• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Προσοχή στις επενδύσεις, λέμε.
Ψαλιδόκωλη αρχιτεκτονική
Πάνος Θεοδωρίδης | 09.08.2014 | 17:36
Είχαμε μαγευτεί απο τον  φονξιοναλισμό και τις λιτές σκανδιναβικές γραμμές, την τόλμη και την ζεστασια των Ιταλών, την ειδική γενιά των Αθηναίων κτιστών πολυκατοικιών.
 
Περασμένα ξεχασμένα.
 
Σε λιγο οι λίθινοι τοίχοι σκέπαζαν τα τοιχία απο μπετόν, ενώ δεν υπήρχε ο παραμικρός θεατρισμός στην τεχνική των πετράδων: γωνιόλιθοι και κάποια συνοχή στην οπτική συμπαιγνία ενός πλαστού αρμολογημένου τοίχου άρχισαν να λείπουν, ενώ δεν άργησε η εποχή που η πέτρα αντικαταστάθηκε απο πλαστικά υλικά ανά τρέχον μέτρο, που κοβόταν με το Στάνλεϊ σαν παχύς μουσαμάς.
 
Μετά, άρχισε το χούι του "παραδοσιακού". Με πολλές ενστάσεις, αλλά η κύρια ήταν η ομοιογένεια των υλικών και των τρόπων δομής. Ολες οι αυλόθυρες, ιδίως οι σκεπαστές, έμοιαζαν μεταξύ τους στα αναμορφωμένη χωριά.Τα κουφώματα και τα χεράκια αναγγελίας το ίδιο. Τα ένθετα "διακοσμητικά", απο την Πίνδο έως τον Ψηλορείτη, άν δεν ήταν παρατεταγμένα λιονταράκια πάνω σε λαμπάδες ενός φράχτη, ήταν γοργόνες, καραβάκια και ανθοστήλες με το ίδιο στυλ καμωμένα, ατμόσφαιρα Αιγαίου σε ναϊβ χάραξη. Κανένας δεν σκεφτηκε να διακοσμήσει έναν τοίχο με κάτι φιλικό προς τη δουλειά του, είτε προς το χόμπι του. Η Ενοποίηση της Εικαστικής Ελλάδας, έπρεπε να περνάει απο την γοργόνα του Σεφέρη ή τα ναυτάκια του Ελύτη. 
 
Η εικαστικη Ελλάδα ήταν μιά σχηματοποιημένη λογοτεχνική Ελλάδα.
 
Εχεις ζήσει ένα συγκρότημα ερειπίων, και μετά την αναστήλωσή του, βιώνεις μιά πατιτούρα απο ψευδαίσθηση λαϊκής αρχιτεκτονικής, ακόμη κι όταν στο καιρό της κόστιζε αναρίθμητο κόπο και πεκούνια. Σε κελύφη που σώνει και καλά ντύνονταν με σοφράδες και υφαντά,κι όχι με επιπλώσεις απο τη Βιέννη.
 
Στο τέλος, πέρασε σίφουνας ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ και η ζωντανή αφέλεια της γραμμής και του χρώματος. Δεν συνέβη το ίδιο μόνον σε νεκροταφεία και πομπώδη δημόσια κτίρια που έδειχναν την ελληνίλα τους, χονδροειδώς.
 
Με τέτοιο οπτικό περιβάλλον ,δεν είναι να απορείς που ένα επινοημένο περιβάλλον, πλαστό αλλα ικανοποιητικό για την παντοκρατορία του ελληνίζειν, έγινε κύριο συστατικό της ιδιοσυγκρασίας μας.
 
Λαϊκή αρχιτεκτονική καμωμένη για ψαλιδόκωλους. Και υπερτιμημένη σαν τον νομικό μας πολιτισμό. Αυτά ζούμε.