• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
"Two boys on a beach'', Henry Scott Tuke - 1909
Καλοκουρδισμένος Αύγουστος
Βέρα I. Φραντζή | 01.08.2016 | 17:36
Toν Αύγουστο συναντάς τους τουρίστες μέσα στο μετρό. Νοσούν από χαμόγελα. Μόλις έφθασαν στην πιο ηλιόλουστη χώρα του κόσμου και θα διαπράξουν το πιο βαρύ αμάρτημα που συντηρεί τον κόσμο της χώρα μας, τις διακοπές. 
 
Το 2010 τελευταία φορά που ένιωσες τη χαρά των διακοπών. Τέτοια χαρά μόνο στα μαιευτήρια, στις παιδικές χαρές και στα ομαδικά όργια. Του χρόνου, ίσως. Ίσως, έχεις λεφτά. Ίσως, παρέα. Ίσως, συμπέσουν οι άδειές σας. Ίσως… να είμαστε καλά έως τότε.
 
Δεν είναι διακοπές μόνο η ξεκούραση από τον ύπνο, η αποχή από τη ρουτίνα, το διάλειμμα από την επανάληψη. Ούτε ακόμη και τα τοπία. Είναι αυτό το βαθύ χαρακτικό της διαδρομής μέσα στο μυαλό ότι ταξιδεύεις, ότι πας κάπου που δεν σε γνωρίζουν και εκεί μπορεί να είσαι κάτι πέρα από τη μανιέρα της καθημερινής οντολογίας σου.
 
Φυσικά, είναι η θάλασσα. 
Η γραμμή αυτή, η παχιά γραμμή που διαχωρίζει τον κόσμο των διαβατών από των αιωρούμενων κολυμβητών. Είναι έστω βολικό, έστω για λίγο να χάνεις την αίσθηση της βαρύτητας.
 
Είναι Αύγουστος και είσαι για λίγο ένας δουλοπρεπής κηφήνας της ζέστης.
 
Το κάθε αγνάντι προσθέτει λίγο ακόμη πέτρα στη σοφία της ξεκούρασης.
 
Μονάχα αυτό το καταραμένο συνήθειο να διασταλείς στις βασαλτικές εκτάσεις της Σελήνης του Αιγαίου. 
 
Βρίσκεις πως κάτι αξιοκρατικό θα συμβεί τις μέρες που βρίσκεσαι περιφραγμένος από το απέραντο εμπόδιο του νερού.
 
Δεξίμι από το νησί, ο μαύρος λεκές πως πρέπει να γυρίσεις. 
Και βέβαια οι πιο τυχεροί επριστρέφουν με τον έρωτά τους δίπλα τους και ένα κουτί γλυκά μαλλιά.
 
Πίσω μένουν αυτοί που έχου προοικονομήσει το τέλος του καλοκαιριού, αυτοί που βιάζονται. Το καλοκαίρι δεν είναι για τους ανυπόμονους, για αυτούς που γυρνάνε τις σελίδες των ημερολογίων, για τις έγκυες.
 
Οι χρεωκοπημένες συνειδήσεις γλεντοκοπούν και αντιηλιακό προστατεύει τις πλάτες τους από τις UVA ακτίνες των κοριτσιών που έχουν έρθει να αφήσουν αρκετό γυναικείο σπέρμα πάνω στις ψάθες. 
 
Τα χαμόσπιτα των αναμνήσεων θυμούνται το νησί.
 
Οι τουρίστες στριφογυρνούν σαν τα σκυλιά γύρω από τις ουρές τους με το gps ανά χείρας γύρω από τους σταθμούς το μετρό. Το υπέρλαμπρο της Αθήνας δεν ματαιώνεται ποτέ στα μάτια τους.
 
Και γελούν. Και εσύ μένεις ατάραχος μέσα σε μια κινούμενη άμμο ρουτίνας με άδειες τσέπες και λίγα ψίχουλα ακόμη αυτοεκτίμησης πως έμαθες να ζεις χωρίς πάνω στην ίδια σκηνή χωρίς να σε χειροκροτεί κανείς. 
 
Ευτυχώς, κάποια στιγμή ξελογιάστηκες.