• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η μαύρη πανώλη του «ξενερώνειν»
Βέρα I. Φραντζή | 12.06.2016 | 10:48
Οι φίλοι, οι γκόμενοι, οι συνάδελφοι συνομήλικοι έχουν ψωμοτύρι την τερματική απάντηση «Ξενέρωσα» ή ακόμη χειρότερα «Ξενερώνω». Και έρχεται αυτός ο νεολογισμός, της αργκό το γέννημα, σαν έσχατη μαχαιριά και ανήμπορος μπροστά στη υποβόσκουσα δύναμη της εξάπλωσης της μαύρης πανώλης της κατάστασης και της αντιμετώπισής της, αυτό το τόσο δα συναισθηματάκι που κόβεται και ράβεται στα μέτρα της κάθε περίστασης, αλλά πάντα το βρέχει το «νερό» του ξενερώνειν, που δεν είναι κρασί…. είναι νερό και έχει ροή και είναι μπόλικο και ακόμη και αν εξατμιστεί, θα επανέλθει με την πρώτη μπόρα του Ιούνη.
 
Αυτό το «ξενερώνω» πάντα με μούδιαζε. Καμία λογική αντίδραση, καμία πράξη ή λέξη δεν μπορεί να αποσυνδέσει την δραστική ενέργεια του «ξενερώνω».  Μένεις άκαμπτος και λίγο παγωμένος.  Πυώδης ιδραδενίτιδα στις μασχάλες των συναισθημάτων καίει το ενδιαφέρον, τον ζήλο, την κρέμα που δένει τους ανθρώπους με κορδελάκια αόρατα την ώρα του μοιρασμένου ύπνου τους. 
 
Και πιο τρομακτικό είναι ότι ενέχει μια τέτοια πληγή του εγώ, που όσο και να πράξεις τα υπεράνω των ανθρώπινων πάλι σε αυτό το τέλμα του ξενερώνειν θα γυρίσεις. Και είναι μία ναρκισσιστική ευθύνη που περιλούζει την διάθεση αυτού που άφοβα το ξεστομίζει με όλην την ελευθεροστομία του κόσμου, που ξέρεις πως πιο εύκολα θα γυρίσεις τον χρόνο πίσω παρά θα αντιστρέψεις το δύσβατο αίσθημα της βροντώδους αδιαφορίας του.
 
Το χρησιμοποιούν και το λένε και είναι τόσο ανεξέλεγκτο. Είναι μια ανόθευτη βία η εκτονωμένη βαλτώδης κρυάδα του συναισθήματος. Μεγαλώσαμε το δικαίωμα να το λέμε στους ανθρώπους χωρίς να ερμηνεύουμε το οίδημα που φουσκώνει και σκαλώνει την ροή των κόκκινων λεπτών.
 
Τι εφεύρημα και αυτή η λέξη. Μοιάζει με τη συνολική εικόνα της κακής εκπαίδευσης όλων των κωλόπαιδων που έμαθαν να θεοποιούν την αγένεια ως νέα ιδεολογικοποίηση της ατομικότητας. 
 
Να προστατευτούμε από το ρίγος του παγετού που πια είμαστε ικανοί όχι μόνο να νιώσουμε, αλλά να το μοιραστούμε όπως οι δολοφόνοι τα μαχαίρια μέσα στις κοιλιές των θυμάτων τους.