• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Το παραμύθι μιάς εγκληματικής προσωπικότητας
Βέρα I. Φραντζή | 26.01.2017 | 13:59
Έστριψε στη γωνία του φωτεινού διαδρόμου και πέτυχε τη ματιά του ακριβώς εκεί που τα βλέμματα πάντα προσανατολίζονται σαν νομοτελειακή αλληλουχία. Σαν βέλη στη κόρη των ματιών, στο κέντρο ενός γόνιμου πλανήτη. Ο ελεγκτής είχε χαμογελαστό ύφος και το καρτελάκι του πηγαινοερχόταν στο σημείο της καρδιάς πάνω στο πουκάμισό του δεξιά και αριστερά. Σκέφθηκε πως δεν ακύρωσε το εισιτήριο αν και το κρατούσε στην παλάμη της. Ήταν αριστοτεχνικά αφηρημένη σαν άνθρωπος. Παιδαριωδώς, εκνευριστικά, μαλθακά πηγμένη ως πάνω από τις κολλώδεις σκέψεις της. Ξεχνούσε τα κλειδιά έξω από την πόρτα, έπαιρνε πάντα το γιαούρτι που έληγε την επόμενη μέρα γιατί δεν διάβαζε τις ημερομηνίες, σημείωνε λάθος τις ημερομηνίες των γενεθλίων των κοντινών της ανθρώπων. Η δικαιολογία της δεν θα έπιανε με τίποτα όσο «ευπρεπής» και να ήταν ο συγκεκριμένος ελεγκτής. Θα της έκοβε πρόστιμο. Είχε ήδη στα χέρια του το μπλοκάκι για να σημειώσει τα στοιχεία της. Όνομα, ηλικία, αριθμό ταυτότητας, διεύθυνση και φυσικά το σταθμό που βρέθηκε εκεί  το σώμα της να κάνει παραπτώματα όπως να εισέρχεται σε περιοχή του Μετρό χωρίς εισιτήριο. Εγκληματικό να σκέφτεσαι βαθιά, ενώ περπατάς. Μια άλλη φορά είχε μπερδέψει το βηματισμό της σε ένα εντελώς λείο ίσωμα και είχε πέσει με τα μούτρα κάτω ευλογώντας την βαρύτητα. Φαντάζεστε κάθε φορά που κάποιος έχανε την ισορροπία του να μετεωριζόταν πάνω από το έδαφος; Θα ήταν τρομακτικό δύσκολο για τις καθημερινές μετακινήσεις να ίπτασαι κάθε φορά που μπουρδουκλώνεις τα πόδια σου. Βέβαια από την άλλη μεριά, ίσως, να δημιουργούσε ανάγκες για ανθρώπινο δυναμικό! Να υπήρχαν, δηλαδή, κάποιοι οι οποίοι έκαναν περιπολίες στις γειτονιές και έριχναν θηλιές στον αέρα για να κατεβάζουν πάλι στο έδαφος τους απρόσεχτους ή τους ανισόρροπους ή αυτούς που συμπωματικά έπεσαν πάνω σε ένα στύλο ή κάποια πεταμένη σακούλα στο δρόμο και βρέθηκαν με τα σκέλια προς τον ουράνιο θόλο να προσεύχονται στον παντοκράτορα με όλο το εμβαδόν του σώματός τους έκθετο. Θα λέγονταν  «Θηριοδαμαστές της βαρύτητας»  και θα έπρεπε να φοιτούν σε σχολές ακροβατών για να μαθαίνουν να μετατοπίζουν το βάρος τους καθώς θα τραβούν τους ανθρώπους στη Γη. Ενδιαφέρον επάγγελμα. Όλες οι όμορφες κοπέλες θα διάλεγαν αυτές τις θέσεις παρά εκείνες των αεροσυνοδών.  Ίσως, φορούσαν χρυσές στολές με κόκκινες κροδέλες, αλλά αυτό μάλλον θα ήταν πολύ αστείο και δεν θα τις έπαιρναν σοβαρά. Καλύτερα να φορούσαν ένα μαύρο αλεξίσφαιρο και μαύρες στρατιωτικές μπότες και από μέσα μία ολόσωμη λευκή στολή. Σε μία χώρα με κίτρινα ταξί, όλα είναι πιθανά άλλωστε. Μπορεί η πρώτη στολή να ήταν μία χαρά βολική και καθωσπρέπει.
 
Ο ελεγκτής συνέχιζε να περπατάει προς το τούνελ δίχως να την σταματήσει για έλεγχο. Φαίνεται οι γόβες, το σακάκι, το σινιόν χτένισμα του προκάλεσε φερεγγυότητα και δεν θεώρησε αναγκαίο το γεγονός.
 
Πιο κάτω άνθρωποι που πετούσαν στα ουράνια έπαιζαν κιθάρα με τα δόντια τους και με έναν μαγνήτη μάζευαν τα κέρματα που άφηναν οι περαστικοί. Έδωσε το πρόστιμο που δεν της χρέωσε ο ελεγκτής και μπήκε στο τελευταίο βαγόνι.