• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Νίκας κατά βαρβάρων
Πάνος Θεοδωρίδης | 07.09.2014 | 11:17
Βρέθηκα, αρχή καλοκαιριού καταμεσήμερο, να μπαίνω στην Θεσσαλονίκη από την Δυτική είσοδο.
 
Η κυκλοφορία αραιή. Είχα μόνον να προσέξω τα στοιχειώδη: τις λακούβες των φρεατίων και τους βραδυπορούντες αριστερά-συνηθισμένα πράγματα.
 
Ξαφνικά,στα βυρσοδεψεία (αυτά που έφυγαν από την πόλη εδώ και δέκα χρόνια κατά τις πληροφορίες..) τα αυτοκίνητα πάγωσαν σε μιά ασύλληπτη ουρά. Τέσσερις η ώρα ,με τα μαγαζιά κλειστά, υπέθεσα συνδικαλιστική πορεία και ηρέμησα,αλλά επ΄ολίγον.
 
Δεν υπήρχε διαδήλωση,δεν υπήρχε κατάληψη του οδοστρώματος.
 
Είχα όλον τον καιρό να χαζέψω τα πολιτιστικά πολύκεντρα εκατέρωθεν του δρόμου, τους ναυτικούς που μπαινόβγαιναν με νάιλον σακούλες από τις πύλες του λιμανιού, χαιρόμουνα το αεράκι που ερχόταν από την θάλασσα στο παραμικρό άνοιγμα και όταν είδα το δικαστικό μέγαρο στην άκρη της ευθείας κατάλαβα ότι γιά πεντακόσια μέτρα  ήμουν τρία τέταρτα στο τιμόνι.
 
Κουβεντιάζοντας ράθυμα με τους συναδέλφους από τα ανοιχτά παράθυρα, ανταλλάσσαμε υποθέσεις,. Αλλος θυμόταν τους σεισμούς του 78 κι άλλος ορκιζόταν ότι έπρεπε να υπάρχει νταλίκα αντεστραμμένη καθέτως επί της Κουντουριώτου. Κανένας δεν έβριζε,ένα  ασθενοβόρο έσβησε μοιρολατρικά τις σειρήνες του. Περιμέναμε το αποτρόπαιο θέαμα στην στροφή του δρόμου.
 
Τα μεσημεριανά ραδιόφωνα οχλοβοούσαν με ποικίλη μουσική και στοχαστική κουλτούρα. Ακούσαμε ειδήσεις τρείς φορές κι άλλες τέσσερις φορές σύντομα τοπικά νέα πάνω στο ημίωρο.
 
Η ηλεκτρονική ταμπέλα του δήμου μετρούσε πόσες θέσεις παρκαρίσματος υπάρχουν μέσα στην πόλη.
 
Τρία χιλιόμετρα ουρά,πέντε μέτρα το αυτοκίνητο επί τρείς σειρές,δύο χιλιάδες αυτοκίνητα χωρίς να λογαριάσω αυτά που υπήρχαν σε άλλους δρόμους, έκαψαν δέκα χιλιάδες λίτρα μολυβωμένης και αμόλυβδης,ήτοι δύο εκατομύρια δραχμές έως την είσοδο του λιμανιού.
 
Τό γιατί, μας περίμενε όλους μετά το φανάρι της πλατείας Ελευθερίας.
 
Δεν συνέβαινε τίποτε!
 
Απλώς η παραλιακή λεωφόρος Νίκης είχε διαθέσιμη μόνον μιάμιση λωρίδα γιά εμάς τους κατάπτυστους γιωταχήδες και λοιπούς επιδρομείς κατά της τρυφερότητας.
 
Η άλλη μιάμιση λωρίδα ήταν  γεμάτη δίκυκλα μετρίου έως τερατώδους κυβισμού,τοποθετημένα εγκαρσίως στο οδόστρωμα.Εκατοντάδες νέοι χαιρόταν το καλοκαιράκι στα παραλιακά καφενεία, βουίζοντας εύθυμα ,δαπανώντας κατά τους υπολογισμούς μου άλλα τρία εκατομύρια γιά καπουτσίνο με αφρόγαλα.
 
Η πόλη ήταν άδεια, η πόλη ήταν κατά τα άλλα φιλική και απογευματινή, η θάλασσα έλαμπε,οι δρόμοι επίσης.
 
Η Θεσσαλονίκη άντεξε ακόμη μιά πολιορκία.
 
Η Κένεντι ήταν γεμάτη αυτοκίνητα με τιναγμένα ψυγεία και χαλασμένους θερμοστάτες, οι οδηγοί τους περίμεναν  οδική βοήθεια.
 
Θυμήθηκα την πολιορκία του 904 μΧ,όταν Λέων  ο Χιτζιλάκιος  έρριξε μέσα στη θάλασσα  σαρκοφάγους από τα κοιμητήρια της πόλης γιά να εμποδίσει τους Σαρακηνούς του συνονόματού του να εισβάλλουν στην πόλη.
 
Το 1998 η πόλη πέτυχε καλύτερα αποτελέσματα με τις Χάρλει.
 
Θυμήθηκα που διασκορπίστηκαν από τον Βαρδάρη άνεμο τα μονόξυλα των Σκλαβήνων και οι Θεσσαλονικείς  γιόρτασαν το γεγονός στον Αγιο Δημήτριο.
 
Τό 1998 χωρίς να σειέται φύλλο ,τα μονόξυλα κόλλησαν στον βάλτο της οδού Πολυτεχνείου και οι Θεσσαλονικείς γιόρτασαν το γεγονός παραλιακά.
 
Αφερίμ!
 
Πάρκαρα το μονόξυλό μου διακόσια λεπτά μετά την άφιξή μου στα βυρσοδεψεία και κατέφυγα στην κατοικία μου γιά να δώ την πραγματική ζωή(ημέρα περιβάλλοντος, απεργίες, μηνύσεις γυμναστριών κατά δημοσιογράφων και τούμπαλιν) μέσα από την τηλεόραση.
 
Η Θεσσαλονίκη είχε και πάλι σωθεί.
 
Η πόλη ανέπεμπε ύμνους των Σμάσιν Πάμκινς στον αιθέρα του Χορτιάτη.Οι βάρβαροι αυτοκινητιστές πήραν το μάθημά τους από τους αεράτους δίτροχους .
 
Τα μπλουζάκια με τις τρέντ επιγραφές και τα παπούτσια με αερόσακκο και κλιματισμό θα συνέχιζαν να λάμπουν  στα πεζοδρόμια.
 
Ο εχθρός του πολίτη ,εμπορικός αντιπρόσωπος,Α.Β που ρήμαξε το φιατάκι του γιά να πουλήσει κάλτσες, λάμπες θυέλλης και μόνιτορ στα τσαίρια και στα μπαίρια της κεντρικής Μακεδονίας δεν θα γυρνούσε εγκαίρως γιά φαγητό στην Τριανδρία.
 
Τα ίδια και χειρότερα ο βιοτέχνης και κακόγουστος Γ. Δ που βάζει αποσμητικό πάνω στον ιδρώτα του και το ντουλαπάκι της Μπεεμβέ του είναι γεμάτο απλήρωτους λογαριασμούς,δεν θα κοροιδεύει την οικογένειά του πάλι.
 
Εκεί,εκεί,στην βήτα Εθνική,έξω από την Βίλκα και το Φίξ,είναι η ώρα του να ακούει Χέγκελ από τα ερτζιανά.
 
Η πόλις άντεξε. Η πόλις εκδικείται.η πόλις νικά.