• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Από τη σειρά "μπαγιατηδες" του Γιάννη Θεοδωρίδη
Ο Καταφρόνιος
Πάνος Θεοδωρίδης | 04.09.2014 | 21:21
Έχω να πάω στο γήπεδο από τότε που τα τρύπια χέρια του Στέφα, τον σκληρό Απρίλη του 1973 στέρησαν από τον ΠΑΟΚ ένα πρωτάθλημα.
 
Από την φίλαθλη ιδιότητά μου απόμεινε ένα ξέφτι : παρακολουθώ όλες σχεδόν τις σχολιαστικές αθλητικές εκπομπές, καλτ και όχι.
 
Εικοσιπέντε χρόνια βλέπω να θάλλουν δύο φαινόμενα: ένας, άρρητος περίπου, δίκαιος και άδικος λόγος (του στυλ είμαστε εμείς οι αγνοί κι εσείς οι πουλημένοι) και η παρουσία, σπανιότερη, ενός μοντέλου λαϊκού ηγέτη, συνήθως επικεφαλής ενός συνδέσμου οπαδών.
 
Κυριολεκτικά εντυπωσιάστηκα βλέποντας έναν σκουροντυμένο με ένα είδος παλαιστινιακού κασκόλ που μελαγχολούσε προσπαθώντας να πείσει τον δημοσιογράφο ότι οι οπαδοί έχουν φτάσει στα όρια και ότι δεν μπορεί να τους ελέγξει πλέον.
 
«Τι καταλάβαμε που κάναμε μια ειρηνική συγκέντρωση, που δεν κάψαμε ομοιώματα, που δεν αποκλείσαμε δρόμους;»
 
Από την παραθυρική οθόνη προέκυψαν υπουργοί που του έδιδαν οδηγίες κατευνασμού,παράγοντες που του εκδήλωναν εμπιστοσύνη,πολιτευτές που τον χάιδευαν προμηθεϊκώς.
 
Και ξαφνικά κατάλαβα πώς ένοιωθαν ο Νάβις, ο Σπάρτακος,  ο Ανδρίσκος, ο Ανδρούτσος και ο Κώττας.
 
'Ανθρωποι της δράσης, της πίεσης και του αίματος που αναγκάστηκαν να μιλήσουν με τόγες και βελάδες,που τους τουμπάρισαν συγκλητικοί και Βαυαροί,που εκμηδενίστηκαν από Κράσσους και Γουλιμήδες.
Ο κατέναντί μου αρχηγός ήταν ένας ρήγας σκλαβηνικού λαού, ένας τουρμάρχης ενός ασύστατου φοσσάτου με κουρελιασμένο βάνδον, ένας αρματολός που τον έσφιγγαν τουρκαλβανοί στα βόρεια και καλαμαράδες στα νότια.
 
Και τότε,μου ήρθαν στο νου τα άκτα του Ιπποδρόμου.
 
Η Θεσσαλονίκη είχε ιππόδρομο, όπως και η Κωνσταντινούπολη. Πράσινοι, Βένετοι, Ρούσιοι και Λευκοί είχαν τους ήρωες και τους οπαδούς τους.
 
Κυκλοφορούσαν στις βραδυνές γειτονιές με στιλέτα, φορούσαν εφαρμοστά παντελόνια,ενίοτε δίχρωμα και έβαζαν τερατώδεις βάτες στους ώμους.Κούρευαν τα μαλλιά τους κατά τον αβαρικό τρόπο(ξύριζαν τους κροτάφους και άφηναν κοτσίδα).Ήταν προσκολλημένοι στα άρματα και τους αρματηλάτες, όπως οι σημερινοί στον Φραντζέσκο και τους υπόλοιπους παροδικούς ήρωες.
 
Μια φίλη της Θεοδώρας είχε πατέρα που δούλευε στον Ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης.Στα χρόνια της,επί άρχοντος «Βιλισαρίου» του μεγάλου θάφτηκε μια άλλη παιδίσκη που βρέθηκε η ταφόπλακά της αρχές του εικοστού αιώνα στην αγία Σοφία.
 
Ακόμη και μετά την σφαγή του Ιπποδρόμου επί Θεοδοσίου υπήρχαν αντίπαλες ομάδες, πάθη και μίση.Ο Άγιος Δημήτριος αναγκάστηκε αυτοπροσώπως να καλέσει την κυρία Ευταξία,στα χρόνια της μεγάλης αναρχίας,για να βάλει μυαλό στους δήμους, να μη του διαλύσουνε την πόλη.
 
Και κάτω από την Εθνική Τράπεζα στην Καμβουνίων,βρέθηκε παλιά η βάση από ένα ανάθημα στον Καταφρόνιο, που ήταν μέγας και πολύς κι αγαπητός  στους φιλάθλους του έκπτωτου καιρού.
 
Ο σημερινός Καταφρόνιος,παίκτης ή οπαδός ή συνδεσμίτης ή παράγων,είναι πλήρως κυκλωμένος από τους επαγγελματίες του χώρου.Δεν έχει απολύτως καμία τύχη.
 
Αλλά και οι πολιτικοί δεν έχουνε καμία τυχη στον αθλητικό χώρο.Νομίζουν ότι έχουνε να κάνουνε με τίποτε ρετάλια του πολιτιστικού χώρου ή με συνδικαλιστές που ονειρεύονται πολιτικούς θώκους.
 
Αλλά ο Καταφρόνιος δεν πάει γιά βουλευτής.Πάει για άγαλμα.
 
Άσχετο αν ,μετά την διάτρητη αγκαλιά του Στέφα, δεν βλέπω μήτε αυτή τη δυνατότητα.