• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
«Γράμματα σε νεκρό εραστή»/ Η παρουσίαση
Βέρα I. Φραντζή | 02.11.2016 | 14:58
 
Το σώμα της αφήγησης συγκεντρώνεται γύρω από το μεγάλο ποίημα που έχει δώσει και το όνομά του στην ποιητική συλλογή. Γύρω από αυτά υπάρχουν τα θραύσματα της εξομολόγησης της αφηγήτριας. Η απουσία είναι εκείνη που υπάρχει σε κάθε λέξη της και ενώνει τον πυρήνα και τα ψίχουλα της ποίησης. Η νοσταλγία, επίσης. Όχι γλυκερή και λιπαρή. Μια ενηλικιωμένη νοσταλγία μιας νέας γυναίκας που δεν έχει το βάρος της ηλικίας, αλλά την φιλοδοξία της αθανασίας του έρωτά της. Και αυτό είναι και το βασικό βίωμα. Η απουσία του συντρόφου. Και αυτό το συνταρακτικό γεγονός είναι η αφορμή για έναν περίπατο που διαρκεί μήνες, χρόνια και -βέβαια- λεπτά, με όλη τους την σταθερότητα στο οικοδόμημα του χρόνου.
 
 
Δεν παραμιλάει, δεν ειρωνεύεται τον εαυτό της ούτε θεωρεί πως σε κάποιο αξιακό σύστημα είναι χαμένη, αποτυχημένη, αποκαρδιωμένη. Είναι ζωντανή, και η ελπίδα όλων αυτών που λέει βρίσκεται στη ζωντανή απόδειξη ότι ο πόνος από μια ερωτική απώλεια είναι κάποιου είδους οξυγόνο και ένας μοχλός πίεσης για μια διαρκή ανάσταση.
 
Απώλεια και όχι ερωτική απόρριψη, παρά το γεγονός ότι η πρώτη λέξη είναι μια πανωλεθρία από μόνη της, η δεύτερη αφήνει ένα περιθώριο λάθους, μια κενότητα που δεν της ταιριάζει, δεν εφαρμόζει στα δικά της συναισθήματα.  Απώλεια, όμως, (και) γιατί στον κόσμο της δεν είναι μια άρνηση η κατάστασή της αλλά ένα θάνατος, αφού όλες οι σχέσεις έχουν κάτι νεκρό… η πραγματικότητα, άλλωστε, είναι αμείλικτη ειδικά για τα συναισθήματα.
 
 
Το φως της γειτονιάς και το σκοτάδι του πόνου είναι η βασική αντίφαση. Τα χρώματα είναι σαν να απορροφώνται από αυτό το σώμα του κοριτσιού, το οποίο έως και σχεδόν στο τέλος της αφήγησης παραμένει αμετανόητα ερωτευμένο και υπομένει τον έρωτα στην πιο βέβηλη μορφή του, αυτή της μη εκπληρωμένης, ο οποίος φαντάζει τελικά θελκτικός τόσο ολοκληρωτικός και καθηλωτικός που είναι. Ποιος δεν θέλει να τον ζήσει σε αυτήν τη μεγαλειώδη του ολότητα; Θέλει και ιδιαίτερο τσαγανό, ιδιαίτερη κοψιά χαρακτήρα. Δεν είναι ποτέ κάτι τόσο απλό.
 
Η γονιμότητα που υπάρχει σε έναν άνθρωπο να αγαπήσει και να ερωτευτεί είναι πέρα και μακριά από τα στερεότυπα, τις αδελφές ψυχές, τους ταιριαστούς ανθρωπούς ή τα  κοινά ενδιαφέροντα που μας φέρνουν πιο κοντά. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν το κορμί, το μυαλό και τη γλώσσα του άλλου και ζουν ψύχραιμα με τις ιδιοτροπίες εκείνων ως εικονίσματα. Υπάρχουν ζύμωση και  επιμονή. Μπορούμε να αγαπήσουμε τον καθένα, φτάνει να το βάλουμε σκοπό. Όλα είναι θέμα βούλησης. Εγγύτητας ανασών και ελπιδοφόρων πνευμάτων.
 
 
Ο έρωτας είναι ένας θάνατος του χαρακτήρα που είμαστε. Μια πλευρά μας χάνεται εντελώς σε έναν έρωτα. Αν είμαστε τυχεροί, θα χαθεί εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που κερώνει  τις καλές λέξεις που κρύβαμε τα προηγούμενα χρόνια. Αν δεν συμβεί, δεν σημαίνει πως οι έρωτες είναι άδικοι. Οι άνθρωποι είναι. Οι έρωτες ποτέ.
 
Εμείς στο τέλος γινόμαστε τα αθροίσματα των απωλειών και αυτό, όσο και αν το φοβόμαστε, είναι ένα πολύ εύφλεκτο υλικό για ο,τιδήποτε ανθρώπινο της ρουτίνας. Όσα μικρά δάκρυα και αν έχει αυτός ο περίπατος του κοριτσιού, τόσο παρεμβαίνει γάργαρο, πλατύ, διάχυτο αυτό το άπλετο και το απέραντο που έχει η εμπιστοσύνη και έτσι φτάνουμε στο υστερόγραφο ―και στο όλα θα πάνε καλά.
                                                                   
  …
 
Στην παρουσίαση βρέθηκαν πολλοί γνωστοί από το facebook. Το γεγονός αυτό έδωσε την απτότητα της επαφής που στο διαδίκτυο δεν αρέσει. Είναι εκτυφλωτικό για τους ανθρώπους που ήρθαν να συναντηθούν με ένα άγνωστο πρόσωπο. Αλλά και με την ποίησή να βρεθούν, η οποία διαφαίνεται να αποκτά ένα ποπ χαρακτήρα, αφού διατίθεται για χρήση, συγκίνηση και περίσκεψη μέσα σε μια οθόνη υπολογιστή. Προς ευχαρίστησή της, δεν χάνει τίποτα από την λάμψη της, το περιθώριό της, την ομοψυχία της. Αν η ποίηση δεν μπορέσει να γίνει λαϊκό κτήμα –ως προς την εμβέλειά της– αυτήν την εποχή, δεν νομίζω να τα καταφέρει ποτέ. Το διαδίκτυο χάρισε στην ποίηση την αμεσότητα, την κατέβασε από τα υπεροπτικά βάθρα των διανοούμενων και την μέστωσε στις αυλακώσεις των πλήκτρων. Δεν είναι τυχαίο που το βραβείο Νομπέλ απονεμήθηκε στον Μπομπ Ντίλαν. Δημιουργείται ένα ρεύμα προς τη συγκεκριμένη τέχνη φιλικό προς τον αναγνώστη. Η επιρροή της παρουσιάζεται με ικανοποίηση πάνω μας. Ακόμη και αποσπασματικά, όλο και περισσότεροι διαβάζουμε ποίηση. Και βέβαια, εκείνη, απόκοσμη και στωική περίμενε πώς και πώς να βρεθεί ανάμεσα στους νέους, στους αναλφάβητους συναισθηματικά, στα καθημερινά τραπέζια και στην συνήθεια, στο χόμπι – αν θέλετε. Με γειά της η νέα της μορφή. Να την γιορτάζουμε κάθε μέρα.
 
Σας ευχαριστώ όλους όσους βρεθήκατε κοντά μου εκείνο το απόγευμα.
 
 
[Η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Γράμματα σε νεκρό εραστή» της Βέρας Ι. Φραντζή από τις εκδόσεις Biblioteque έγινε την Πέμπτη στις 27 του Οκτωβρίου στο Bios. Την παρουσίασαν η Μαρία Κουλούρη, ο Χρήστος Νάτσης, ο Χρήστος Ξανθάκης και ο Πάνος Θεοδωρίδης, καθώς και η ίδια η ποιήτρια. Oι φωτογραφίες είναι της Μαρίλης Ζάρκου. To βιβλίο θα κυκλοφορήσει στα μέσα Νοεμβρίου στα βιβλιοπωλεία.]