• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Μετά τις Πανελλήνιες
Βέρα I. Φραντζή | 25.08.2016 | 11:34
Δηλώνουν τα παιδιά πως δεν χρειάστηκε να λιβανίσουν το πνεύμα τους πάνω από βιβλία με τις ώρες και τα λοιδωρούμε, τα κοιτάμε καχύποπτα, εξαίρουμε τις ιδιαίτερες ικανότητές τους και λέμε ότι είναι ένας στους χίλιους, παιδιά -θαύματα και άλλες δοξασίεςκαι ωχ-αμάν-έχουν —τον-Αινστάιν-μέσα-τους.
 
Θυμηθείτε, όμως, πως και εσείς που ήσασταν απλώς αυτό που λέμε μέσο μυαλό -όπως και εγώ και για αυτό το γράφω αυτό εδώ- βγάλαμε τις ανώτατες σχολές με διάβασμα τριών ημερών. Βιβλία που οι άλλοι μελετούν χρόνια για να γράψουν τα ξεπετούσαμε μεταξύ σαββατοκύριακου, κάναμε και δυο καρικατούρες στις σελίδες και δυο κολπάκια εξυπνακίστικα, προσέχαμε λίγο τη συγγραφή της απάντησης και γράφαμε 7-8. Και μαθαίναμε πραγματικά! Δεν ήμασταν τόσο αεριτζήδες όσο θέλαμε να πιστεύουμε ή επιφανειακοί φοιτητες όσο μας λέγανε. Και δεν μπορείτε να πιστέψετε πως ένας μαθητής δεν χρειάζεται να διαβάζει όλη τη μέρα για να ανταπεξέλθει στην ύλη του λυκείου; 
 
Είχαμε μάθει, επιτέλους! Προσοχή στην παράδοση ή προσοχή στην εσωτερική διαδικασία εκμάθησης. Μαγεία δική μας!
 
Και φυσικά μετράει η επιείκεια των καθηγητών και η κάποια πτώση του ολικού επιπέδου της εκπαίδευσης στα πανεπιστήμια της χώρας, αλλά νιώθεις πως είσαι λίγο βιρτουόζος των εξετάσεων μετά από τόσα τεστ και διαγωνίσματα και έχεις γαλβανώσει το φρόνημα σου το εκπαιδευτικό. Άγχος λίγο, άτρωτος της εξετεστέας ύλης, εξπέρ στη σύνοψη!
 
Όλο το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα με τις παραφυάδες των φροντιστηριών έχει στηριχτεί στον φόβο των γονιών, που συνήθως δεν είχαν την αντίστοιχη μόρφωση και πίστευαν στην αναγκαιότητα του φροντιστηρίου ως βασικού μέσου για να περάσεις σε κάποια πρωτοκλασάτη και όχι μόνο σχολή και στην παράδοση μη χαλάσει αυτή η σερμαγιά. Πήγε ο αδερφός σου ο μεγάλος, θα πας και εσύ. Τα λεφτά για τα φροντιστήρια που έδωσαν οι γονείς μου είναι τα πιο άκλαφτα λεφτά, η πιο αύτανδρη λαίλαπα κατασπατάλησης χρήματος. Οι γονείς μου πίστευαν ότι χρειάζεται, επειδή δεν ήταν απόφοιτοι πανεπιστημίου και εγώ φοβόμουν πως ίσως το χρειαζόμουν, δηλαδή. Πάνω στις ανασφάλειες πατάει το εμπόριο για να βρει δουλικά. 
 
Μερικές φορές χρειάζεται το φροντιστήριο -για να κάνεις τη διαφορά, για το κάτι παραπάνω ή πέφτεις σε αναίσχυντο τεμπέλη καθηγητή στο δημόσιο ή ατάλαντο και θες την απλή παράδοση γιατί δεν την έχεις διδαχτεί.
 
Τα παιδιά που δηλώνουν ότι δεν χρειάζονταν διάβασμα, απλώς ήξεραν από μόνα τους να διαβάσουν σωστά -το οποίο είναι χάρισμα ή μία διαπαιδαγώση που θα έπρεπε να μαθαίνουμε στα σχολεία. Είναι ευλογημένα μυαλά, σίγουρα, αλλά και γενναία. Και νομίζω πως βασίζεται περισσότερο σε μια ωριμότητα όλο αυτό, το διάβασμα. Μαθαίνεις τον εαυτό σου, τις δυνατότητές σου και πιστεύεις σε αυτό όχι παουολκοελικά, αλλά γιατί υπάρχει σφοδρή δύναμη σε ένα εφηβικό μυαλό. Καντάρια να το περιχύσεις γνώσεις και αυτό αφομοιώνει. Πανέμορφο εφηβικό μυαλό, μα ανασφαλές. 
 
Ένα πλεονέκτημα της γενιάς μου είναι πιστεύω πως θα είναι το κεκτημένο να μάθουν στα παιδιά τους να διαβάζουν σωστά. Όχι υπερβολές, όχι παπαγαλία, όχι φροντιστήρια δίχως λόγο. Για να δούμε…