• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
1917
Οδοιπορικό 10
Πάνος Θεοδωρίδης | 07.07.2014 | 18:22
Σε λίγο [ Σεπτ. 1994] αναχωρώ και πάλι για την Θάσο, θα μείνω δύο τρείς μέρες ακόμα έτσι για χαρώ αυτήν την νεοσύστατη κατάσταση. Αλλά εγώ κυρίως πηγαίνω για να τον Άθωνα. Πηγαίνω για να δώ αυτή την κορυφή που καμμιά φορά έχει κι αυτο το μικρό συννεφάκι στεφανωμένο εκεί πάνω ψηλά στον προφήτη Ηλία, πηγαίνω να δώ τον Άθωνα και άν είμαι τυχερός και την Σαμοθράκη.
 
  Γιατί ευτυχώς η Θάσος πέρα απο όσα λέμε και γκρινιάζουμε , αυτο το δελφίνι του καιρού , δεν παύει να είναι κι ένα  μπαλκόνι προς τον ουρανό, δεν παύει να είναι ένα μέρος που ένας κουρασμένος άνθρωπος ,που έζησε ωστόσο μια ευτυχισμένη εφηβεία σ' αυτό το νησί, μία ευτυχισμένη νεότητα , μπορεί να ελπίζει , ότι θα γεράσει εκεί κι ευτυχισμένος ,στα τριάντα του χρόνια. Ήμουνα ευτυχισμένος στην Θάσο, ητανε το1978, ζούσα στο Καλογερικό, έπαιρνα καμμιά δεκαριά χιλιάρικα τον μήνα κι συντηρούσα τα τείχη της , μ' έναν μόνο τεχνίτη που ήξερε την δουλειά του, κι έναν εργάτη που κρατούσε τα σχοινιά στο παλάγγο, ανεβάζαμε την πέτρα την σφίγγαμε λιγάκι την βάζαμε κατόπιν οπίσω, εγώ την αποτύπωνα, πηγαίναμε παραδίπλα. και πήγα και σε μερικά οικόπεδα, που έζεχναν εκεί στην βρωμιά και στην αηδία που κατέβαινα, μετρούσα με αγάπη τα μάρμαρα, έβλεπα πόσα εκατοστά είναι σε ποιό κτήριο πιθανόν να ανήκουν και βέβαια δεν υπήρχε μέσα την χειμωνιάτικη Θάσο του 77-78 , μήτε ένα εστιατόριο.
 
 Υπήρχε μόνο το κρύο καλογερικό δωμάτιο στο Μετόχι, και οι τρομερές θέες προς το Γυμνάσιο, προς το Θέατρο, προς τον Ναό του Ηρακλή, προς την Ακρόπολη των Γκριμάλντι.
 
Αυτά δεν υπάρχουν πιά, αλλά δεν πάει να πεί , ότι δεν υπάρχουν μέσα στην τελετουργία του Ελληνικού λόγου. Εγώ καταφέρνω και τα βάζω μέσα γιατί ξέρω ότι η Θάσος ήταν πάντα μία χώρα παραθεριστών. Όσοι Τσέχοι και να έρθουνε , πάντα μένει μία Ελληνική οικογένεια όπου ο πατέρας είναι σε κάποια ηλικία φοράει τις κάλτσες με σαγιονάρες , κανά κοντό παντελόνι που του το μεταποίησε η κυρά του απο μακρύ.
 
 Τού λέει, άντε Θανάση , βγάλε το μπλέ το παντελόνι να στο κάνω κοντό, φόρα καμμια ζώνη, τα πάντα φοράει,ένα πουκάμισο που ξεχειλώνουν δύο κουμπιά, γιατί εχει παχύνει, βάζει πάντα τα καλοκαιρινά πουκάμισα για πιο φτηνιάρικα, η γυναίκα του φοράει καμμιά ρόμπα , παντόφλες, πάλι χιαστές, τα παιδάκια , τι θα γίνει μπαμπά κάνα παγωτό θα μας πάρεις ;
 
 Τους βλέπω ακόμα, είναι όπως στην δεκαετία του 50, που και που κυκλοφορούνε αυτά τα ζευγαράκια, μέσ' στον Κορκολή, μέσ' στα πιπίνια, δίπλα στις Χάρλεϊ, μέσ' στις δηλώσεις των επισήμων, θα κανουμε αυτο , θα κάνουμε εκείνο.
 
 Ροκ των Μακεδόνων, σας λέω, είναι ένα ατελείωτο Ροκ . Αλλά δεν θεωρώ τυχαίο ότι στη Θάσο τραγουδούσαμε συνεχώς ρεμπέτικα, στο αυτοκίνητο .Εύχομαι το Φθινόπωρο να είναι πολύ καλύτερο απο το καλοκαίρι μας.