• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
στον πορτοκαλί ορίζοντα
Κάπα Κάπα Μοίρης | 11.01.2016 | 14:50
Αν έβρισκα την πρώτη λέξη, μετά θα μπορούσα να βρω εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις γι αυτόν. Κι ακόμη περισσότερες. Άλλες τόσες, όμως, θα ‘μεναν με το παράπονο πως δεν πρόλαβαν να τον αποχαιρετήσουν.
 
Λάθος.
 
Δεν αποχαιρετάς κάποιον με λέξεις. Δεν αποχαιρετάς κάποιον που δεν φεύγει. Και δεν μπορώ να βρω τη λέξη για ν’ αρχίσω τον μη αποχαιρετισμό.
 
Τα τελευταία του -δεν πρόλαβα, δεν πρόλαβα ν’ ακούσω το Blackstar, αυτά τα «δεν πρόλαβα», τα «δεν βρήκα ώρα», τα «δεν» που δαγκώνουν- τα απαρνήθηκα. Όχι τρις. Πολλές φορές. Μετανιώνω πικρά. Εγώ ήμουν αυτός που μεταλλάχθηκε. Εκείνος απλά άλλαζε με τον δικό του τρόπο, που ταίρι δεν έχει. Ήμουν αδύναμος για να τρέχω πίσω του, πάτησα παύση. Παύση, όχι stop. Δεν μου πέρναγε ποτέ απ’ το μυαλό ότι και τα pause είναι ομολογία μιας, ακόμη, ήττας.
 
Θα μπορούσα να βρω εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις. Μα θα κυλούσα -ο ελαττωματικός, ο εθισμένος- στη μελούρα, έστω κι ακούσια. Δεν του πρέπουν τέτοιοι μη αποχαιρετισμοί.
 
Δεν θα στερηθώ αυτόν. Αυτός εδώ ήταν εδώ πολύ πριν απ’ όλους μας, εδώ είναι, εδώ θα μείνει. Τα δεκάξη μου, τα είκοσι, τα εικοσιοκτώ, τα τριάντα, τα σαράντα, τα πενήντα μου μαζί του αποχαιρετώ. Ήμουν αδύναμος να τα σέρνω ξοπίσω μου, πάνω μου. Αυτός όχι.
 
Ορφάνια. Αυτή, αυτή είναι η πρώτη λέξη.
 
Αλλά ακόμη και τώρα που τη βρήκα, δεν θα γράψω τίποτε. Γιατί και στον επίλογο θα τα θαλάσσωνα. Όχι επικήδειο. Όχι αποχαιρετισμό. Δεν αποχαιρετάς κάποιον που δεν φεύγει.
 
Αν έπρεπε να βρω όμως κάτι να πω, πριν η φωνή μου τσακίσει και βγει αγνώριστη, θα ‘λεγα ότι έφυγε για λίγο, για πολύ, αυτός μόνο ξέρει, για να ξαναλλάξει, με τον δικό του τρόπο. Που ταίρι δεν έχει.
 
 
Εκεί. Στον πορτοκαλί ορίζοντα.