτά ο οραματιστής μεγιστάνας δεν μπορεί να τα διανοηθεί, δεν μπορεί να τα ερευνήσει, να τα αντιγράψει, να τα αναπλάσει… ούτε καν να τα ανακαλύψει.
 
 Ήμασταν τυχεροί. Θα δούμε πόσο θα είμαστε και στη συνέχεια.