• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
... και την πρώτη ημέρα έφτιαξε τον καπνό και την καπνική καψούρα του αποθανόντα
Λεωφόρος Θηβών / Ημέρα πρώτη
Βέρα I. Φραντζή | 29.12.2016 | 14:51
                                                                        Λεωφόρος Θηβών
 
Γκρίζα, φανερά και πλαστικά. Όλα τα κουτιά στη χοντρή λεωφόρο είναι κλειστά και μαντρωμένα. Όλη η σκόνη του Άρη ήρθε και στοιβάχτηκε σαν παστρικιά με τις αρίδες της και τα ανοιχτά ντεκολτέ και τα πρόστυχα λαγόνια της στις σιδεριές των καταστημάτων. Κουρεία, βενζινάδικα και κρεοπωλεία. Μελί φώτα και κουρτίνες σάπιες σαν χνώτα φυματικού κατά μήκος του δρόμου. Πράσινη όλη η λεωφόρος σαν τους λαβυρίνθους των ινών των φυλλωμάτων ενός υπέργηρου φύκου, που δεν τα ζεσταίνει ο ήλιος.
 
Ντεπόζιτα μου κλείνουν το δρόμο. Μαύρες γωνίες με πεθαμένα χνούδια και ακούνητα μέλη εντόμων, φωλιές κοκάλων περαστικών. Όλα τα βλέπεις στη λεωφόρο σαν διαβάτης-αστροναύτης με μάσκα οξυγόνου που δεν επιτρέπουν στα τσίνορά σου ανάσες και παλμούς.
 
Τα κορίτσια είναι μαζεμένα πιο κάτω και τσιλημπουρδίζουν με τα κινητά τους. Κάποιες ξεφωνίζουν παπαγαλία τα βιβλία κομμωτικής και άλλες βγάζουν τις σακούλες με τα αδειανά σωληνάρια αγκομαχώντας, λες και κουβαλάν ανθρώπινα κουφάρια μοντέλων και τραγουδιστριών.
 
Σε παίρνει η μπόχα των κάτουρων και της τέφρας των περιστεριών από τις μικρές στοές που τις έχει σβήσει ακόμη και ο χρόνος από τις ημέρες των ημερολογίων του 2016. Μία ευθεία αχαρτογράφητη ο λαός του δρόμου. Τον κατεβαίνω ίσια κάτω με βηματισμό στρατιωτικό και τα σπάραχνά μου έχουν κλείσει ολοσχερώς, έχουν κολλήσει πάνω στα μηνίγγια μου από την εχθρότητα της ατμόσφαιρας. Κοιτάω πάνω κάτω και φτάνει η ματιά μου όσο μου επιτρέπει η καμπυλότητα της Γης. Αστραπιαία βλέπω τρελούς οδηγούς που μέχρι το επόμενο φανάρι πατάνε ανεξέλεγκτα το εμβρόντητο μηχανισμό του αυτοκινήτου τους και ραπίζουν με τις  βαριές παλάμες το τιμόνι. Κόκκινο φανάρι και όλοι οι υδρόφιλοι να ατενίζουν τη σημερινή βροχή σαν πότες. Μαύροι σαρκοφάγοι και κίτρινοι της λάσπης φωτισμοί ψηλά από τους κόρφους μας  να ανασκιρτούν κάθε φορά που βλέπουν περαστικό να τουρτουρίζει από το λήθαργο του έλους.
 
Η σκληρότητα του δρόμου είναι αβάσταχτη. Μάταια ψάχνουν τα γόνατά μας για  πεζοδρόμιο. Γυναίκες από πίνακες του Ελ Γκρέκο περιμένουν το λεωφορείο και κάποιες έχουν γίνει τόσο ονειρικές, οσιομάρτυρες και γόνιμες στον πόνο που κρέμονται σαν μάσκες καρναβαλιού τα πρόσωπά τους.
 
Καφές ένα ευρώ, το μάννα του 21ου αιώνα που μεταγγίζει σταθερότητα και ισορροπία. Μικρές λατέρνες τα κουρεία των Πακιστανών με φωτογραφίες φρεσκοκουρεμένων τρέντι αγοριών. Οι χτένες λοξοδρομούν, μόλις χτυπήσει το καμπανάκι της πόρτας. Βαράν’ μύγες και καθαρίζουν τα δόντια της χτένας ξανά και ξανά. Τυρόπιτες και αλλαντοπωλεία και πιο πέρα τα φώτα από το τζαμί της πόλης. Δίνουν δωρεές οι μουσουλμάνοι κάνουν παρέα τις Κυριακές και τρώνε μαζί, κάνουν γνωριμίες.
 
 
                                    Νομίζω ότι οι άνθρωποι μπουσουλάνε πολλά περισσότερα χρόνια από όσα περπατάνε
                                    Νομίζω πως οι άνθρωποι κεκεδίζουν  βρεφικά πολλά περισσότερα χρόνια από όσα μιλάνε
                                    Νομίζω πως οι άνθρωποι παίζουν παιχνίδια πολλά περισσότερα χρόνια από όσα στις αλάνες και τις γειτονιές στα χρόνια του σχολείου
                                    Μια ζωή βρέφη της άγνωστης ύλης και μία ζωή παντογνώστες
                                    Μια ζωή τυφλοπόντικες μπροστά από ανοιχτά βιβλία μυωπικών ασκήσεων, να κουτουλάμε τα δάχτυλά τους αναμεταξύ τους
Κολλημένα από τις τσίμπλες είναι και
                                                                   Νομίζουμε ότι βγάζουμε ακτινογραφίες τον σκελετό του Ήλιου με την όραση μας
                                              ‘Ανθρωποι
                                               Χωμάτινοι ποταμοί
                                               Σκουριασμένες κλειδώσεις
Και  
                                                 Τσουβάλια για φορέματα
Ανασαίνοντα μέλη.