• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Εγκώμιο της θερινής πόλης
Πάνος Θεοδωρίδης | 30.07.2014 | 17:14
Η πόλη είναι ο στίβος της αδιανόητης συνύπαρξης, ένα κρεβάτι με εκατό προσκέφαλα, μια γάτα με εννιά ουρές, ένας Αύγουστος με δυο φεγγάρια, ένα συγκρουσιακό αλώνι όπου οι λέξεις εξοντώνουν τις πράξεις, ένας τόπος χωροταξικής ασέλγειας, μια ολότελα παράνομη μάζωξη φορτωμένη νομικά στολίδια όπως ο  σαμάνος φοράει τα κρεματζούκια του.
 
Η πόλη είναι ένας λυμεώνας με ελάχιστες μοσχοβολιστές κρυψώνες, μια ατυπική επανάληψη των ίδιων κινήσεων, βαφτισμένων από τοπόσημα έρωτος, πλησμονής, αφραγκίας, έλλειψης κάθε διαλόγου. Η πόλη είναι άηχα μεγάφωνα που χωρίς αυτά ,αρχίζει ένα μπάχαλο.
 
Κατά το θέρος, χιλιάδες επι χιλιάδων μπαταριούχων, αντί να πάρουν σειρά σε ένα ηλεκτρολογείο και να ζητούν δυο βύσματα εδώ , ένα πηνίο παραπέρα, τρεις φορτιστές στα μάτια ,στα νύχια και στο εκτόπλασμα και έναν βαρύ μετασχηματιστή κάτω από το κρεβάτι, φεύγουν από τις κέλλες τους αρπάζοντας μια βαλίτζα με ρουχικό και αχ τι θα φοράω αν σε συναντήσω στην πλαζ που φορούσες τυρκουάζ στο λαιμό μαντίλι και αγοράζουν έναν βαρύ ζυγό για τα βόδια και τρέχουν  στην χώρα των ανασούμπαλων επιβητόρων που έχουν γαμήσει την ύπαιθρο χώρα με ψευδαισθήσεις γκλαμουριάς ή φολκλόρ.
 
 Επιστρέφοντας, δείχνουν ο ένας στον άλλον καψίματα στο στομάχι από τυχαίες ηλεκτροπληξίες,αφού χειροκροτήσουν ένα ηλιοβασίλεμα και αποκτήσουν την αίσθηση μιας αδιατάρακτης πεντάλεπτης γαλήνης και όλοι επιστρέφουν με δυο ανόητες ονειρώξεις : αχ εδώ θα ήταν ωραία να χτίζαμε κάτι και αχ γεμίσαμε τις μπαταρίες μας.
 
Κανένας δεν θέλει να αγαπήσει τη δουλειά του η τον εαυτό του, ή να πάψει να κυνηγάει το ιδιαίτερο ή να λύσει την αρρώστεια της ανεργίας του απενεργοποιώντας την. Έτσι η ανεργία  γίνεται ατομικό δράμα που δεν προκαλεί τον ενεργό συλλογισμό που όλες οι εξουσίες τρέμουν.
 
Και στην πολυπαινεμένη ύπαιθρο χώρα, μιά πηχτή γιαούρτη από καταλύματα και καταστήματα υγειονομικού ελέγχου, συν μια επίσκεψη σε πανηγύρι και η παραμονή σε μιά ξαπλώστρα με ομπρελί ουρανό διατιμάται ως η πιο πολύτιμη προσγείωση σε έναν άλλο φαντασιακό χώρο: τον καθρέφτη που όλοι περνάμε το ίδιο χάλια κι έτσι δεν βλάπτουμε ο ένας τον άλλον.
 
Και ο ηλεκτρολόγος αυτοκινήτων, ο μόνος της ζωής του άνεργος, βαράει μύγες στην καφτή άσφαλτο, ελπίζοντας απλώς πως μια ηλιακη κσταιγίδα θα εξαντλήσει όλες τις μπαταρίες του πλανήτη, οπότε θα γίνει επιτέλους κλητήρας στο δημόσιο ,αντί το καταραμένο επάγγελμα του ηλεκτρολόγου που όλη την ώρα σου ζητά νά ΄χεις μυαλό.
 
 Για τα υπόλοιπα, τέχνη της γραφής και η ποίησις του βίου, αχ να είχαμε γερούνδια στην ξεφτισμένη μας γλώσσα , πραγματικά δεν μου πέφτει λόγος.
 
Επειδή η  θερινή πόλη είναι ο μόνος ορίζοντας που κερδίζεται στο σινεμά απο τους πιό άκεφους σκηνοθέτες.