• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Βουλευτής της Β Αθηνών, παρενοχλείται από συναδέλφους του άλλων τοπίων.
Υπάρχουν ψήφοι πιο ψήφοι από άλλες.
Πάνος Θεοδωρίδης | 16.07.2014 | 05:39
Μέσα στη φρεναπάτη του καιρού, υπάρχει μιά μακάρια ανορθογραφία που όλοι την κατηγορούν και μόλις ειπωθεί πως πάει να αλλάξει, γίνεται της κακομοίρας.
 
Μιλώ γιά την κατανομή των εκλογικών περιφερειών.
 
Για βαριές παθήσεις του συστήματος, όπως η πολυσταυρία και η μειωμένη ισχύς της ψήφου ενός κατοίκου πόλης ως προς την ψήφο ενός κατοίκου κάποιου νομού μακριά από κέντρα.
 
Κανονικά, δηλαδή σε συνθήκες απλής αναλογικής, τα έξι εκατομμύρια ψηφοφόρων πρέπει και μπορούν να εκλέγουν, ανά εικοσιπέντε χιλιάδες πολίτες ,ένα βουλευτή. Αλλά το σύστημα είναι χαώδες και με υψηλό βαθμό απροσδιοριστίας.
 
Το αποτέλεσμα δεν χρειάζεται ανάλυση. Υπάρχουν βουλευτές που πήραν 800 σταυρούς και το κόμμα τους στην περιφέρειά που εμφανίζονται, βάσει του συστήματος, συγκεντρώνει τα υπόλοιπα άλλων περιοχών, στην άλλη φρεναπάτη που λέγεται δεύτερη ή τρίτη κατανομή.
 
Διάφορες τράμπες και λειτουργίες εκκρεμούς, οδηγούν τον βουλευτή με τους 800 σταυρούς να καλείται να υπερασπιστεί την θέληση διαφόρων αδέσποτων χαρακτήρων που οι προθέσεις τους βγήκαν τσάρκα στο μεϊντάνι, χάρη στους εκλογομαγείρους.
 
Αυτά τα μέτρα εξομοίωσης ή οίκτου προς την παντοδύναμη επικοινωνιακά, αλλά ανωφελή κατά πάντα «επαρχία» μόνον με την άλλη παραμύθα, της ποσόστωσης υπέρ των γυναικείων υποψηφιοτήτων και της υποχρεωτικής συμπερίληψής τους σε ψηφοδέλτια κατά ένα ποσοστό, μπορεί να συγκριθεί.
 
Διότι δεν έχω δει ανάλογη φροντίδα για τους γύφτους, τους οροθετικούς, τις πριμαντόνες, τους δεκαεξάρηδες, τους οπαδούς της μπαρότσαρκας και τους ερμαφρόδιτους ή τους οπαδούς του Καρυωτάκη.
 
Αν δοκιμάσετε, παίζοντας, να αναπτύξετε την  Βουλή του 2012 με κριτήρια απλής αναλογικής, με μεγαλύτερες ή μικρότερες περιφέρειας και αποφεύγοντας τις διαστροφές του συστήματος στην μεταφορά των υπολοίπων, θα βλέπατε, μάλλον έντρομοι, πως κανένας από αυτούς που ζητούν εκλογές ή από αυτούς που δεν τις υλοποιούν δεν έχει κάποιον σοβαρό λόγο να παίρνει στα σοβαρά μια Βουλή που ανέχεται το πριμ των 50 εδρών και η Β Αθηνών ως προς την Φλώρινα ή την Άρτα να απέχουν ως προς την συλλογή σταυρών μερικούς αιώνες.
 
Το λέμε, αλλά ματαίως.
 
Δημοκρατικό δεν είναι το πολίτευμα που λέγεται δημοκρατικό. 
 
Άλλο αντιπροσώπευση, άλλο υπαγωγή στους νόμους της τύχης,στην κληρωτίδα, όπου πολλές φορές η κλήρωση βγάζει πιό αντιπροσωπευτική εκπροσώπηση.
 
Τελικά, τις εκλογές φαίνεται να τις ζητούν συνεχώς  όλες οι αξιωματικές αντιπολιτεύσεις που θυμάμαι εδώ και αμέτρητα χρόνια, από την αρχή του δεύτερου έτους της ήττας τους, μετά λόγου γνώσεως. Φρενάρουν το σύστημα και αφήνουν μαγιά για την επόμενη αντιπολίτευση.