• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ο τηλεθεατής νικά
Βέρα I. Φραντζή | 15.03.2017 | 13:38
Το σερβάϊβορ είναι μια μπανιστιρτζίδικη αρένα που δεν θα έχανε κανείς από τη γενιά που αποθέωσε τον Τσάκα ως Μεσσία-μικρό ήρωα της καθημερινότητας. Άλλωστε είναι από τα λίγα σόου που λατρεύεις να βλέπεις άβαφτη και ξεθεωμένη μετά από 12 ώρες συνεχούς ορθάδικου μακελείου σε σχέση με την υπερπαραγωγή που έφτιαξαν αξιοθαύμαστοι εξήντα οχτώ μάστορες και άλλοι τόσοι μαθητάδες που σκαλίζουν τη μουτσούνα της τηλεπαρουσιάστριας με θειάφι και μέικ-απ (και το λεώ με όλη μου την ανθρώπινη γυναικεία φύση που κουράζεται να ακολουθεί την τελειότητα του ιλουστρασιόν). Αν δεν νιώσεις στο σπίτι σου ασφαλής με την καθημερινή, τσαλακωμένη εμφάνισή σου, τους μορφασμούς σεξ και την αθλιότητα της συμβίωσης με άγνωστους ανθρώπους σε ένα σίριαλ που με περίσσια δύναμη σου προσφέρει αλώβητο το μίγμα αυτό, σε ποιο κοκτέιλ μπαρ να πας για να το δοκιμάσεις για να βροντοφωνάξεις «Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα!»;
 
Η ανηθικότητα της μικρής κοινωνίας του σερβάϊβορ, η μικροψυχία και οι ατασθαλίες οι λεκτικές αλλά πάνω από όλα η ομορφιά των μυών που δεν αποκτιούνται παρά από την καταπίεση και το ηλιέλαιο ως αντηλιακό των μυών με μπόλικα χημικά συστατικά για να πετύχει η καύση νεκρών και οργανικών συμπλεγμάτων είναι μία πανδαισία κοινωνικής έρευνας. Το κολλαγόνο είναι σπάνιο υλικό που χειραγωγεί τους ανθρώπους και για αυτο εμπορεύεται με ποικίλους τρόπους. Το μακρύ και το κοντό του καθενός αποκτά νέο ετυμολογικό νόημα όταν το δεις καδραρισμένο σε μια φλατ οθόνη. Είδατε που είμαστε όλοι για ψυχανάλυση, αλλά δεν το ξέρουμε μέχρι να μας συμβεί η τηλεπαρουσίαση;

Ενώ έβλεπα ποδόσφαιρο εκούσια (!) ένα ζευγάρι ναρκομανών περνούσε έξω από το παράθυρο του σπιτιού μου. «Μόνο μαζί σου περνάω καλά!» Οι δηλώσεις λίγο πριν σε καταπιεί η μαύρη τρύπα της ευκαιριακής λήθης έχουν το δυσάρεστο απόκτημα της στιγμής. Ξεπερνιούνται, διαδηλώνουν αλλά καταστέλλονται αμέσως. Και τι δουλειά είχαν οι άνθρωποι να ζουν και να λένε, ενώ εμείς μπαλώνουμε τα κλαμένα μας μάτια χειροκροτώντας παθιασμένοι στις αρένες, στις οποίες ελαφρολαϊκοί τύποι που θα είναι άνεργοι ψάχνοντας τη μεγάλη ευκαιρία του «αξίζειν» σε σχέση με τους υπόλοιπους, που αξίζουν αλλά κάτι λιγότερο από αυτούς, που αξίζουν τόσο όσο οι άλλοι που δεν είμαστε εμείς; (Και γενικώς όλοι αξίζουμε κάτι σε μία πραγματικότητα που το ανεκτίμητο αξίζει τα κέρατα τα βερνικομένα και άλλα παραμύθια της Χαλιμάς. Δύσκολες οι ισορροπίες στο τι αξίζει ποιος και τι. Αφήστε τα, ένα δράμα) 
Η δήλωση με κατάπιε.
Μάταια πιστεύουμε ότι μπορούμε να αποσπαστούμε από αυτό το ενστικτώδες ανήλιαγο και μαζί αυτόφωτο ανθρώπινο. Ακόμη και αν μείνουμε πιστοί τηλεθεατές σε έναν σικέ αγώνα.