• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η λατρεία του αυτονόητου
Βέρα I. Φραντζή | 22.10.2016 | 13:19
Κάθε γενιά ανακαλύπτει έναν κύκλο ιδεών, τα βασικά καλούπια σκέψης, τις ψυχικές αποφορτίσεις, τα μοτίβα, τις μανιέρες, τη σταθερότητα. Είναι απόλυτα ανθρώπινο και ως εκ τούτου κατανοητό, θεμιτό, νόμιμο. Αυτό επιδρά άμεσα στη λογοτεχνία, τη μουσική, τον κινηματογράφο... όλη η ουσία μιας εποχής φαίνεται πρόδηλα και ξεδιάντροπα από τον άρτο ημών τον επιούσιο της τέχνης, της κουλτούρας και της κυριακάτικης ραστώνης.
 
Με το ίντερνετ και την διαδικασία της βαϊραλ αισθητικής ήρθαμε αντιμέτωπoι με κάτι σχεδόν πρωτόγνωρo: τη στατιστική ομαδοποίηση του τι διαβάζεται, τι απασχολεί τον γείτονα, τον γκόμενο, τον θείο, τον μανάβη, τον τραπεζικό υπάλληλο και η συμμετοχή του ντελάλη στη γνωστοποιήση των εν οίκω επαναπροσδιορίστηκε κάτω από το αδιόρατο πλέγμα του χρήστη του Διαδικτύου. Και δεν είναι θλίψη, απογοήτευση ή κάποιο άλλο αποκαρδιωμένο συναίσθημα αυτό που σε κατακλύζει αν κάνεις μία γύρα στα τοπ τεν των πιο πολυδιαβασμένων άρθρων των σάϊτ, αλλά μια αναπάντεχη αμφιβολία της διαδικασίας της εξέλιξης της σκέψης μας. 
 
Το κατεβατό από λαϊκ, σχόλια και κοινοποιήσεις δίνει ακριβώς το στίγμα της εποχής για τον αναγνώστη. Αυτή, λοιπόν, η ανάγνωση περιορίζεται σε 300 λέξεις με πολλές αλλαγές στις παραγράφους και ευθείες γραμμές στα νοήματα. Χασταγκ ευκολίας, αυτοερωτική διάθεση στην απλοϊκή σκέψη, κανένας στροβιλισμός. Το κείμενο σε πάει από την τουαλέτα στην κουζίνα χωρίς νόημα και σκοπό. Βγαίνεις λιπαρός και αδρανής από κάθε μικρό κομμάτι υποτίθεται σχολιασμού και εμπεριστατωμένης δημοσιογραφικής έρευνας. Το βιωματικό πάλι νεωτερικο τύπου μπλόκινγκ πωλείται όσο-όσο για το λαϊκ με μία δηθενιά που σε προσανατολίζεις στο ναρκισσιστικό υπερεγώ του συντάκτη. Το κουτσομπολιό γίνεται κείμενο άποψης και το ημερολόγιο μεταλαμπαδεύεται σε λογοτεχνία της εποχής. Τα μισά κείμενα στα σάϊτ βρίσκονται στο φάσμα της άποψης που θεωρούν αξιοσημείωτη βασική προϋπόθεση συγγραφής τους την ευκολία της προσωπικής πεπατημένης και την απαράμιλλη εγωπαθή προβολή ενός πονήματος έκθεσης γυμνασίου. Η δύναμη της μεταφοράς, το λεκτικό σχήμα, η αφροδισιακή χρήση λέξεων σε ανακατέματα είναι πολύ δύσκολα μέσα στο φασισμό της ταχύτητας. Η βιάση. Να σχολιάσουμε όσο πιο γρήγορα. Το κλικ είναι ένα θανατηφόρα εμμονικό παιχνίδι, που βρίσκεις παίχτες όλους εκείνους που κλικάρουν για να ετεροπροσδιοριστούν σε ένα κόσμο με πλήθος προτύπων που έχουν κούφια θεμέλια, πολύ μέϊκ-απ, λίγη χάρη και πλούσιο θράσος. 
 
Ας διαβάσουμε ένα ακόμη βαρετό κείμενο τώρα για το πόσο σωστό είναι κάτι το οποίο είναι αυτονόητο ότι είναι σωστό και θα έπρεπε να το έχουμε ξεπεράσει ως ενήλικες. Ας περιηγηθούμε στη ματαιότητα του φλατ κόσμου των «δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι ψηφίζουν, πού τα κάνουν αυτά;» ή «μόνο μνημόνια». Και δεν μιλώ για την ευκαιριακή διάθεση κάποιου στάτους, αλλά για ανθρώπους που αρθρογραφούν για να βεβαιώνουν το απόλυτα ανιαρό, το ίδιο, τον κύκλο, το απολιθωμένο.
 
Θα έλεγα πως επιτέλους πρέπει να βγάλουμε τα κατευψυγμένα ευφυολογήματά μας από το ψυγείο της προσωπικότητάς μας και να αναμετρηθούμε με το άλλο, το μη αναμενόμενο, το στραπατσαρισμένο που έχει την ομορφιά του μη φθαρτού. Ο πειραματισμός μιας εποχής φαίνεται από αυτά που οι άνθρωποι προτιμούν να γράφουν, αλλά και να διαβάσουν. Διαβάστε με κομμένη την ανάσα, γράψτε με θηλιές στους λαιμούς και όλα θα πάνε καλα. 
 
Υ.Γ. Είναι ένας ειδικός εδώ στο cloud που με κούρασε πολύ μέχρι να τον κατανοήσω, αλλά πόσο άξιζε.