• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Αντιφάσεις σε αναιμικό τοπίο
Βέρα I. Φραντζή | 25.10.2016 | 15:41
Οι άστεγοι της Αθήνας κάνουν παρέα με τα σκυλιά που παίζουν πόκερ. Τα χαϊδεύουν, τα κοιτούν στα  μάτια, τους βγάζουν τις τσίμπλες από τα βλέφαρα. Το βράδυ τζογάρουν στην ευτυχία ό,τι έχουν και δεν έχουν. Δανεικά από την ΕuroWorking Group, μαθουσάλες αναμνήσεις, σημαιάκια γαλανόλευκα πασπαλισμένα με άσπρη σκόνη. Τα μωρά τους, οι άνθρωποί τους. Περπατάνε όλοι οι διαβάτες μοναχοί πλάι τους και κλωτσάνε την αλληλεπίδραση στην αντιπέρα όχθη με κατεβασμένα τα κεφάλια έως τα στήθη τους και κρεμασμένα μάγουλα από τα χαστούκια της Δευτέρας.
 
Τα συναισθήματα  είναι οι τεκτονικές πλάκες του εγκεφάλου. Κοινωνείς το ατόφιο συναίσθημα στον άλλον. Είναι περίεργο πως το μίσος δεν το κρύβουμε τόσο εύκολα. Είναι ένα δερμάτινο ζωνάρι που σφίγγει τα γάγγλια των συναισθηματικών μας εκρήξεων.  Ευκολοδιατυπωμένο το μίσος. Βρίσκουμε το θάρρος να το αποδείξουμε με μια επιστημονική ακρίβεια στον δέκτη. Την αγάπη, όμως, πολύ δυσκολότερα. Για το μίσος είμαστε πάρα πολύ σίγουροι ότι το αισθανόμαστε. Δεν χρειαζόμαστε χρόνο και επικοινωνία. Είναι απόφαση στιγμής με τελεσίδικη βαρύτητα. Η αγάπη, ελαφριά, μονότονη, παρακαλετή και αμφιβάλλει. Να περάσει ο καιρός, να γίνουμε πιο κοντικοί, πιο οικογένεια, πιο αδελφοποίητοι.. να μελοποιηθούμε πρώτα –στάσου! Είναι θέμα θερμότητας, βρασμού και εξάχνωσης σε τελική ανάλυση. Το ένα καίει, το άλλο θέλει ζέσταμα.
 
Δεν υπάρχουν αδελφές ψυχές, ταιριαστοί άνθρωποι, κοινά ενδιαφέροντα που μας φέρνουν πιο κοντά. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν το κορμί, το μυαλό και τη γλώσσα του άλλου και ζουν ψύχραιμα με τις ιδιοτροπίες εκείνων ως εικονίσματα. Υπάρχουν ζύμωση και  επιμονή. Μπορούμε να αγαπήσουμε τον καθένα, φτάνει να το βάλουμε σκοπό. Όλα είναι θέμα βούλησης. Εγγύτητας ανασών και ελπιδοφόρων πνευμάτων.
 
Χαρούμενοι ζητιάνοι αγκάλια με κουτάβια. Εκείνος στην Ομόνοια, ο άλλος έξω από το σταθμό στο Μοναστηράκι, ο τρίτος έξω από το αρχαίο Λύκειο στη Ρηγίλλης βάζει κρέμα Nivea στο πρόσωπό του. Αράζουν στον ήλιο, πλένονται στη βροχή. Παίζουν τα πλήκτρα μουσικές και τα παράθυρα του Ωδείου περηφανεύονται για τις συγχορδίες καρφιτσώνοντας τις εικόνες τούτες.
 
Οι τελευταίοι άνθρωποι που έζησαν για να γεμίσουν οι δρόμοι με ψυχές και εμείς να λέμε πως βοηθάμε, πως έχουμε προβλήματα, πως γράφουμε στον αέρα με τα δάχτυλά μας αφιερώσεις.