• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η ΔΕΞΙΑ ΕΡΩΜΕΝΗ 09
Πάνος Θεοδωρίδης | 09.03.2014 | 09:00
Μπαγιάτικο ψάρι, μεγάλο
 
 
 
ΕΝΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ έφευγε στις μία γιά Γερακινή. Παγιδευτήκαμε εν αναμονή και ως συνταξιδιώτες σε μιά ακατάσχετη φλυαρία. Ίσως ήταν το καλοκαίρι, ίσως ήταν η φυγή από την πόλη, αλλά αισθανθήκαμε ξαφνικά οικείοι και δεκτικοί. Μου μίλησε γιά την ζωή της την τελευταία εβδομάδα, θαρρείς και με ενημέρωνε με δελτίο και γιά τις προηγούμενες. Μου μιλούσε γιά τον Αλαμανό που έκανε το ένα και το άλλο και στο τέλος κατάλαβα εκ των συμφραζομένων ότι ήταν  ο μικρός της αδελφός που υπεραγαπούσε. Δεν ήξερα τίποτε γιά την ζωή της, τίποτε που να υπερέβαινε τα συνήθη κουτσομπολιά. Τώρα μάλιστα που τα μαζεύω στη μνήμη γιά να τα γράψω προς τέρψη των αναγνωστών μου, βλέπω ότι αυτού του τύπου οι ακραίες εκφράσεις, δεν ήξερα τίποτε, είναι απλώς ανόητες. Ήξερα πολλά. Ήξερα ότι είχε μιά επίσης πανέμορφη αδελφή που γιά πέντε τουλάχιστον σειρές αρχιτεκτόνων  έπαιζε τον ρόλο της ανυπέρβλητης ηγερίας. Ήξερα ότι είχε μπλεχτεί με αριστεριστές γκόμενους, όλους αρχιτέκτονες ή φοιτητές, ότι ανακατευόταν με ένα μικρό θεατρικό σχήμα, ότι ο μεγάλος της έρωτας μιάς περιόδου την άφησε γιά την αδελφή της, ήξερα πολλά λοιπόν, γιατί ήθελα να ξέρω.Τότε , και μόνο τότε,πρόσεξα την αλλαγή της.
 
Είχε κόψει τα μαλλιά της πολύ κοντά!
 
Ομολογώ ότι σε όλη μου τη ζωή άκουγα βερεσέ τα παραληρήματα περί θυσάνων και μακράς κόμης των γυναικών. Υπήρξα και υπάρχω λάτρης της κεκαρμενης γυναικείας κεφαλής.Είμαι ικανός να αντιμετωπίσω την μεγαλύτερη βλακεία και ιδιωτεία θηλυκού, αρκεί να συνοδεύεται από λίγα ή καθόλου μαλλιά. Με τον ίδιο τρόπο δεν μπορώ να αντισταθώ σε γυναίκες που οδηγούν φορτωτές, νταλίκες, δυνατές μοτοσικλέτες και βρίζουν σα χαμάληδες.
Τα μαλλιά της Δυναμό ήταν πολλά και πανέμορφα αλλά εμένα τα μαλλιά με άφηναν αδιάφορο ή με ενοχλούσαν. Τα θεωρούσα κάπως σάν αναρριχητικά φυτά σε παλιές βίλλες, που σκεπάζουν τις έκπαγλες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες. Τα  πολλά μαλλιά στους άνδρες απεναντίας τα δέχομαι και τα εκτιμώ πολύ, σε κάθε μορφής κοτσίδα, χαίτη, θύσανο ή σε ινδιάνικο στύλ.
Τον καιρό που ψαχνόμουνα  ψυχοθεραπευτικά ,κατάληξα στο συμπέρασμα ότι εάν οι συνθήκες το ήθελαν διαφορετικά, θα ήμουν ένας τυπικός αρσενοκοίτης. Αλλά αυτά είναι μαλακίες χίπικες. Η σχέση που θέλω να έχω με τους ανθρώπους είναι κυριαρχική και αυταρχική και μόνο με τους στενούς μου φίλους χαίρομαι την απόλυτη ισότητα όρων και ρόλων. Θα μπορούσα όθεν να συγχρωτίζομαι με αρσενικές παρέες χωρίς ερωτισμό και να παράγουμε ηδονή μέσα από την ανταλλαγή χαδιών; ιδέα δεν είχα και δεν έχω. Στα παιδικά μου χρόνια, ο μεγαλύτερος φόβος των αγοριών  ήταν ο ευτελισμός του φύλου. Οι πιτσιρικάδες ήταν  οργανωμένοι σε παρέες και συμμορίες και αποφευγαν την είσοδο σε ξένες γειτονιές, ακριβώς επειδή κινδυνευαν να τους  πιάσουν, να τους κατεβάσουν τα βρακιά και να τους ξεφτελίσουν.
Στην εφηβεία επίσης, στενοί φίλοι στα δεκατέσσερα δεκαπέντε τους χρόνια συνήθιζαν ένα προσφιλές σπόρ: τις ξιφομαχίες. Προκαλούσαν στύση στα όργανά τους και μετά , χρησιμοποιώντας τον φαλλό ως ξίφος, τον διασταυρωναν με τον φαλλό του φίλου απέναντι. Είχαν ηδη προηγηθεί τρία χρόνια ομαδικών αυνανισμών, όπου γινόταν δημόσια αναγγελία ποιά κοπέλα ή ηθοποιό ή καθηγήτρια ή απλώς γνωστή είχαν στο μυαλό τους να τους ερεθίζει και οι υπόλοιποι συμφωνούσαν βογγώντας ή διέκοπταν  το χειρογλύκανο διαμαρτυρόμενοι ότι η κυρία τους χαλάει την διάθεση.
Μέσα σε τέτοιο περιβάλλον μεγάλωσα, επομένως μαζί με το αρχέτυπο του καλού παιδιού (καλό παιδί ήταν αυτό που δεν έκλανε μπροστά στους μεγάλους), δεν απορώ που λατρεύω τις κουρεμένες γυναίκες.Μιά πρώτη δειλή δήθεν βαθειά προσέγγιση είναι ότι προτιμώ τα αγόρια από τα κορίτσια,πράγμα που δεν συνέβη ποτέ στη ζωή μου,άν και ποτέ δεν είναι αργά. Η σοβαρότερη προσέγγιση που μπορώ να κάνω είναι ότι γιά τον μεσαιωνικό τρόπο  με τον οποίο είμαι εξοικειωμένος, το αρσενικό έχει μαλλιά ενώ το θηλυκό καλύπτρα. Τα αρσενικά λιοντάρια, οι Σπαρτιάτες του Λεωνίδα, οι Αχαιοί και οι αγωνιστές του 21,είχαν χαίτες και πολλά μαλλιά. Το περιβάλλον των ονείρων μου ήταν πάντοτε ανδροκρατούμενο. Δεν ξέρω πόσες φορές πρέπει να το γράψω γιά να γίνει πιστευτό, αλλά άν τα πράγματα ήταν του γούστου μου, θα επιθυμούσα στρατιωτική ή εκκλησιαστική καριέρα.Μου πάνε και μου ταιριάζουν οι ιεραρχίες, οι στολές ,τα διάσημα ,η μεταφορά ευθυνών και η αποποίηση ευθυνών.
Δεν τη ρώτησα γιατί τα έκοψε. Οι γυναίκες που αγάπησα, πλήν δύο,όταν τα έφτιαχναν μαζί μου ή με χώριζαν, συνήθιζαν με μιά τελετουργική κουρά να διασφαλίζουν το είδος της σχέσης  που άρχιζε ή τέλειωνε.Αλλά η Δυναμό δεν τά ΄κοψε γιά μένα (προφανές), μήτε υπήρχε τρόπος να μάθω γιά ποιόν λόγο (δεν είμαι φιλοπερίεργος, μόνον που ψοφάω από περιέργεια). Aπλώς γλύκαναν τα ήδη γλυκά μελιά ματάκια της και όταν σούφρωνε τα χείλη  έμοιαζε ολόκληρη ένα λαχταριστό κεράσι προς βρώση και κατάποση. Η φωνή της επίσης, υπερβολικά λεπτή, είχε κάποιες βαθειές αποχρώσεις ,σημάδι εσωτερικού βασανισμού. Κατάλαβα ότι έμπαινα σε περιπέτειες κατ΄ανάθεσιν .Σπανίως συμβαίνει διαφορετικά. Βλέπεις τον έρωτα να έρχεται με εκατό, αντιστέκεσαι χλιαρά και θέτεις έπιπλα στο χώλ, συγγνώμη, εμπόδια ,στο δρόμο του. Δεν μπορεί κανένας να μου βγάλει από το μυαλό ότι επιλέγουμε την κόλαση που μας αντιστοιχεί. Υπάρχει ,πρίν από την αδήριτη βύθιση στον ωκεανό των προβλημάτων και της συσκότισης, μία στιγμή θείας διαύγειας, όπου ο κατάδικος ,ο ετοιμοθάνατος ή ο επιχειρηματίας, ακόμη και  ο ποιητής μπροστά στην λευκή του σελίδα , μαθαίνει ενορατικά και καταγράφει στά μυχαίτατα του νού του την μελλοντική εξέλιξη  του θανάτου ,της φυλάκισής του, της ποιότητας του ποιήματος και της επένδυσής του. Με λίγα λόγια, όλοι ξέρουν λίγο πρίν μπλέξουν ότι θα μπλέξουν. Αλλά από την άλλη, οι άνθρωποι είναι πολύ περισσότερο παιδιά απ΄όσο φαίνονται ή διαδίδουν. Το παιδί που παίζει μπαλα και ιδρώνει, ξέρει ότι άν δεν ντυθεί ενώ φυσάει θα κρυώσει αλλά δεν τρελάθηκε να βάλει την γνώση πάνω από την επιθυμία. Θα παίζει μπάλα ώσπου να βγάλει αφρό, ώσπου να βγάλει εξανθήματα από τον πυρετό. ΄Ηξερα λοιπόν τί με περίμενε ενώπιον του έρωτος: βάσανα και μόνον βάσανα. Αλλά ήθελα να παίξω, ήθελα να δώ τί έχει μέσα το κουρδιστό αυτοκίνητο, ήθελα να πεθάνω.Το λεωφορείο έφτασε στη Γερακινή, πήγαμε στο τουριστικό περίπτερο, ένα δημοσιοϋπαλληλικό άκεφο εστιατόριο φθαρμένο  σαν μικροαστική συνείδηση και πήγα στο ψυγείο, διάλεξα ένα μπαγιάτικο ψάρι, μεγάλο,δεν είχε και φρέσκα, και ένα μπουκάλι μαύρο κρασί ξινόμαυρο Ναούσης, εσοδείας 1969.Όχι λευκό κρασί και γκουρμελίδικα κόλπα. Η Δυναμό έπινε μαύρο κρασί.Ήρθε το πρώτο μπουκάλι και με μιά πράσινη σαλάτα προσχηματική μπροστά μας, ανέγγιχτη, περιμέναμε το ψάρι, τον Γούφα και την Νταίζη.