• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Αλεξανδρινοί βασιλείς
Πάνος Θεοδωρίδης | 02.09.2014 | 08:47
Από τη δεκαετία του 60 έχουν απομείνει μόνον οι άνθρωποι.Διαβάζω αγγελίες γιά ένα αυτοκίνητο αντίκα του 1962 ή βλέπω σε έναν αποθέτη των Κουφαλίων χρόνια τώρα ένα σκελετό από σαλονάκι τίκ του 67.
 
Αύριο,επωχούμενος,θα μπω γιά πρώτη φορά στο Ολυμπιακό Στάδιο των Αθηνών γιά να παρακολουθήσω μιά συναυλία.Θα δώ αυτό που ήδη βλέπω καθημερινά επί τριανταπέντε χρόνια στο ατομικό μου εκράν: μαζί με το στερεότυπο του Παρθενώνα,την Κουμπελίδικη της Καστοριάς,ένα παράνομο κτίσμα στις Μαριές της Θάσου.
 
Θα ακούσω αυτό που ήδη ακούω στο εσωτερικό μου στέρεο: μαζί με ένα ρεφρέν του Κaτ Στήβενς,την Τσιγγάνα του Βαμβακάρη,ένα ριζίτικο από τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
 
Στις μυριάδες θρυμματισμένες ψηφίδες ήχου και εικόνας που μου άφησε ένας μεταπολεμικός βίος,υπάρχει χώρος γιά τους Στόουνς.
 
Μπράτιμος  με τον Μπάουι,πιό ξέψυχος από τον Τάιλερ,ο Μιχαλάκης Τζάγκερ, τζαχείλας και περίφροντις, διπλοεντέληνος και παχυμουλαράτος, Τζέρι Χόλ και μανοηλάτα, Μάριαν Φέιθφουλ και Μπιάνκα.
 
Γεννημένος νεκρός,βραχώδης και πανάσχημος,καλύτερος με τα χρόνια,η κιθάρα στα χέρια του τραυλό παιχνίδι, ναρκωτικά με το βυτίο,ο Κίθ Ρίτσαρντς,σκοτεινός μύστης και τσόγλανος.
 
Φατσούλα και μούγκλαβος,ο Τσάρλι Γουότς,ντιλετάντης και γαλάντης,επιθεωρεί τους παλιούς του φίλους οχυρωμένος στα κέλτικά του τύμπανα.
 
Ο τέταρτος και νεότατος, με τρομαγμένο βλέμμα, μπλοφαδόρος και απλοϊκός,Ρόν Γούντ, θαρρείς εξάδελφος του Ρόντ Στιούαρτ.
 
Και στο βάθος της σκηνής θα παίζουν τα φαντάσματα:ο Στού,που πέθανε φίλος και άφιλος, ο ανασφαλής και ευφυής Μπράιαν Τζόουνς,ο Μίκ Τέιλορ που πάχυνε και βάρυνε στη μουσική του εξορία, ο Μπίλ Γουάιμαν,ξυλάγγουρος και απαθής,στήλη άλατος κρεμασμένος στο μπάσο του,ο γεννηθείς το 1936,αλλά κι ο Μπόμπι, τεξανός σαξοφωνίστας του 72, η φωτογράφος Άνι Λάιμποβιτς με τον Τρούμαν Καπότε, τα συγκλονιστικά τραγούδια από τον αναβιωτικό δίσκο Black and Blue, ελληνιστί «Κεραμεούν και φαύλον».
 
Τίποτε δεν θα δώ, τίποτε δεν θ΄ακούσω, γι΄αυτό και θα είμαι εκεί.
 
Θα επαναλαμβάνω στίχους από τους Αλεξανδρινούς βασιλείς του Καβάφη και θα προσέχω με ακρίβεια συνάρτησης όλους τους συμβιβασμούς που έκαναν προκειμένου να τους δεχτεί η αμερικάνικη αγορά.
 
Δεν θα τραγουδήσουν τα αγαπημένα μου κι ευτυχώς,αλλοιώς θα με πιάσουν τα κλάμματα όπως κάθε μέρα στο αυτοκίνητο.
 
Ξέρω πως δύσκολα θα με πιστέψετε,αλλά όλα γίνονται για την επιστροφή.
 
Πέμπτη ξημερώματα,με πέμπτη έως τη Μαλακάσα,σπιλιάδες από χαμηλές νεφώσεις πάνω από τη Βοιωτία, οι νταλίκες του βαλκανικού ονείρου, βενζινάδικα του Ορχομενού, κόντρα ο ήλιος στη Στυλίδα, οφιούχο μεταλλείο και αρχαίο τείχος στον Αλμυρό ,Κιλελέρ και τα φανάρια της Λάρισας ,η Αιγάνη κρυμμένη στις πλάτες των ελεφάντων πριν από τη μάχη της Πύδνας, αποπυρηνικοποιημένοι δήμοι και κοινότητες, φώς της Πιερίας, ματόχαντρο της Σαλονίκης.
 
Το αυτοκίνητο κάποια στιγμή θα πλατύνει τις πόρτες του, θα βγάλει φτερά και θα πετάξουμε,χωρίς να μιλήσουμε ποτέ άλλοτε γιά τους Στόουνς και το ανόητο ράλι αντίκα όπου μας οδηγούν οι κρυμμένες εφηβείες.