• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Αλληγορία του κλαδέματος
Πάνος Θεοδωρίδης | 27.08.2014 | 17:49
Για κάποιον λόγο οι μανάδες μας δεν μας εμπιστεύονταν ψαλίδι κάποια εποχή, που η παιδικη συμμορία δεν ήξερε καν πως τέλειωνε ο  πόλεμος της Κορέας. Αλλά τέλειωνε.
 
Μιά μέρα ήρθε το νηπιαγωγείο ο  Γιώργος και ήταν σαν παράξενος. Δεν είχε φρύδια. Μας είπε ότι η μάνα του τρελάθηκε και τον καταχέριασε, και είχε την απάντηση. Βρήκε ένα ψαλίδι και το έκανε.Χράπ, τα έκοψε.
 
Ζηλέψαμε όλοι. 
 
Μετά είδαμε έναν μεγάλο που είχε ποδήλατο και είχε κόψει τα φρύδια του μισά. Εμοιαζε με τον Φου Μαντσού που τον είχαμε δει σινρμά απο το πλάι ενός μπαλκονιού σε πόλη που δεν θυμάμαι.
 
Ηρθε μιά μέρα και πάνω στο τραπέζι με το χοντρό δαμασκί τραπεζομάντιλο, που με κόπο έβλεπα την επιφάνειά του, ήμουν κοντός γαρ, είδα και πήρα ένα ψαλίδι που είχε αφήσει εκεί η μοδίστρα που ήρθε μεροκάμματο.
 
Το πήρα , ήταν βαρύ και δεν ξέχασα έκτοτε το βάρος στο χέρι μου. 
 
Νόμιζα πως ήταν ζωντανό επειδή είχε δυό μπρατσάκια μυτερά και δυό χαλκάδες και πήγαινε όπου ήθελες ή όπου μπορούσες. 
 
Εμαθα να κόβω αμέσως. Πρώτα  έκοψα τα κρόσια απο το τραπεζομάντιλο. Μετά τα κρόσια απο τα δύο δαντελένια φύλλα της κουρτίνας. 
 
Μου άρεσε που άλλαζαν όλα.
 
Εκοψα και τα φρύδια  μου και επειδή το είχε ήδη κάνει ο Γιώργος, έκοψα ό,τι μπόρεσα απο τα βλέφαρά μου.
 
Ετσι πίστευα πως θα γινόμουν αρχηγός της παρέας, αλλα με είπαν παλαμίδα οι φίλοι μου, γιά λίγες μέρες, και αυτο ήταν όλο.
 
Αυτά θυμάμαι.