• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Moonlite mile
Τα φεγγάρια
Πάνος Θεοδωρίδης | 29.07.2014 | 09:23
ΤΟ ΠΑΠΟΚ. Θα πει Πανελλήνιο Πολιτιστικό κίνημα και ήταν σε ένα διαμέρισμα στην Τσιμισκή προς την Γούναρη. Χωρίς να το πολυκαταλάβω βρέθηκα, ύστερα απο εισήγηση του Θεοδωρίδη, να απαγγέλλω και να απαντώ στον κοινό στις 14 Δεκμβρίου του 82 στο Κεντρικό Αμφιθέατρο του νέου κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής στο οποίο έμπαινα για πρώτη φορά. Μου επιτέθηκε ο συνθέτης Άκις Γεροντάκις με το σκεπτικό «εδώ ο κόσμος...κι εσύ μιλάς για φεγγάρια». Αυτή ήταν η ουσία της επίθεσης κι εγώ κατάπια τη γλώσσα μου.Αισθάνθηκα πολυ άσχημα, σα θύμα. Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα ήμουν τόσο ευάλωτος. Και το πράγμα δευτέρωσε όταν ο Σαββίδης μου είπε «μα εσύ φαίνεσαι να φτύνεις ό,τι γράφεις». Και είχε δίκιο, ήταν οξύτατη παρατήρηση.
 
Τάκης Γραμμένος, Σελίδες για ημερολόγιο, σ. 49 Θεσσαλονίκη 2003.
 
 
Εποχή χωρίς αναγγελίες ποιητών στον Τύπο. Σκιτσάρισα τον ποιητή από μιά φωτογραφία στο Καστρί του Στρυμόνα και έγραψα με την OLYMPIA την αγγελία. Σε ένα DIN A4 ,χώρεσαν οκτώ τρίκ και το μοιράζαμε την προτεραία στους φοιτητές. Ήταν όντως Παρασκευή 10 του μηνός, δεν ξέρω γιατί ο Τάκης θυμάται την 14η, αλλα το κεντρικό Αμιθέατρο ήταν γεμάτο και ο Γιώργος Σαββίδης, αινιγματικά υπομειδιών, στην άπω γωνία, βάθος,αριστερά σε μιά καρέκλα. Ο ποιητής στο αναλόγιο και μιά κοπέλα στα ηχητικά. Δεν χωρούσαν φοιτητί ρεβεράντζες και άχ εμείς οι δημιουργοί. Το κοινό άφριζε, ήταν επιθετικό, έφευγαν στη μέση, άλλοι χειροκροτούσαν, άλλος έκλαιγε πάντα σε τέτοια ακροατήρια γιά τον Ρεμπώ που μας άφησε ορφανούς, οι πάγιες ερωτήσεις ήταν "γιατί δε γράφετε για το λαό" και "έχω γράψει κατι ανάλογο που επιθυμώ να σας διαβάσω", πράγμα που γινόταν σεβαστό και σπανίως δεν κατέληγε σε τσακωμούς.
Απο τότε οι ποιητές πλέχουν στην δική του πεντηκόντορο, αχεδόν ποτέ δεν υπάρχει δημόσια απαγγελία αν δεν έχει προηγηθεί έκδοση. Και ο Σαββίδης ποτέ δεν ανέβαινε στο προσκήνιο γιά να κλείσει την παράσταση υπο την αυθεντία του. Πήρα τον ποιητή απαλά απο τον σβέρκο και τον προσκόμισα,ενώ έτρεμε και σάλευε, μπροστά του. Ακολούθησαν οι απόψεις του, δύο η τρείς προτάσεις και ένα εγκάρδιο χαμόγελο, να γλυκαίνει ό,τι κι αν είπε. Έτσι ήταν τότε τα φεγγάρια, μοναχικά, με ριφ απο πολυπαιγμένα LP σε έναν κόσμο χωρίς CD και κινητά ,με τα VCR μεγάλα και δύσχρηστα και απλώς ακουστά, με την μάχη του τελάρου και την χειραψία Τσακαλώτου και Μάρκου.
 
When the wind blows and the rain feels cold 
With a head full of snow 
With a head full of snow 
In the window there's a face you know 
Don't the nights pass slow 
Don't the nights pass slow 

The sound of strangers sending nothing to my mind 
Just another mad mad day on the road 
I am just living to be lying by your side 
But I'm just about a moonlight mile on down the road 

Made a rag pile of my shiny clothes 
Gonna warm my bones 
Gonna warm my bones 
I got silence on my radio 
Let the air waves flow 
Let the air waves flow 

Oh I'm sleeping under strange strange skies 
Just another mad mad day on the road 
My dreams is fading down the railway line 
I'm just about a moonlight mile down the road 

I'm hiding sister and I'm dreaming 
I'm riding down your moonlight mile 
I'm hiding baby and I'm dreaming 
I'm riding down your moonlight mile 
I'm riding down you moonlight mile 

Let it go now, come on up babe 
Yeah, let it go now 
Yeah, flow now baby 
Yeah move on now yeah 

Yeah, I'm coming home 
Cause, I'm just about a moonlight mile on down the road 
Down the road, down the road