• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ο μπαμπάς μου ήταν αυτόφωτο ταλέντο και διαφορετικός. Τρομακτικά ευαίσθητος και ξερνούσε με το σύστημα. Θα θυμάμαι τον Κομπαίν πάντα και ας μην τον έζησα.
Ο μπαμπάς μου, ο Kurt Cobain
Βέρα I. Φραντζή | 05.04.2016 | 13:56
Όταν πέθαινε ο Μπάουι, ξαφνικά τα παιδιά που τον λάτρεψαν κλαίγανε για το θάνατο του. Σφιγγόταν η καρδιά των σαραντάρηδων/ πενηντάρηδων για τον μπαμπά τους, τον Μπάουι. Συνειδητοποίησα τότε πως ο Μπάουι δεν ήταν δικός μου μπαμπάς και προσπαθούσα να καταλάβω ποιος με πήρε από το χέρι -εκεί γύρω στα 14- να μου δείξει τον κόσμο, τον κόσμο όπως στον μαθαίνει η Μουσική… επιδραστικά, ολότελα κυριαρχικά, ενσυναισθητικά, αυτιστικά και πολυδιάστατα, ανθρώπινα. 
 
O Kurt Cobain ήταν ο δικός μου μπαμπάς. Όντας ήδη πεθαμένος, επιδρούσε σχεδόν αγιοποιημένα πάνω μου. Για πάντα νέος και για πάντα ριζοσπαστικός. Αυτοκτόνησε σαν σήμερα το 1994. Η μουσική του δεν έπαψε να παίζεται στα εφηβικά δωμάτια, εκεί που αναρχία της κατάθλιψης και των ονείρων οι ελπίδες, ο εκνευρισμός και η γενετήσια ορμή βασιλεύουν.
 
Μα τα τραγούδια του Cobain ήταν καλά ανάμεσα σε όλη αυτή τη σούπα που κυκλοφορούσε στα ’90. Ο Cobain είχε χωνέψει όλα τα ακούσματα της δικής του εφηβείας και γέννησε το αυθόρμητο grunge, τόσο σκληροπυρηνικό όσο οι οπιούχες ορμόνες των δεκαπέντε ετών χωρίς την βουή, τα ιδρωκοπημένα δερμάτινα και την βαρβατίλα των μεταλάδων. 
 
Ο Κομπαίν με πήρε από το χέρι και μου είπε πως η εφηβεία είναι δύσκολη υπόθεση. Πρώτη φορά κάποιος είπε δημόσια πως σιχαίνεται τον εαυτό του και θέλει να πεθάνει -δηλαδή η πρωινή σκέψη κάθε έφηβου που μεγάλωσε μέσα στην αποξενωμένη πόλη των γειτόνων που δεν γνώριζε, των εργασιομανών γονιών, των νεόπλουτων γονιών, των γονιών που ήταν επιθετικοί με τις αριστείες, τη μόρφωση, την ανατροφή. Επιθετικοί όσο και αδιάφοροι, να βράζουν μέσα στην πρωτάκουστη έως τότε ατομική επιθυμία τους, παρότι γονείς. Μπερδεμένοι και αυτοί. Η καταθλιπτική εφηβεία είναι μια πραγματικότητα των παιδιών που ζουν σαν ρομποτ από το σχολείο στο φροντιστήριο, διαρκώς να λογοδοτούν για αποδόσεις, χαρίσματα, ταλέντα.  Ο Κομπαίν είπε πως είναι εντάξει, πως όλοι οι έφηβοι αισθάνονται έτσι… ναι ο Κομπαίν μίλησε για τον έφηβο της μεγαλούπολης πιο εύστοχα από οποιοδήποτε άλλον.
 
«Rape me /Rape me my friend/ Rape me/ Rape me again /I’m not the only one.»: Ο Κομπαίν μου μίλησε για τον Θεό χωρίς την μικροαστική χρηστομάθεια. Μου έμαθε και τι σημαίνει ισότητα - δεν υπάρχει και θωρακίσου. Όλα αυτά μου τραγούδησε τσιρίζοντας.
 
«My girl, my girl, don't lie to me /Tell me where did you sleep last night»: Ο Κομπαίν μου μίλησε για την πολυγαμία των γυναικών. Την δεχόταν, αν και τον πονούσε. Ήταν ένα πληγωμένος φεμινιστής, ένας ξεμαλλιασμένος μονογαμικός ερωτευμένος που αγαπούσε την ελευθερία των ανθρώπων.
 
«Let me take a ride/ Hurt yourself /Want some help,/ Help myself/ Polly said/ Polly says her back hurts/ She’s just as bored as me»: Ο Κομπαίν μου έμαθε τι σημαίνει χειριστικός έρωτας. Από αυτόν που λες ότι είσαι πιόνι, που φοράς παρωπίδες, αυτομαστιγώνεσαι, ματώνεις, βλέπεις τα αίματα και δεν κάνεις τίποτα για να κλείσεις τις πληγές και όλα μοιάζουν με ένα θολό εφιάλτη που δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, γιατί ένα τεράστιο μήλο φράζει το στόμα σου και το οξυγόνο είναι δηλητηριασμένο με υπεκφυγές, δικαιολογίες και αφροδίσια νοσήματα.
 
«I'm worse at what I do best/ And for this gift I feel blessed»: Ο Κομπαίν απενεχοποίησε την ανία, την υπνηλία, την ανικανότητα, την τεμπελιά. Της απόσταξε την δήθεν κακία που φέρει και την έκανε ύμνο. Η φαινομενική απραξία της εφηβείας δεν σημαίνει και εγκεφαλική. Η ευφυία γίνεται ένα εκούσιο χάρισμα, το οποίο όταν οι περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι πρόσφορη, την χαρίζεις. Αλλιώς, την κρατάμε ιδιοτελώς για τον εαυτό μας. Δηλαδή, ισότητα από μεριάς μας. Οι υπόλοιποι να πιστεύετε ό,τι θέλετε.
 
«With the lights out, it's less dangerous/ Here we are now, entertain us.»:  Η ζωή είναι μια μεγάλη σκηνή. Μάσκες, ακροβάτες, φάλτσοι τραγουδοποιοί είναι οι σειρήνες του δράματος. Θα σε κάνουν να αισθανθείς λίγος, μικρός, χαζός και ντροπιασμένος και αηδιασμένος με τον εαυτό σου. Θα σε περιφέρουν σαν αξιοθέατο. Η ζωή είναι μια σκηνή ενός νομαδικού θιάσου, που θα σε γιαουρτώνουν σε κάθε ευκαιρία - ένα αιώνιο μπούλινγκ, αν δεν μείνεις σιωπηλός, πράος, συμβατικός. 
 
Ο Κομπαίν και το συγκρότημά του, τους Νιρβάνα, ήταν οι τελευταίοι επιδραστικοί της ροκ σκηνής.
 
Άλλαξε η μουσική, άλλαξαν και οι άνθρωποι -έφηβοι και μη- και ήταν η τελεσίδικη κουβέντα μέχρι στιγμής που ένα μουσικό συγκρότημα μπορούσε να γίνει έως και κάπως επικίνδυνο. 
 
Ο μπαμπάς μου ήταν αυτόφωτο ταλέντο και διαφορετικός. Τρομακτικά ευαίσθητος και ξερνούσε με το σύστημα. Θα θυμάμαι τον Κομπαίν πάντα και ας μην τον έζησα.